VII SA/Wa 1364/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Gierak-Podsiadły WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A. O., S. O., A. G., M. G., A. M., M. M., D. B., S. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi A. O., S. O., D. B., S. B., M. M., A. M., A. G. i M. G. (dalej: "skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent"), na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409) zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o. o. w J. pozwolenia na budowę centrum sportowo-rekreacyjnego na działkach nr [...],[...],[...],[...] i [...], położonych przy ul. P. w J. Ww. decyzja Prezydenta z dnia [...] listopada 2014 r. została zmieniona decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oraz decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. W dniu 21 października 2016 r. do Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") wpłynął wniosek S. O., S. B., A. M. i M. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] listopada 2014 r., w którym podniesiono naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie kwalifikacji budynku centrum sportowo-rekreacyjnego, a w konsekwencji niewłaściwym obliczeniem miejsc parkingowych, przekroczenia norm hałasu, a także naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta uznając, że nie jest ona obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania skarżących, GINB zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody. Po przedstawieniu specyfiki postępowania nieważnościowego organ odwoławczy wskazał na zmiany decyzji Prezydenta z dnia listopada 2014 r. decyzjami tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. i [...] listopada 2015 r. i wyjaśnił, że jakkolwiek znany jest mu pogląd dotyczący "łącznego" badania decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji ją zmieniających, to jednak w jego ocenie w postępowaniu nieważnościowym, w toku którego przeprowadza się kontrolę decyzji z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego z dnia jej wydania, weryfikacji podlegać powinna wyłącznie "pierwotna" decyzja o pozwoleniu na budowę. Decyzje zmieniające nie funkcjonowały w obiegu prawnym w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzje zmieniające pozwolenie na budowę nie wywołują skutków wstecznych (ex tunc), lecz są skuteczne wyłącznie "na przyszłość" (ex nunc). Dodał, że rozpoznawany wniosek zawierał wyłącznie żądanie stwierdzenia nieważności pierwotnej decyzji Prezydenta z dnia [...] listopada 2014 r. Oceniając powyższą decyzję o pozwoleniu na budowę GINB wskazał, że objęta była nią budowa centrum sportowo-rekreacyjnego na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...], położonych przy ul. P. w J. Projektowany budynek pełni funkcję usługową z zakresu sportu i rekreacji (Projekt budowlany - T.1 - Opis techniczny - str. 7). Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor - [...] sp. z o. o. - wraz z wnioskiem z dnia 12 września 2014 r. o pozwolenie na budowę złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...], obręb [...] na cele budowlane. Tym samym w sprawie nie doszło do rażącego uchybienia przepisom 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Z akt sprawy wynika, że obszar, na którym znajdują się ww. działki inwestycyjne, w dacie wydania kontrolowanej decyzji, objęty był ustaleniami uchwały Rady Miasta J. z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj, [...] z 2007 r. Nr [...], poz. [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu jednostki [...] o symbolu roboczym C83 w J. Zgodnie z tym planem, obszar na którym położone są ww. działki oznaczony jest symbolem 4MNU (tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej). Ponadto, fragment działki nr ewid. [...] położony jest na obszarze oznaczonym symbolem 2ZL (tereny lasów). GINB stwierdził, że inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności, parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do rodzaju zabudowy; dopuszczalnej powierzchni zabudowy - nie więcej niż 50% (projektowana - 26,2 % - Projekt budowlany - T.1 - Część opisowa - str. 5 i 6); wymaganej powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 30% (projektowana·53% - Projekt budowlany - T.1 - Część opisowa - str. 5); dopuszczalnej wysokości zabudowy - budynki usługowe - trzy kondygnacje nadziemne (projektowana - trzy kondygnacje - Projekt budowlany - T1. - Część opisowa - str. 6 i Część rysunkowa rys. nr 5.1 A oraz 6A); geometrii dachu - dachy płaskie, łupinowe oraz dwu i wielospadowe, szczytowe i naczółkowe, kąty nachylenia połaci symetryczne względem kalenicy, o spadkach od 20° do 45° (projektowany - dach płaski, symetryczny, o spadku ok. 3%), minimalnych standardów zaspokojenia potrzeb parkingowych na pozostałe usługi, obiekty produkcyjne, hurtownie i składy (§10 ust. 1 pkt 6 lit. g) - ilość miejsc kalkulowana indywidualnie przy uwzględnieniu specyfiki danej funkcji, wymagań technologicznych i oczekiwanej ilości klientów, tak by zapewnić prawidłową obsługę w przeciętnych warunkach użytkowania obiektów (projektowana - 10 miejsc postojowych dla klientów projektowanego [...], w tym dwa dla osób niepełnosprawnych, oraz 5 miejsc postojowych dla jego pracowników - Projekt budowlany - T1. - Część opisowa - str. 4 i 6). Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia § 10 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego, który określa minimalne standardy zaspokojenia potrzeb parkingowych, organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wyjaśnił, że zdaniem skarżących, w stosunku do spornej inwestycji należało zastosować § 10 ust. 1 pkt 6 lit. f) planu miejscowego, który stanowi, że dla usług związanych z administracją, zarządzaniem, opieką zdrowotną, banki i inne podobne, których działanie opiera się na obsłudze pojedynczych klientów należy zapewnić 1 miejsce postojowe na 50m² powierzchni użytkowej dostępnej dla klientów i dodatkowo 1 miejsce postojowe na 4 zatrudnionych, a nie § 10 ust. 1 pkt 6 lit. g), który stanowi, że dla pozostałych usług, obiektów produkcyjnych, hurtowni i składów, dla których ilość miejsc postojowych kalkulowana jest indywidualnie przy uwzględnieniu specyfiki danej funkcji, wymagań technologicznych i oczekiwanej ilości klientów - tak by zapewnić prawidłową obsługę w przeciętnych warunkach użytkowania obiektów. Organ odwoławczy podkreślił, że prawo własności, podobnie jak wynikające z niego prawo do zabudowy, jest prawem o charakterze wolnościowym. Oznacza to, najogólniej rzecz ujmując, że właściciel danej rzeczy jest uprawniony czynić z tą rzeczą wszystko, czego przepisy prawa nie zakazują mu w sposób wyraźny. Jednym z instrumentów ograniczających prawo własności nieruchomości jest, mający swe ustawowe źródło, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt planowania przestrzennego. Interpretacja ustaleń w nim zawartych nie może być jednak dokonywana z pominięciem zasad, które wskazano wyżej. Należy mieć na uwadze charakter i cel tego aktu, nie zapominając jednak o tym, że przepis art. 4 Prawa budowlanego statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą zapewnić inwestorowi prawo do zrealizowania jego zamierzenia budowlanego zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1719/07). Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo - administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie GINB, charakter projektowanego [...], w którym świadczone są usługi z zakresu sportu i rekreacji powoduje, że nie można jednoznacznie stwierdzić, iż w stosunku do spornej inwestycji powinien mieć zastosowanie § 10 ust. 1 pkt 6 lit. f) miejscowego planu, a nie jak przewidziano w projekcie budowlanym § 10 ust. 1 pkt 6 lit. g). W związku z tym projektowanemu rozwiązaniu nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Za chybiony organ odwoławczy uznał także zarzut skarżących dotyczący naruszenia § 18 ust. 2 pkt 5 lit. c) miejscowego planu, określający dopuszczalną wysokość zabudowy obiektów halowych o funkcji usługowej i produkcyjnej. Stwierdził, że ww. przepis nie ma zastosowania do projektowanego, trzykondygnacyjnego budynku [...], który nie jest "obiektem halowym". Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia § 18 ust. 3 pkt 3 planu miejscowego, który stanowi, że na obszarze, na którym projektowana jest sporna inwestycja obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej organ stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wynika z bowiem "Analizy Ekologicznej" dla planowanego przedsięwzięcia (Projekt budowlany - T.1 - str. 17), nie będzie ono miało negatywnego wpływu na wody powierzchniowe i podziemne, jak również nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych norm w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego oraz hałasu. Działalność obiektu nie grozi również zanieczyszczeniem bądź naruszeniem powierzchni ziemi i gleby. W aktach sprawy, którymi dysponował organ stopnia podstawowego, brak jest dowodów przeciwnych, wskazujących na przekroczenie przez sporną inwestycję dopuszczalnych poziomów hałasu czy też spowodowanie innych, sprzecznych z obowiązującymi przepisami uciążliwości. W ocenie GINB badana decyzja nie narusza rażąco również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Elewacja północno-wschodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości 16,44 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (ul. P.), elewacja południowo-wschodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości 4 m od granicy z działką nr ewid. [...] (w najbardziej zbliżonym od granicy nieruchomości