VII SA/Wa 1401/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Protokolant ref. staż. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. ze skargi Prezydenta Miasta K. - reprezentującego Skarb Państwa na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Prezydenta Miasta K. - reprezentującego Skarb Państwa kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. Znak: [...] nakładającą na Prezydenta Miasta K., zarządzającego mieniem Skarbu Państwa - obwałowanie przeciwpowodziowe portu rzeki W., na działce nr ew. [...] jednostka ewidencyjna [...], P., obręb nr [...] w bezpośrednim sąsiedztwie ul. [...] w K. - obowiązek usunięcia, w terminie do dnia 15 czerwca 2011 r., stwierdzonych nieprawidłowości. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ stopnia wojewódzkiego nałożył na Prezydenta Miasta K., wykonanie robót budowlanych w czterech etapach technologicznych, polegających na: I. odbudowie wyboju w podłożu wału do rzędnej terenu przywala (ok. 201,OOm n.p.m.), tj. po uprzednim rozebraniu ubezpieczenia czaszy wyboju z foli i worków z piaskiem do rzędnej ok. 201,OOm n.p.m., przygotowaniu podłoża w skarpach i na dnie wyboju w sposób i technologii określonej w ww. ekspertyzie; II. wykonaniu ścianki szczelnej z grodzi stalowych G-46, na pełnej szerokości zabudowanej wyrwy w wale z przedłużeniem ścianki w skrajnie nienaruszonego wału na dł. ok. 10,Om z każdej strony o sumarycznej długości ścianki ok. 40,Om; ścianka winna być wykonana do rzędnych: dolna krawędź ścianki - 194,20m n.p.m., górna krawędź ścianki: 203,20m n.p.m. z zachowaniem sumarycznej wysokości ścianki 1-1=9,0 m; III. odbudowie pozostałej części wyboju w podłożu: w zakresie rozbiórki opaski wałowej doraźnego zabezpieczenia wyrwy, przygotowania podłoża w skarpach skrajni walu i w dnie wyboju, w sposób i technologii określonej w ww. ekspertyzie; IV. odbudowie korpusu wału do projektowanej rzędnej 203,73m n.p.m., o parametrach szerokość korony: min. 3.0 m, nachylenie skarpy: odwodnej i odpowietrznej 1:2,5 w sposób i technologii określonej w ww. ekspertyzie, na odcinku wału w km 0+000 - km 0+420 (km wału) wzdłuż ul. [...]. Jednocześnie określając termin jej wykonania do dnia 15 czerwca 2011 r. 1 VII SA/Wa 1401/11 Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], po przeprowadzeniu z urzędu, zgodnie z regulacją wynikająca z rozdziału 7 ustawy Prawo budowlane, postępowanie w sprawie katastrofy budowlanej, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], nałożył na Prezydenta Miasta K., jako zarządzającego mieniem Skarbu Państwa obowiązek przeprowadzenia kontroli okresowej obwałowania przeciwpowodziowego portu rzeki Wisły, znajdującego się na działce nr ew. [...] jednostka ewidencyjna [...], P., obręb nr [...] w K. oraz obowiązek przeprowadzenia ekspertyzy stanu technicznego tego obiektu. W wyniku wykonania decyzji 1 października 2010 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] wpłynęła sporządzona przez biegłego S. W. ekspertyza, która w dziale 8 "zalecenia" określiła roboty budowlane konieczne do wykonania naprawy przedmiotowego wału. W odwołaniu wniesionym od decyzji organu I-ej instancji pełnomocnik prezydenta Miasta Krakowa zakwestionował naruszenie w wydanej przez organ I-ej instancji decyzji art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wskazanie odmiennych terminów wykonania obowiązku w rozstrzygnięciu decyzji i jej uzasadnieniu oraz naruszeni art. 66 ustawy z z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (DZ.U z 2010 r., Nr 234, poz.1623 ze zm., dalej zwana "prawo budowlane") poprzez przyjęcie, że prezydent Miasta K. jako prezydent miasta na prawach powiatu wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej jest podmiotem zarządzającym obwałowaniami portu P., a w konsekwencji stroną przedmiotowego postępowania. Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że z całości uregulowań zawartych w rozdziale 6 ustawy prawo budowlane, w którym zamieszczony jest art. 66, wynika, że to na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego spoczywa obowiązek dbania o odpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego. Tym samym tylko właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może być zobowiązany do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego obiektu budowlanego. O ile niewątpliwym jest, że właścicielem obwałowania przeciwpowodziowego portu rzeki [...], na działce nr ew. [...] jednostka ewidencyjna [...], P., obręb nr [...] w K., stanowiącego wraz z portem rzecznym całość techniczno-użytkową, jest Skarb Państwa, o tyle, 2 VII SA/Wa 1401/11 zdaniem organu, zachodzi konieczność ustalenia podmiotu zarządzającego w imieniu Skarbu Państwa przedmiotowym obiektem budowlanym. W ocenie GINB przedmiotowe obwałowanie przeciwpowodziowe portu rzeki Wisły stanowiące wraz z portem rzecznym całość techniczno-użytkową jest urządzeniem wodnym, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm., zwanej dalej "prawo wodne"). Zgodnie z regulacją art. 14 ust. 3 prawo wodne gospodarowanie gruntami pokrytymi wodami powierzchniowymi, wykonują odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1 Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z regulacją art. 14 ust. 4 prawa wodnego gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarką wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa, wykonują: -właściwy miejscowo starosta, realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1, lub jednostki, którym to mienie zostało powierzone. Organ uznał, że przedmiotowe obwałowanie wraz z portem rzecznym stanowi całość techniczno-użytkową i w związku z tym winno być traktowane jako "inne mienie" związane z gospodarką wodną, o którym mowa w art. 14.ust. 4 prawo wodne. Podmiotem gospodarującym innym mieniem, a zatem także tym obiektem jest właściwy miejscowo starosta - w omawianym przypadku Prezydent Miasta K.. W ocenie GINB pojęcie "gospodarowanie mieniem" użyte w art. 14 ust. 4 prawa wodnego odpowiada pojęciu "zarządcy" na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane, a zatem organ stopnia wojewódzkiego prawidłowo ustalił adresata decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. -Prezydenta Miasta K., zarządzającego mieniem Skarbu Państwa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił także zasadność nadania decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego daty wykonania obowiązku (15 czerwca 2011 r. w sentencji decyzji, [...] czerwca 2011 r. w uzasadnieniu decyzji) stwierdził, że powyższa różnica dat jest omyłką pisarską, niemającą wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, ponieważ sentencja decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. jednoznacznie wskazuje na datę "do dnia [...] czerwca 2011 r". 3 VII SA/Wa 1401/11 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzje złożył Prezydent Miasta K. podnosząc, że zaskarżona decyzja narusza interes prawny Skarżącego poprzez błędne ustalenie, że Prezydent Miasta K., jako zarządzający mieniem Skarbu Państwa jest podmiotem zarządzającym obwałowaniami portu P., który wraz z portem rzecznym stanowi całość techniczno-użytkową, a zatem stanowi inne mienie związane z gospodarką wodną i w konsekwencji przyjęcie, że podmiotem gospodarującym przedmiotowym obiektem budowlanym jest Prezydent Miasta K. jako pełniący funkcję starosty. Jednocześnie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 140 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego materiału i przyjęcie również, jako swoich błędnych wniosków wyciągniętych przez organ I instancji a dotyczących ustalenia strony postępowania; - art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 66 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego w związku z art. 138 § 2 w związku z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że wskazane w decyzji