VII SA/Wa 1405/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz R. M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...] ( dalej: "Starosta", "organ I instancji") decyzją z [...] lutego 2021r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a"), po rozpatrzeniu zgłoszenia z 22 grudnia 2020 r. złożonego przez R. M. wniósł sprzeciw w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości K., gm. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji, wniósł R. M.. Wojewoda [...] ( dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z [...] maja 2021 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 104 k.p.a w związku z art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2021r. nr [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności powołał przepis art. 28 ust. 1 i art. 29 - 31 oraz art. 30 ust. 5c i ust. 6 Prawa budowlanego. Uwzględniając uregulowania wynikające z ww. przepisów, dokonał oceny czy w niniejszej sprawie wniesienie przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu do zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa i czy było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami. Wojewoda [...] stwierdził, że organ I instancji słusznie w przedmiotowej sprawie wydał decyzję Nr [...] z [...] lutego 2021r. zgłaszającą sprzeciw w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na wskazanej wyżej działce. Podał, że wśród budynków wskazanych w art. 29 ust 1 pkt 1a Prawa budowlanego, które nie wymagają pozwolenia na budowę, ustawodawca wskazał wolnostojące budynki mieszkalne jednorodzinne, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z przeprowadzonej analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor nie wypełnił obowiązków nałożonych na nich przez organ I instancji na podstawie przepisu art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 30 ust. 4b ww. ustawy do zgłoszenia budowy wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego należy dołączyć dokumenty wymienione w art. 33 ust. 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Przepis art. 35 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Następnie organ odwoławczy podał, że zgłoszenie M. T. i P. B. dotyczyło budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości K., gm. [...], pow. [...], objętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...]z [...] października 2006r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego fragmentów wsi B., B., B., C., C., G., G., K., K., K., K., Ł., M., N., N., N., O., O., S., S. w gminie [...]. Zgodnie z ustaleniami ww. planu teren ten oznaczony symbolem 7RM przeznaczony jest pod zabudowę zagrodową (§ 21 ust. 1). Dla terenów tych plan dopuszcza zmianę funkcji zagród po likwidowanych gospodarstwach rolnych na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ( § 21 ust. 1 pkt 3 ). W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo wskazał w ww. postanowieniu, wzywającym inwestora do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, na niezgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podał, że inwestor wprawdzie przedłożył pismo Urzędu Gminy w [...], podpisane z upoważnienia Wójta przez Sekretarza Gminy w którym stwierdzono zgodność projektowanej lokalizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego na działce o numerze [...] z ustaleniami planu, lecz powyższe w ocenie organu odwoławczego nie może stanowić o wypełnieniu przez inwestora nałożonego obowiązku dostosowania projektu budowalnego do ustaleń planu miejscowego. Wojewoda [...] podkreślił, że żaden organ administracji nie ma ustawowych kompetencji do dokonywania wiążącej wykładni aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Udzielanie takich wyjaśnień przez organy gminy (czy jakiekolwiek inne organy administracji) nie ma podstaw prawnych. Dokonana przez takie organy wykładnia z pewnością nie może być potraktowana jako wiążąca interpretacja przepisów prawa. W dalszych rozważaniach Wojewoda wskazał, że przepisach prawnych brak jest powszechnej definicji zabudowy zagrodowej. Ustawa Prawo budowlane również nie zawiera definicji zabudowy zagrodowej, choć posługuje się tym pojęciem (w art. 29 ust. 1 pkt. 1). Wyjaśnienie pojęcia zabudowy zagrodowej znajduje się natomiast w akcie wykonawczym do ustawy, to jest w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019r., poz. 1065). Podkreślił, że zgodnie z § 3 pkt 3 tego rozporządzenia, przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. W § 3 pkt 8 tego rozporządzenia stwierdzono, że budynek gospodarczy w zabudowie zagrodowej przeznaczony jest do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że na podstawie definicji zamieszczonej w słowniku języka polskiego przyjmuje się również, że "zabudowa zagrodowa" to zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza. Podkreślił, że cechą zabudowy zagrodowej jest więc istnienie zagrody, czyli w językowym znaczeniu ogółu zabudowań gospodarczych, wraz z domem mieszkalnym, służącym rolnikowi. Przytoczył definicję zabudowy zagrodowej w wyżej przywołanym planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego obejmującym m.in. gminę [...], która została zamieszczona (§ 2 pkt 23). Według powyższego zapisu "należy przez to rozumieć zabudowaną część gospodarstwa rolnego tzn. budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie, w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych, leśnych". Zdaniem Wojewody należy uznać za uzasadnione żądanie organu do wykazania, że inwestycja będzie realizowana na terenie gospodarstwa rolnego w ramach zabudowy zagrodowej. Organ odwoławczy uznał, że budynek mieszkalny jednorodzinny objęty projektem budowlanym załączonym do wniosku nie ma charakteru zabudowy zagrodowej