VII SA/Wa 1353/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami oddala skargę 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO w [...]") decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] znak: [...] w sprawie skierowania M. P., zwanego dalej "skarżącym", na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii "B" w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] skierował wniosek nr [...] o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień. Z wniosku wynika, że skarżący w okresie od dnia 7 października 2011 r. do dnia 21 stycznia 2012 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i otrzymał łącznie 26 punktów karnych. Jednocześnie wniosek szczegółowo określał cztery przypadki zdarzeń (a także ich miejsca i daty), w których doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów o ruchu drogowym, a także liczbę punktów które zostały przypisane skarżącemu za każdy z określonych czynów. Wskazany wniosek został złożony zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.; dalej "p.r.d. z 2005 r."). Z przepisu tego wynikało, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty (...) na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. z 2005 r. W związku otrzymaniem ww. wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Starosta [...] w dniu [...] kwietnia 2012 r. wystosował do skarżącego zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania uprawnień do kierowania pojazdami kat. "B" ze względu na przekroczenie limitu punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zatrzymanie prawa jazdy nie jest bezpośrednim warunkiem skierowania na egzamin kontrolny, gdyż stanowi odrębny przedmiot postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g) p.r.d. z 2005 r. Mamy jednak do czynienia z dwojakiego rodzaju konsekwencjami tego samego faktu prawnego: przekroczenia przez kierującego pojazdami 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Należy też dodać, że zgodnie z art. 138 ust. 2 w związku z art. 114 ust. 4 p.r.d. z 2005 r. zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po zdaniu przez kierującego egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje do prowadzenia pojazdów w zakresie określonej kategorii. Mimo wskazanej równoległości skutków prawnych przekroczenie limitu punktów karnych, Starosta [...] zajął się w pierwszej kolejności postępowaniem w zakresie zatrzymania uprawnień do kierowania pojazdami kat. "B". Wobec braku reakcji skarżącego na kierowane do niego pisma Starosta [...] przyjął, że zawiadomienia zostały doręczone skarżącemu w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. dalej "k.p.a."). W rezultacie [...] czerwca 2012 r. Starosta [...], decyzją wydaną na podstawie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g) p.r.d. z 2005 r., orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii "B", do czasu wykazania się posiadaniem właściwych kwalifikacji. Ww. decyzja została wydana w związku z uzyskaniem 25 punktów karnych z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego. W dniu 26 lutego 2017 r. w ramach kontroli drogowej policjanci z Komendy Powiatowej Policji w [...] zatrzymali dokument prawa jazdy skarżącego i przesłali go do Starosty Powiatowego w [...]. Następnego dnia do Starostwa Powiatowego w [...] zgłosił się skarżący żądając wyjaśnienia przyczyn i podstawy zatrzymania przez Policję prawa jazdy. W wyniku dalszych czynności podjętych przez skarżącego oraz organy administracji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w dniu [...] sierpnia 2017 r. decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2012 r. o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy (kat. "B") i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO w [...] wskazało naruszenie przez Starostę przepisów postępowania administracyjnego o doręczaniu pism. W wykonaniu decyzji SKO w [...] Starosta [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje, a także poinformowano skarżącego o możliwości czynnego udziału w postępowaniu, oraz wypowiedzenia się co do zebranych dokumentów i materiałów. Dnia [...] listopada 2017 r. skarżący złożył wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na fakt, że Komenda Wojewódzka w [...] nie dysponowała już dokumentami, z których wynikałoby przyznanie skarżącemu punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zdaniem skarżącego oznaczało to niemożność wykazania, że skarżącemu skutecznie przypisano 24 punkty za przekroczenie przepisów ruchu drogowego. Wbrew temu wnioskowi w dniu [...] grudnia 2017 r. Starosta [...] poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania, a także o możliwości udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranych dokumentów i materiałów. 3. W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta [...] wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] znak: [...] w sprawie skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii "B" w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego. Decyzja organu zostało wydane na podstawie art. art. 104 k.p.a. oraz na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 978, dalej "u.k.p."). Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że według jego oceny terminem wystarczającym do złożenia kontrolnego egzaminu sprawdzającego kwalifikacje jest termin trzech miesięcy. Natomiast w przypadku zaistnienia przeszkód powodujących niemożność przystąpienia do egzaminu w wyznaczonym terminie, skarżący zobowiązany jest zgłosić ten fakt w siedzibie organu. Starosta [...] pouczył, że w przypadku niepoddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje lub uzyskania negatywnego wyniku egzaminu zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, a następnie wydana zostanie decyzja cofająca uprawnienia do kierowania pojazdami. 