punkcie), elewacja południowo-zachodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości ok. 14,5 m od granicy z działką o nr ewid. [...], ok. 15,5 m od granicy z działką nr ewid. [...], oraz ok. 19 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Z kolei elewacja północno-zachodnia projektowanego budynku z otworami znajduje się w odległości 3,87 m od granicy z działką o nr ewid. [...], natomiast otwory okienne w tej elewacji, znajdują się w odległości ponad 5 m od granicy z działką o nr ewid. [...] oraz 15,28 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Zdaniem GINB inwestycja nie narusza rażąco także przepisów § 13 (przesłanianie obiektów), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od granicy działki oraz od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 36 (odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m³ od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych, a także od granicy działki sąsiedniej, drogi lub ciągu pieszego) oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Planowane przedsięwzięcie nie narusza rażąco również przepisów § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Powyższe potwierdza znajdująca się w aktach sprawy analiza zacienienia (Projekt budowlany - T.1 - Nr rysunku: 9A). Dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren działek sąsiednich (przepis § 29 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Rozwiązania projektowe przewidują bowiem odprowadzanie wód opadowych do drenażu rozsączającego na terenie działki inwestycyjnej, poprzez projektowaną kanalizację deszczową (Projekt budowlany - T.1 - Część opisowa - str. 4). Nie doszło też do "rażącego" naruszenia § 28 ust. 2 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Dodatkowo, organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r., zezwolił na lokalizację zjazdu z ulicy P. do działki nr [...]. Jak wynika z projektu zjazdu publicznego nie narusza on rażąco § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z 2 marca 1999 r. (Dz.U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 - wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Ponadto GINB zaznaczył, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W konsekwencji powyższych ustaleń GINB ocenił, że decyzja Prezydenta dnia [...] listopada 2014 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust.1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, nie jest ona obarczona także żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W skardze na powyższą decyzje z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący zarzucili naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj.: a) art. 156 k.p.a. poprzez rozpoznanie niniejszej sprawy w sposób wybiórczy i ograniczenie się jedynie do zbadania niezgodności z prawem decyzji Prezydenta z dnia [...] listopada 2014 r. z pominięciem decyzji zmieniających ww. decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz decyzji z dnia [...] listopada 2015 r.; b) art. 7 art. 8 i art. 11 oraz 107 § k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy; niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji; wydaniu rozstrzygnięcia w sposób jednostronny, mający na uwadze tylko i wyłącznie interes właściciela nieruchomości (inwestora) przy całkowitym pominięciu interesu skarżących, braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz niedostatecznym i niedokładnym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie jako uzasadnione jawi się utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują, że doszło do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji powyższego naruszenie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji. 2. przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wykładnię, tj.: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu jednostki [...] o symbolu roboczym C83 w J.; 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego orzeczenia, polegający na uznaniu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wyjaśnienie, które przestawił organ w zakresie zasadności stosowania § 10 ust. i pkt 6 lit. g) planu miejscowego jest nieprzekonywujące, a ponadto jest przykładem dowolnej interpretacji poczynionej przez organ, sprzecznej z zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w art. 7, 8 i 11 k.p.a. Analizując powyższe przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało odnieść się zarówno wykładni literalnej, jak i funkcjonalnej omawianych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego w sprawie zaniechano. Zdaniem skarżących celem, dla którego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dokonano rozróżnienia poszczególnych typów zabudowań i dokonano odmiennych ustaleń dotyczących minimalnej ilości miejsc postojowych, było zapewnienie