organu I instancji odmienne terminy wykonania obowiązku usunięcia nieprawidłowości: w sentencji wskazano dzień 15 czerwca 2011 r. w uzasadnieniu decyzji (str. 6) dzień 30 czerwca 2011 r. są jedynie omyłką pisarską i nie mają wpływu na prawidłowość podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia w sytuacji kiedy organ I instancji na zarzut podniesiony przez skarżącą dotyczący błędnych terminów wykonania obowiązków nie wydał do momentu wniesienia skargi postanowienia o sprostowaniu oczywistej pomyłki pisarskiej; Pełnomocnik zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 66 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. prawo budowlane w związku z art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta K., jako prezydent miasta na prawach powiatu wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej jest podmiotem zarządzającym obwałowaniami portu P., a w konsekwencji stroną przedmiotowego postępowania. 4 VII SA/Wa 1401/11 Skarżący podniósł, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję, zgodnie z art. 66 ust. 1 prawa budowlanego, określił termin wykonania robót budowlanych na dzień 15 czerwca 2011 r. Tymczasem na 6 stronie uzasadnienia określił termin wykonania obowiązku na dzień 30 czerwca 2011 r. Różnica pomiędzy skazanymi terminami wynosi 15 dni. A rozbieżność pomiędzy terminami może prowadzić do nieuzasadnionego wszczęcia postępowania egzekucyjnego świadczeń o charakterze niepieniężnym, w przypadku kiedy organ I instancji przyjmie, że wykonanie robót budowlanych ma nastąpić do dnia 15 czerwca 2011 r., a na odwołującego się zostaną nałożone koszty postępowania egzekucyjnego. Koszty takie mogą powstać bez żadnego zawinienia ze strony odwołującego się, w przypadku kiedy uzna termin wykonania obowiązku nadzień 30 czerwca 2011 r. Skarżący wskazał, że na gruncie Prawa wodnego brak jest podstaw do przyjęcia, że obwałowanie przeciwpowodziowe portu rzeki [...] stanowiące wraz z portem rzecznym całość techniczno - użytkową jest urządzeniem wodnym, a zatem stanowi inne mienie związane z gospodarką wodną. Całość użytkowo - techniczna jaką jest port rzeczny położona jest na kilku działkach ewidencyjnych ([...]). Wspólną funkcją użytkową tych nieruchomości jest to, że stanowią odcinek systemu prawego obwałowania rzeki [...] w K.. Prawo własności przysługuje kilku podmiotom. Jednym z nich jest także Skarb Państwa, przy czym reprezentowany jest przez różne jednostki organizacyjne. Skarżący wyjaśnił, że pojęcie gospodarowania mieniem nie jest tożsame z pojęciem zarządzania. A zatem, bez względu na to, kto sprawuje zarząd nad urządzeniem wodnym, to w ramach gospodarowania mieniem Skarbu Państwa podmiotem zobowiązanym, na podstawie art. 92 ust. 4 Prawa wodnego, do utrzymania przedmiotowego urządzenia wodnego i pełniącym funkcję inwestora w regionie wodnym jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Zgodnie z ogólną normą kompetencyjną, wyrażoną w art. 14 ust. 4 prawa wodnego, co do zasady gospodarowanie innym mieniem (niż grunty pod wodami powierzchniowymi) związanym z gospodarką wodną stanowiącym własność Skarbu Państwa, wykonują: właściwy miejscowo starosta, realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1, lub jednostki, którym to mienie zostało powierzone. 5 VII SA/Wa 1401/11 Natomiast zgodnie z art. 92 ust. 4 prawa wodnego, gospodarowanie tym mieniem w zakresie utrzymania urządzeń wodnych i sprawowanie funkcji inwestora ustawa przypisuje wyłącznie dyrektorowi regionalnego zarządu, który dla tych celów Mozę tworzyć jednostki organizacyjne na podstawie art. 92 ust. 6 prawa wodnego. Ponadto, rzeka Wisła wymieniona jest w poz. 1. załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną, zawierającego wykaz śródlądowych wód powierzchniowych będących własnością publiczną istotnych dla kształtowania zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej. Z powyższego, zdaniem pełnomocnika Skarżącego wynika, że utrzymanie urządzeń wodnych oraz prowadzenie inwestycji w tym zakresie należy do administracji rządowej (RZGW). Także tej jednostce, na podstawie art. 14 ust. 3 (w związku z art. 11 ust. 1) oraz na podstawie art. 14 ust. 4 ("oraz jednostki o których mowa w art. 11 ust. 1 lub jednostki, którym to mienie zostało powierzone") Prawa wodnego, przypisać należy kompetencje do gospodarowania omawianym obiektem. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Ma rację pełnomocnik Skarżącego, że organ nie dokonał w sprawie analizy stanu prawnego i faktycznego, a zwłaszcza należytej wykładni art. 14 ust. 4 prawa wodnego, pomijając mający znaczenie dla rozstrzygnięcia przepis art. 92 ust. 4 prawa wodnego. Przedmiotem obowiązku, nałożonego na Stronę na podstawie art. 66 ust.1 prawa budowlanego stało sie obwałowanie przeciwpowodziowe portu rzeki Wisły stanowiącego wraz z portem rzecznym P. całość techniczno - użytkową. W przepisie art. 9 prawo wodne ustawodawca zdefiniował pojęcia, którymi posługuje się ustawa. W art. 9 ust. 19 wyjaśnił, że pod pojęciem "urządzeń wodnych" rozumie się urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności: a) budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, 6 VII SA/Wa 1401/11 b) zbiorniki, obiekty zbiorników i stopni wodnych, c) stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków, rekreacji lub innych celów, d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych, e) obiekty energetyki wodnej, f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych, g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych, h) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska, i) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych; W sprawie nie jest sporne, a Sąd ten pogląd podziela, że obwałowanie przeciwpowodziowe portu rzeki [...] wraz z portem rzecznym P. jest urządzeniem wodnym, o jakim mowa w wyżej wskazanym przepisie. Wał przeciwpowodziowy jest także budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego tak więc podlega jednocześnie regulacjom obu ustaw ( patrz wyrok NSA z dnia 19.04.201 Or. II OSK 693/09.) Przepis art. 66 ust. 1 prawa budowlanego stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Wskazać należy, że adresatem nakazu wydanego na podstawie art. 66 ust. 1 prawa budowlanego jest właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, bowiem zgodnie z cytowanym art. 61 prawa budowlanego, tylko te osoby odpowiadają za stan techniczny obiektu. ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r., VII SA/Wa 469/06 niepublikowany i wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 maja 2008 r. II SA/Wr 184/2008 oraz R. Dziwiński i P. Ziemski - Prawo budowlane - Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, W-wa 2005 r., str. 272). Postępowanie prowadzone w sprawie dotyczy działek ewidencyjnych nr [...] które są własnością Skarbu Państwa, w części znajdują się pod wodą - 7 VII SA/Wa 1401/11 w części zlokalizowany jest wał przeciwpowodziowy. Obszar wskazanych działek, który pokryty jest wodą stanowi kanał portowy (Port P.) i jest elementem śródlądowej drogi wodnej - [...]. Nie jest sporne w rozpatrywanej sprawie, że obwałowanie, które wymaga dokonania czynności naprawczych jest urządzeniem wodnym. Organ jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 14 ust. 4 prawa wodnego, który stanowi, że gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarką wodną, stanowiącym własność Skarbu Państwa, wykonują: właściwy miejscowo starosta, realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1, lub jednostki, którym to mienie zostało powierzone. Stosując w sprawie zaskarżony przepis organ, po pierwsze uznał, że obwałowanie przeciwpowodziowe portu rzeki [...] wraz z portem rzecznym P. jest nie tylko urządzeniem wodnym w rozumieniu ustawy, ale także "innym mieniem" w rozumieniu art. 14. ust. 4 prawa wodnego. Po drugie, dokonując wykładni