4. Od decyzji organu powiatowego skarżący złożył odwołanie w dniu [...] stycznia 2018 r. Skarżący wskazał naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3, art. 11, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80, art. 8, art. 6 k.p.a. oraz 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. Skarżący stwierdził, że decyzja nie zawiera nie zawiera obligatoryjnych składników aktu administracyjnego takich jak uzasadnienie faktyczne i prawne. Skarżący podkreślił, że na organie spoczywa obowiązek należytego uzasadnienia decyzji, a wskazanie jedynie podstawy prawnej nie stanowi uzasadnienia prawnego, zatem w ocenie skarżącego organ zupełnie pominął sporządzenie uzasadnienia prawnego. Ponadto, skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] listopada 2017 r. wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2017 r. oraz [...] listopada 2017 r. jednakże organ nie ustosunkował się ani do wniosków, ani do podniesionych w okoliczności, w szczególności że Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie przedłożył do akt sprawy żadnych dokumentów, które świadczyłyby o tym, że skarżący został ukarany mandatami karnymi i zostało nałożonych na niego 26 punktów karnych. Natomiast Starosta [...] nie zebrał natomiast żadnych dowodów, które świadczyłyby o zasadności skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień prawa jazdy B w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego. 5. SKO w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570). Organ drugiej instancji wskazał, że zarzuty dotyczące naruszenia postępowania administracyjnego są bezpodstawne, albowiem organ administracji, który otrzymuje prawidłowo sporządzony wniosek przez właściwego komendanta Policji o sprawdzenie kwalifikacji wskazanego kierowcy, nie ma kompetencji do weryfikowania zasadności ukarania za poszczególne wykroczenia drogowe, czy też gromadzenia dokumentów potwierdzających popełnienie tych wykroczeń, jako że podejmowanie takich działań przez właściwego starostę naruszałoby kompetencje Policji. Zatem ani Starosta [...], ani SKO w [...] nie są uprawnione do kwestionowania dokonanych wpisów ostatecznych wskazanych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Zasada taka musi być przyjęta tym bardziej, że z przedstawionych przez stronę i powołanych jako dowody pism dotyczących ukarania mandatami nie wynika niezasadność dokonanych wpisów ostatecznych za popełnione przez skarżącego naruszenia przepisów ruchu drogowego. SKO w [...] przyznało, że w zaskarżona decyzja zawiera lakoniczne uzasadnienie oraz przywołuje nieprawidłowe podstawy prawne jej wydania. W zaskarżonej decyzji jako podstawę wskazano art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., również w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z 8 listopada 2017 r. została podana błędna podstawa tj. art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p. SKO w [...] stwierdziło, że przywołane przepisy regulują całkowicie inne kwestie niż skierowanie kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje z powodu przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W ocenie organu odwoławczego, Starosta [...] orzekał w oparciu o nieprawidłową podstawę prawną, bowiem decyzja powinna opierać się na art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. z 2005 r. SKO w [...] wskazało, istnieją podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, gdyż w systemie prawnym obowiązują przepisy, które powinny mieć zastosowanie w sprawie, a które zostały wskazane w decyzji odwoławczej. SKO w [...] podkreśliło, że zastosowanie prawidłowych przepisów prowadzi do tożsamych skutków, jakie wywołuje zaskarżona decyzja organu powiatowego. Zatem SKO w [...] stwierdziło, że nie ma konieczności uchylenia decyzji Starosty [...] z powyższego powodu, ale możliwe jest konwalidowanie stwierdzonego naruszenia w postępowaniu odwoławczym i orzeczenie w sprawie w oparciu o prawidłowe przepisy. SKO w [...] podkreśliło, że nie można uznać, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej, co by oznaczało, że obarczona jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. SKO w [...] stwierdziło także, że wskazanie przez organ powiatowy, że terminem wystarczającym do złożenia kontrolnego egzaminu sprawdzającego kwalifikacje jest termin trzech miesięcy nie znajduje oparcia w przepisach prawa, gdyż żadne przepisy prawa nie odnoszą się do kwestii w jakim terminie kierowca powinien poddać się kontrolnemu egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje, bądź jaki termin jest wystarczający do złożenia tego egzaminu. Tym samym SKO w [...] wskazało, że zakreślenie przez organ powiatowy terminu nie wiąże skarżącego. Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na związany charakter decyzji wydawanej w sprawie możliwe było również naprawienie braków decyzji organu pierwszej instancji w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego poprzez wyczerpujące i prawidłowe uzasadnienie zawarte w decyzji organu odwoławczego. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji w dniu 7 maja 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, zaskarżając w całości ww. decyzję SKO w [...] oraz wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Skarżący zarzucił decyzji organu drugiej instancji naruszenie: 1) art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b p.r.d. z 2005 r. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą bezpodstawnym i wadliwym przyjęciem, że w przypadku wystąpienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji konkretnego kierowcy, zasadność tegoż wniosku nie podlega badaniu przez starostę i starosta jest zobowiązany wydać decyzję o skierowaniu na egzamin sprawdzający kwalifikacje do prowadzenia pojazdów. Przeciwnie, prawidłowa wykładania spornych przepisów powinna skutkować przyjęciem, że w przypadku zakwestionowania przez stronę przedmiotowego wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji, w zakresie liczby punktów karnych, Starosta powinien tę okoliczność ustalić w ramach postępowania dowodowego, zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, w tym w oparciu o dodatkowe informacje od organu prowadzącego ewidencję punktów karnych, jak też w oparciu o dowody przedłożone przez stronę; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez całkowicie bezpodstawne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...], podczas gdy odwołanie od ww. decyzji zasługiwało w całości na uwzględnienie z powodu rażącego naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego oraz szeregu przepisów postępowania, w szczególności w zakresie zebrania i zbadania pełnego materiału dowodowego, co skutkować powinno uchyleniem w całości zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji; 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezałatwienie przedmiotowej sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Miało też miejsce niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poprzez nie wzięcie pod uwagę argumentów, wniosków, zastrzeżeń i dowodów wskazanych przez skarżącego w zakresie zasadności wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami, ilości punktów karnych nałożonych na skarżącego, nieudowodnienia przez wnioskodawcę faktu ukarania skarżącego 26 punktami karnymi i nie zwrócenie się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w [...] o odniesienie się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie; 4) art. 6 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organy obu instancji z rażącym naruszeniem przepisów k.p.a.; 5) art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania przez organ w sposób nie budzący zaufania skarżącego do organów władzy publicznej. Skarżący wskazał, że organ odwoławczy pominął podczas rozstrzygania sprawy, że skarżący kwestionował zasadność sporządzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy do kierowania pojazdami. A zatem obowiązkiem organu było zwrócenie się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o odniesienie się do jego twierdzeń i zarzutów, czego jednak organ pierwszej instancji nie uczynił. W ocenie skarżącego, SKO w [...] opierając się na błędnej wykładni art. 114 ust. 1 pkt b p.r.d. stanowiącego prawnomaterialną podstawę decyzji zupełnie zaniechało przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie wszelkich kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Co uniemożliwiło pełne wyjaśnienie sprawy oraz zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. 7. Odpowiadając w dniu 6 czerwca 2018 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. SKO w [...] wskazało, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji są zasadne i znajdują postawę w przepisach prawa oraz, że przesłanki, którymi kierowało się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w pełnym zakresie wymagało od Sądu odniesienia się do dwóch istotnych zagadnień prawnych i okoliczności sprawy, częściowo tylko podnoszonych przez skarżącego: 1) kwestii ustalenia przepisów prawa właściwych dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. Organ pierwszej instancji wskazał bowiem, że podstawą jego decyzji był art. 99 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 978. Natomiast organ odwoławczy uznał, że wskazany przepis nie może być podstawą prawną decyzji w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii "B". Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie należy zastosować art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. z 2005 r., gdyż wskazane wcześniej przepisy regulują odmienne przypadki zachowań kierujących pojazdami. 2) kwestii podnoszonej przez skarżącego, a mianowicie prawidłowości postępowania prowadzonego przez organy pierwszej i drugiej instancji, a w szczególności prawidłowości postępowania dowodowego prowadzące do skierowania go na ponowny egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy. 10. W odniesieniu do kwestii przepisów prawa, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie Sąd uznaje stanowisko organu drugiej instancji za prawidłowe. Analiza przepisów obowiązujących w okresie od października 2011 (pierwsze wykroczenie powodujące przypisanie skarżącemu punktów karnych), do stycznia 2013 r. (zasadnicze zmiana przepisów dotyczących kierujących pojazdami – wejście w życie przepisów ustawy o kierujących pojazdami) wskazuje, że art. 99 ust. 1 pkt. 1 u.k.p. [ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.] odnosi się wyłącznie do kontrolnego badania kwalifikacji kierowcy, jeśli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji kierującego pojazdem. Ponadto wskazana ustawa weszła w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., a więc już po nieskutecznym wyczerpaniu czynności postępowania prowadzonego przez Starostę [...]