odpowiedniej ilości tychże miejsc, co spełnia szereg funkcji, w tym przede wszystkim ma na uwadze zapewnienie ładu, bezpieczeństwa i komfortu nie tylko dla osób zamieszkujących czy użytkujących dany budynek, bądź też w nim pracujących, ale także dla osób trzecich (właścicieli i użytkowników nieruchomości sąsiadujących). Obecny stan rzeczy, wynikający z rażącego naruszenia prawa i dokonania błędnej wykładni planu zagospodarowania przestrzennego, jest sprzeczny z celem ustanowienia przywołanej wyżej normy. Skarżący podnieśli, że dotychczas wskazywali dlaczego należy uznać, że budynek wzniesiony tuż obok ich nieruchomości, w którym mieści się [...], świadczy usługi, których charakter wskazuje na zasadność zakwalifikowania ich do opisanych w § 10 ust 1 pkt 6 lit. f) tj. usługi związane z administracją, zarządzaniem, opieką zdrowotną, banki i inne podobne, których działanie opiera się na obsłudze pojedynczych klientów. W spornym bowiem budynku oprócz możliwości uprawiania różnych sportów i wykonywania ćwiczeń fizycznych, klienci mają możliwość skorzystania z sauny, masażu czy porad dietetyków. Tak więc, charakter tej działalności wskazuje, że nawet jeśli nie polega ona jedynie na świadczeniu opieki zdrowotnej, to zawiera takie elementy, które funkcjonalnie zbliżają ją do tego typu usług lub innych wymienionych w przywoływanym już zapisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skora GINB nie doszedł do takich wniosków, to uznać należy, że nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1882/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z dnia 28 czerwca 2017 r., nie podzielając stanowiska organu, że decyzje zmieniające pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę pozostają bez wpływu na jej kontrolę w postępowaniu nieważnościowym. Sąd stwierdził, że po tym jak decyzja o pozwoleniu na budowę została zmieniona kolejnymi decyzjami, w obrocie prawnym nie ma już decyzji w wersji pierwotnej, zatem przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym musi zostać objęta decyzja ukształtowana ostatecznie decyzjami ją zmieniającymi. Decyzje zmieniające, choć wydane w okresie późniejszym, wraz z decyzją pierwotną (podstawową) stanowią całość prawną i tworzą jedną decyzję administracyjną, która stała się podstawą (faktyczną oraz prawną) do realizacji inwestycji. Tylko taki zakres kontroli decyzji w niniejszym postępowaniu pozwoli na wszechstronną i prawidłową kontrolę decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ odwoławczy, zarzucając, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym musi zostać objęta decyzja ukształtowana późniejszymi, zmieniającymi ją decyzjami administracyjnymi, pomimo że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w trybie nieważnościowym oraz wydał prawidłowe rozstrzygnięcie odmawiające stwierdzenia nieważności badanej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2298/18 uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA prawidłowe jest stanowisko GINB, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zaistniały przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji jedynie w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] listopada 2014 r. z pominięciem decyzji ją zmieniających. Cel i zadania postępowania nieważnościowego wskazują, że GINB był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania tylko w stosunku do konkretnie wskazanej decyzji, natomiast późniejsze jej zmiany, mogą stanowić przedmiot odrębnego postępowania nieważnościowego. Decyzja o pozwoleniu na budowę powinna zostać oceniona wg stanu prawnego i faktycznego obowiązującego na dzień jej wydania tj. [...] listopada 2014 r., natomiast decyzje zmieniające wg stanu obowiązującego kolejno w dniach [...] kwietnia 2015 r. i [...] listopada 2015 r. Wynik pierwszego z tych postępowań i ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę może mieć kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji o zmianie tegoż pozwolenia ba budowę. NSA podkreślił, że wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowie nie powoduje, że przestała obowiązywać pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę, a w jej miejsce obowiązuje nowa decyzja, co w konsekwencji pozwalałoby przyjąć, że pierwotna decyzja nie istnieje. Sąd II instancji zwrócił uwagę, że skarżący wnieśli żądanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] listopada 2014 r. z uwagi na rażące naruszenie prawa. Natomiast takie kwalifikowane naruszenie prawa zarzucono podnosząc sprzeczność kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Żądanieskarżących, co do wszczęcia postępowania nieważnościowego zostało oznaczone bardzo precyzyjnie i nie budziło żadnych wątpliwości. W takim właśnie zakresie wszczęto i przeprowadzono postepowanie