przepisu art. 14.ust. 4 prawa wodnego organ zrównał pojęcie "gospodarowania mieniem" z pojęciem "zarządzania mieniem" z art. art. 66 prawa budowlanego i w oparciu o taką interpretację wskazał Prezydenta Miasta K., jako właściwego do wykonania prac. Rozstrzygając w sprawie organ pominął całą treść art. 14 ust 4 prawa wodnego, która wskazuje także inne podmioty uprawnione do gospodarowania "innym mieniem", a także nie zbadał, jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia ma art. 92 ust. 4 prawa wodnego, z którego wynika, iż kwestie gospodarowania mieniem Skarbu Państwa, związane z utrzymywaniem śródlądowych wód powierzchniowych lub urządzeń wodnych ustawodawca na podstawie tego przepisu powierza dyrektorowi regionalnego zarządu gospodarki wodnej działającemu w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu. Rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia kompleksowego stanu prawnego było przedwczesne. Zagadnienie gospodarowania urządzeniami wodnymi i zarządzania nimi jest skomplikowane. Jak wskazał NSA w wyroku z 20 października 2010 r. sygn. akt. II OSK 1654/09 należy mieć na uwadze, że własność wody nie przekłada się automatycznie na własność urządzeń wodnych. Przepisy ustawy - Prawo wodne stwarzają prawną możliwość, aby inny podmiot był właścicielem wody, a inny 8 VII SA/Wa 1401/11 właścicielem urządzeń wodnych. Skarb Państwa nawet jeśli właścicielem wody i gruntów pokrytych tymi wodami, a także urządzenia wodnego to trwały zarząd, jako forma władania nieruchomościami Skarbu Państwa, może należeć do różnych podmiotów. NSA we wskazanym wyżej wyroku dokonał takiej wykładni, poprzez analizę art. 217 ust. 1 prawa wodnego, który stanowi, że z dniem wejścia w życie ustawy stanowiące własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte tymi wodami przechodzą w trwały zarząd odpowiednio - urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1-3. Przepis ten, jak podkreślił Sąd, jednoznacznie mówi o przejściu w trwały zarząd wód oraz gruntów pokrytych tymi wodami. Oznacza to, że nie dotyczy on przejścia w trwały zarząd urządzeń wodnych. Z powyższych regulacji wynika, iż rozstrzygając kwestię podmiotu zarządzającego urządzeniem wodnym należy mieć na uwadze zarówno przepis art. 14 ust. 4 prawa wodnego, lecz także art. 11 ust. 1 pkt 2, oraz art. 217 ust. 1 prawa wodnego, albowiem mimo, że Skarb Państwa jest właścicielem wody i gruntów pokrytych tymi wodami, a także urządzenia wodnego to trwały zarząd, jako forma władania nieruchomościami Skarbu Państwa, może należeć do różnych podmiotów. W rozpatrywanej sprawie organ nie przeanalizował należycie uwarunkowań prawnych, a w konsekwencji nie przeprowadził kompleksowego postępowania dowodowego, które pozwoliłoby w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, do kogo w świetle wskazanych przez Sąd przepisów winna być skierowana zaskarżona decyzja. Wskazanie adresata obowiązków określonych w art. 66 § 1 Prawa budowlanego wymaga dokonania należytej interpretacji przepisów prawa z uwzględnieniem wskazanych wyżej przepisów prawa wodnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 113 § 1 kpa poprzez niewydanie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, to należy stwierdzi, iż jest to uchybienie procesowe, które jednak nie mogłoby mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem istota decyzji przejawia się w jej rozstrzygnięciu. Nie mniej organ winien uchybienie takie naprawić. ( W sprawie wobec uchylenia decyzji I - II instancji zarzut staje się bezprzedmiotowy.) Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a w zw z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznając, że narusza ona prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. 9 VII SA/Wa 1401/11 O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. w jej punkcie 2. O kosztach natomiast orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w pkt 3 sentencji.