. Co więcej, według przepisów ustawy o kierujących pojazdami przekroczenie 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego powinno być przesłanką do skierowania kierującego na badania psychologiczne (art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p.) lub skierowania kierującego na kurs reedukacyjny (art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p.). To są jednak inne przypadki niż rozpatrywane w ustawie. Natomiast kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierującego w stosunku do osoby, która przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1p.r.d. z 2005 r., przewidziane było (w okresie lat 2011-2012) w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. z 2005 r. W tym kontekście należy uznać, że w rozpatrywanej sprawie organ drugiej instancji zasadnie przyjął, że podstawą skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy powinien być przepis ustawy Prawo u ruchu drogowym (tekst jedn. z 2005 r.), a nie przepis ustawy o kierujących pojazdami. Jednocześnie Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że powołanie przez organ pierwszej instancji niewłaściwego przepisu nie stanowiło naruszenia prawa, które wymagałoby uchylenia kwestionowanej decyzji Starosty [...] lub nawet stwierdzenia jej nieważności. 11. Odnosząc się natomiast do drugiej kwestii istotnej w sprawie, a mianowicie prawidłowości postępowania prowadzonego przez organy pierwszej i drugiej instancji, a w szczególności prawidłowości postępowania dowodowego, należy również uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji za zgodne z prawem. Przedmiotem kontrolowanej decyzji jest więc skierowanie skarżącego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 130 ust. 1 tej ustawy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. z 2005 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Użyte w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. z 2005 r. sformułowanie "podlega" oznacza, że decyzje wydawane na podstawie tego przepisu nie zostały pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego, lecz mają charakter rozstrzygnięcia związanego. Wobec powyższego w razie przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego właściwy organ, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, jest zobowiązany skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdami na sprawdzenie kwalifikacji. Przypisywanie punktów karnych w ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym należy do organów Policji. Organy orzekające o skierowaniu kierowcy kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie są uprawnione do weryfikacji prawidłowości ich naliczenia. Starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy, ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te po myśli art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym, wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych. Starosta rozpatrujący wniosek organu Policji jest związany danymi zawartymi w ewidencji. Skarżącemu przysługiwało uprawnienie do weryfikacji naliczonych mu punktów karnych w drodze skargi do sądu administracyjnego, na czynność materialnotechniczną jaką jest przypisanie kierowcy punktów karnych w ewidencji prowadzonej przez Policję na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. W orzecznictwie ugruntował się już pogląd, że odrębność sprawy prowadzenia ewidencji od sprawy wszczętej wnioskiem organów Policji o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, powoduje że kwestia zmiany w ewidencji ilości przypisanych punktów nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez starostę, ani w postępowaniu odwoławczym przed samorządowym kolegium odwoławczym, ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego kontroli podlega decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. z 2005 r. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1335/15). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy sąd uznał, iż organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy. Organy dysponowały materiałem dowodowym wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie jest taką okolicznością niewątpliwe znaczne opóźnienie organu pierwszej instancji w rozpoznaniu sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Należy też podkreślić, że zarzuty skarżącego pod adresem organów administracji właściwych w sprawie, że nie wyegzekwowały od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] pełnej dokumentacji wykroczeń drogowych przypisanych skarżącemu i że nie zbadały tych okoliczności, nie zasługują na uwzględnienie. Organ Policji wyjaśnił bowiem na żądanie skarżącego, że szczegółowe akta dotyczące nie zachowały się. Nie można jednak czynić staroście zarzutu z takiego ograniczenia postępowania dowodowego. Ze względu na związany charakter decyzji starosty, dla organu pierwszej instancji wystarczający dokument stanowił wniosek z [...] kwietnia 2012 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień. Z wniosku wynikało, że skarżący w okresie od 7 października 2011 r. do 21 stycznia 2012 r. czterokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i otrzymał łącznie 26 punktów karnych. Wniosek wskazywał też cztery konkretne przypadki, w których doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów o ruchu drogowym, a także liczbę punktów które zostały przypisane skarżącemu za każde z popełnionych wykroczeń. Nie można też traktować braku we właściwej jednostce Policji dokumentów potwierdzających wykroczenia popełnione przez skarżącego. Między okresem zdobycia 26 punktów karnych a postępowaniem prowadzonym przez Starostę [...] minęło ponad pięć lat. Okres ten wynikał jednak z faktu, że skarżący wskazywał kontrolującym go policjantom adres zamieszkania pod którym faktycznie nie mieszkał i gdzie ani on sam, ani nikt inny nie mógł odebrać korespondencji urzędowej kierowanej do niego. Z tego względu oświadczenia skarżącego co do istotnych okoliczności sprawy nie zasługują na zaufanie. 12. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób zgodny z prawem, w tym powoływanymi przez skarżącego zasadami postępowania administracyjnego (art. 6 i art. 8 k.p.a.). Zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 powołanej wcześniej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.