nieważnościowe. Organ, do którego wpłynęło podanie skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta mógł rozpoznać wniosek bez oceny kolejnych decyzji zmieniających. NSA ocenił, że decyzja podstawowa wydana została w odrębnym postepowaniu niż decyzja zmieniająca. Postępowanie prowadzone przed organami architektoniczno-budowlanymi zakończone wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie jest tożsame z postępowaniem prowadzonym przed tymi samymi organami w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 36a Prawa budowlanego. W konsekwencji NSA stwierdził, że Sąd I instancji nie odniósł się merytorycznie do zarzutów skargi, wobec czego konieczne stało się uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd I instancji orzekając ponownie w niniejszej sprawie, związany jest oceną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2298/118. Stosownie bowiem do art. 190 zd. 1 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w powołanym przepisie oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, jak również - nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania wynikających z tego orzeczenia. Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego, procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania aktu. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że przepis art. 190 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku sądu wyższej instancji. Zatem, orzekając ponownie w niniejszej sprawie, na skutek ww. wyroku NSA (uchylającego wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1882/17), Sąd I instancji obowiązany był przyjąć, że wydane w sprawie decyzje zmieniające decyzję podstawową z dnia [...] listopada 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, nie podlegały, jak oczekują tego skarżący, badaniu GINB w postępowaniu nieważnościowym. Zgodnie bowiem z wnioskiem skarżących postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prowadzone przez organ nadzorczy miało na celu jedynie dokonanie oceny ważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W przywołanym wyroku, którym Sąd I instancji jest związany, NSA przesądził zatem, że GINB był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania tylko w stosunku do konkretnie wskazanej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji tj. decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] listopada 2014 r. o pozwoleniu na budowę. Przypomnieć należy, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją GINB z dnia [...] czerwca 2017 r. wszczęte zostało na wniosek skarżących, zdaniem których ww. decyzja Prezydenta dotknięta jest wadą uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wadą rżącego naruszenia prawa. GINB badając decyzję w powyższym zakresie, argumentacji skarżących nie podzielił. Nie dostrzegł też żadnych innych wad, wypełniających którąś z przesłanek nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, stanowisko GINB wyrażone w zaskarżonej decyzji, jest prawidłowe i jako takie zasługuje na akceptację. W tym też kontekście Sąd zauważa, że celem postępowania nadzwyczajnego uregulowanego w art. 156 i nast. k.p.a., jest ustalenie, czy badana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Co przy tym istotne, a czego zdają się nie dostrzegać skarżący, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie zbadanie, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Konsekwencją powyższego jest to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z punktu widzenia wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a., z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym. Innymi słowy, istotą tego postępowania jest ocena, czy weryfikowana decyzja jest zgodna z prawem i nie zawiera wad powodujących jej nieważność oraz czy, przeprowadzone postępowanie i dowody w nim zgromadzone dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie z tej decyzji wynika. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy, co do jej istoty. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki, które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a. - zasada stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy, kwestionowana decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] sp. z o. o. w J. została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wynika z nich również, że działki inwestycyjne nr [...],[...],[...],[...], w dacie orzekania przez Prezydenta położone były na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu jednostki [...] o symbolu roboczym C83 w J. - Uchwała Rady Miasta J. z dnia [...] czerwca 2007 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy wyrysu z miejscowego planu wynika, że ww. działki znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem 4MNU - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Szczegółowe ustalenia dla terenów określonych jako 4MNU zawarte zostały w § 18 m.p.z.p., zaś wymogi dotyczące tzw. obsługi komunikacyjnej (w tym wymogi dotyczące minimalnej liczby miejsc parkingowych) określone zostały w § 10 m.p.z.p. Czyniąc zarzuty w zakresie naruszenia kwestionowaną decyzją ustaleń planu miejscowego, skarżący w treści skargi wskazali na § 10 ust. 1 pkt 6 lit. f) planu miejscowego poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że miejsca postojowe powinny zostać wyznaczone na podstawie § 10 ust. 1 pkt 6 lit. g) planu. Nie ulega wątpliwości, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tegoż planu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie da się jednak jednoznacznie stwierdzić w tym przypadku, że decyzja Prezydenta z dnia [...] listopada 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisów planu miejscowego, jak tego oczekują skarżący. Wyjaśnić należy, że w § 10 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego określono "minimalne standardy zaspokojenia potrzeb parkingowych". Natomiast § 10 ust. 1 pkt 6 lit. f) planu stanowi, że "dla usług związanych z administracją, zarządzaniem, opieką zdrowotną banki i inne podobne, których działanie opiera się na obsłudze pojedynczych klientów należy zapewnić 1 miejsce postojowe na 50 m² powierzchni użytkowej dostępnej dla klientów i dodatkowo 1 miejsce postojowe na 4 zatrudnionych". Przy czym pod pojęciem zatrudnionych należy rozumieć liczbę pracowników etatowych najliczniejszej zmiany. Z kolei z treści § 10 ust. 1 pkt 6 lit. g) planu wynika, że "dla pozostałych obiektów usługowych, obiektów produkcyjnych, hurtowni i składów - ilość miejsc postojowych kalkulowana jest indywidualnie przy uwzględnieniu specyfiki danej funkcji, wymagań technologicznych i oczekiwanej ilości klientów, tak by zapewnić prawidłową obsługę w przeciętnych warunkach użytkowania obiektów". Z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego można wywieść, że sporny obiekt centrum sportowo – rekreacyjnego został zaliczony do "pozostałych obiektów usługowych", o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 6 lit. g) planu, w związku z czym zaprojektowano 15 miejsc postojowych: 10 miejsc dla klientów oraz 5 dla pracowników. Skarżący argumentują, że w sprawie doszło do nieprawidłowej kwalifikacji przedmiotowego obiektu, jako "pozostałego obiektu usługowego", co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania § 10 ust. 1 pkt 6 lit. f) planu miejscowego. Zgodzić się należy z organami, że analiza powyższych zapisów planu miejscowego budzi wątpliwości w zakresie tego, czy miejsca parkingowe dla spornego obiektu powinny zostać ustalone w oparciu o regulację § 10 ust. 1 pkt 6 lit. g), czy też na podstawie art. § 10 ust. 1 pkt 6 lit. f) planu. Przytoczony przepis § 10 ust. 1 pkt 6 lit. f) planu określa minimalną ilość miejsc postojowych "dla innych usług podobnych do usług związanych z administracją, zarządzaniem, opieką zdrowotną oraz banków, których działanie opiera się na obsłudze pojedynczych klientów", nie wyjaśniając zarazem, co należy rozumieć pod pojęciem "innych usług podobnych do ...." oraz jak należy rozumieć zwrot "usługi, których działanie opiera się na obsłudze pojedynczych klientów". Z zapisów miejscowego planu nie wynika zatem, czy usługi z zakresu sportu i rekreacji, które będą świadczone w spornym budynku, można zaliczyć do innych usług podobnych w rozumieniu wyżej przytoczonego § 10 ust. 1 pkt 6 lit. g) planu. Z przepisów tegoż planu nie można także wywnioskować, czy miejscowy prawodawca posługując się zwrotem "usługi, których działanie opiera się na obsłudze pojedynczych klientów" - miał na myśli usługi opierające się wyłącznie na obsłudze klientów pojedynczych (a więc takie które nie obsługują klientów grupowych), czy też takie, których dominujący zakres działalności opiera się na obsłudze klientów pojedynczych. Skarżący podnoszą, że "w ww. budynku oprócz możliwości uprawiania różnych sportów i wykonywania ćwiczeń fizycznych, klienci mają możliwość skorzystania z sauny, masażu czy porad dietetyków. Tak więc, charakter tej działalności wskazuje, że nawet jeśli nie polega ona jedynie na świadczeniu opieki zdrowotnej, to zawiera takie elementy, które funkcjonalnie zbliżają ją do tego typu usług lub innych wymienionych w przywoływanym już zapisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nadto bez wątpienia polega ona na obsłudze pojedynczych klientów". Tym niemniej z dokumentacji projektowej wynika, że... centrum sportowo - rekreacyjne będzie obsługiwało zarówno pojedynczych klientów korzystających z siłowni, sal fitness, sla do gry w squasha, jak i klientów grupowych (np. grupy szkolne, przedszkolne) korzystających z tzw. "Figloraju". W takiej sytuacji, kiedy dany przepis nie jest jednoznaczny w swym znaczeniu, kiedy pozwala interpretującemu go na pewną sferę uznaniowości w jego rozumieniu, nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37). W doktrynie i w orzecznictwie podkreśla się, że "oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wtedy, kiedy »rzuca się w oczy« rozbieżność między treścią decyzji, a jej normatywnym wzorcem. Przedmiotem rażącego naruszenia mogą być tylko przepisy jednoznaczne w swej treści i niebudzące wątpliwości interpretacyjnych" (T. Kiełkowski, w: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, pod red. H. Knysiak-Molczyk, Warszawa 2015, s. 1072). Słusznie za chybiony GINB uznał również zarzut skarżących (nie podtrzymywany już na etapie skargi), a dotyczący naruszenia § 18 ust. 2 pkt 5 lit. c planu miejscowego, określającego dopuszczalną wysokość zabudowy obiektów halowych o funkcji usługowej i produkcyjnej. Wskazał w tym zakresie, że ww. przepis nie ma zastosowania do projektowanego, trzykondygnacyjnego budynku centrum sportowo – rekreacyjnego, które w ocenie GINB nie jest "obiektem halowym". Z oceną tą zdaniem Sądu należy się zgodzić. Plan miejscowy nie zawiera definicji "obiektu halowego". W § 4 planu zawarty został słowniczek, w którym zdefiniowane zostało siedem pojęć. Przepis ten stanowi, że "pojęcia używane w ustaleniach planu, których znaczenie może odbiegać od potocznego należy rozumieć jak niżej ... ". Biorąc pod uwagę treść wyżej przytoczonego fragmentu § 4 planu przyjąć trzeba, że pojęcia, które nie zostały zdefiniowane w tym przepisie należy rozumieć zgodnie z ich potocznym znaczeniem. W potocznym znaczeniu obiekt halowy to duże, przestronne pomieszczenie - zwykle jednokondygnacyjne. W zależności od przeznaczenia może pełnić różne funkcje np. sportowe, produkcyjne, magazynowe, handlowe, widowiskowe. Budynek centrum sportowo-rekreacyjnego nie stanowi obiektu halowego, a co za tym idzie nie mogły mieć w stosunku do niego zastosowania przepisy § 18 ust. 2 pkt 5 lit. c) określającego maksymalną wysokość takich obiektów na 9 m. Zgodzić się należało z organem odwoławczmy także, co do oceny zarzutu naruszenia § 18 ust. 3 pkt 3 planu miejscowego, który stanowi, że "dla terenów 4 MNU obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Dopuszczalne poziomy hałasu dla poszczególnych rodzajów terenów określone zostały w tabeli nr 1 załącznika do rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). Z treści pkt 2 tej tabeli wynika, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny długookresowy średni poziom dźwięku A podany w dB powodowany przez inne niż drogi lub linie kolejowe obiekty lub działalność będącą źródłem hałasu wynosi: - 50 dB- dla pory dziennej, - 40 dB - dla pory nocnej. Z załączonej do projektu budowlanego "Analizy ekologicznej" wynika, że "przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych norm w zakresie emisji hałasu". Ponadto na str. 4 tomu 5 projektu budowlanego dotyczącego instalacji wentylacji mechanicznej i C.O. w pkt 4.3.1. zatytułowanym jako "wentylacja mechaniczna" zawarto informację, że "Centrale wentylacyjne będą umieszczone na dachu budynku. W celu wytłumienia hałasu przewiduje się montaż tłumików akustycznych". Słusznie organ podkreślił także, że projekt budowlany nie narusza rażąco wymogów planu miejscowego w przedmiocie dopuszczalnej powierzchni zabudowy - nie więcej niż 50% (projektowana - 26,2 %); wymaganej powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 30% (projektowana - 53%); dopuszczalnej wysokości zabudowy - budynki usługowe - trzy kondygnacje nadziemne (projektowana - trzy kondygnacje); geometrii dachu - dachy płaskie, łupinowe oraz dwu i wielospadowe, szczytowe i naczółkowe, kąty nachylenia połaci symetryczne względem kalenicy, o spadkach od 20° do 45° (projektowany - dach płaski, symetryczny, o spadku ok. 3%). Projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia 14 listopada 2014 r. nie narusza rażąco także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie został naruszony wymóg § 12 (sytuowanie budynków na działce budowlanej), § 13 (przesłanianie budynków), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od granicy działki oraz od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 36 (odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych, a także od granicy działki sąsiedniej, drogi lub ciągu pieszego) oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej). W związku z powyższym należy w całej rozciągłości podzielić pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w tym przypadku nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] listopada 2014 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, w tym wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), Sąd orzekł jak w sentencji.