lecz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wskazał, że inwestor planuje bowiem objętą wnioskiem niezabudowaną działkę zabudować wolnostojącym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a zatem planowanej przez inwestora zabudowy nie można uznać jako domu mieszkalnego wraz z zabudowaniami gospodarskimi, w którym koncentrować się będą czynności życiowe rolnika - inwestora oraz jego rodziny i zaspakajane będą elementarne potrzeby życiowe. Wprawdzie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zmiany funkcji zagród po likwidowanych gospodarstwach rolnych na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 21 ust. 1 pkt 3), lecz z dołączonych dokumentów do zgłoszenia nie wynika, że przedmiotowa zabudowa ma być realizowana na terenie po zlikwidowanym gospodarstwie rolnym. Mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] stwierdził, że Starosta [...] prawidłowo wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia i następnie decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2019 r. słusznie wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia. W ocenie organu odwoławczego brak jest merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w zaskarżonej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia. Skargę na opisaną wyżej decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. M. ( dalej: "skarżący") wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2021 r. została podjęta z naruszeniem prawa, przywołując art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Wskazał, że złożony został komplet dokumentów z 4 egzemplarzami projektów i uzupełnione przez zaświadczenie o posiadaniu gospodarstwa rolnego jako gospodarstwo indywidualne. Skarżący podniósł, że w uzasadnieniu decyzji przywoływane są przepisy Prawa budowlanego, których wymogi w jego ocenie były spełnione na etapie postepowania przed organem pierwszej instancji. Skarżący podniósł, że w decyzji zawarto nazwiska osób jak i miejscowości nie związanych z jego inwestycją, przywoływano uchwałę rady gminy z m.p.z.p. nie dotyczącą jego miejscowości. Zdaniem skarżącego, jego inwestycja spełnia zapisy w m.p.z.p. dla wsi K., stanowiąc zabudowę zagrodową Skarżący wskazał również, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych . Podkreślił, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego spełnia warunki aby kwalifikować się jako rolnik indywidualny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda stwierdził, że w części tej decyzji, błędnie nałożyły się na siebie dwie decyzje podczas nadpisywania w programie elektronicznego zarządzania dokumentacją, którym posługuje się organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga jest zasadna ponieważ zaskarżona decyzja Wojewody narusza prawo w stopniu nakazującym jej uchylenie. W rozpoznawanej sprawie, doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie winno wyjaśnić dyspozytywną część decyzji, a zatem sentencja decyzji nie może być rozbieżna z motywami zawartymi w jej uzasadnieniu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że decyzja Wojewody wydana została w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...], zgłaszającej sprzeciw w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości K., gm. [...]. Tymczasem w uzasadnieniu skarżonej decyzji, Wojewoda wskazał, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ I instancji, było zgłoszenie M. T.i P. B. dotyczące budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości K., gm. [...], pow. [...], objętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2006 r. w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego fragmentów wsi B., B., B., C., C., G., G., K., K., K., K., Ł., M., N., N., N., O., O., S., S. w gminie [...]. Organ wskazał, że zgodnie z ustaleniami ww. planu teren ten oznaczony symbolem 7RM przeznaczony jest pod zabudowę zagrodową (§ 21 ust. 1). Dla terenów tych plan dopuszcza zmianę funkcji zagród po likwidowanych gospodarstwach rolnych na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ( § 21 ust. 1 pkt 3 ). Następnie Wojewoda uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wskazał, że organ I instancji prawidłowo wskazał w postanowieniu wzywającym inwestora do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, na niezgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podał, że inwestor wprawdzie przedłożył pismo Urzędu Gminy w [...], podpisane z upoważnienia Wójta przez Sekretarza Gminy w którym stwierdzono zgodność projektowanej lokalizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego na działce o numerze [...] z ustaleniami planu, lecz powyższe w ocenie organu odwoławczego nie może stanowić o wypełnieniu przez inwestora nałożonego obowiązku dostosowania projektu budowalnego do ustaleń planu miejscowego. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że uzasadnienie decyzji wskazuje na zupełnie inną inwestycję oraz inwestorów niż wymienione w sentencji organu odwoławczego. Zwrócił na to uwagę także skarżący, słusznie podnosząc w skardze, że w decyzji zawarto nazwiska osób jak i miejscowości nie związanych z jego inwestycją oraz przywoływano uchwałę rady gminy z m.p.z.p. nie dla jego miejscowości. Niewątpliwie przytoczona wyżej treść uzasadnienia decyzji Wojewody, była wynikiem niezamierzonego błędu, który przecież może się zdarzyć, polegającego na przypadkowym przekopiowaniu fragmentu uzasadnienia innej decyzji, dotyczącej innej inwestycji oraz innych inwestorów. Zakres błędnego uzasadnienia organu odwoławczego, wykracza jednak poza pojęcie oczywistej omyłki pisarskiej, która mogłaby podlegać sprostowaniu. Wskazać należy bowiem, że oczywista omyłka pisarska polega na błędnym wpisaniu jakiegoś słowa lub słów bądź ich pominięciu, a także widocznym i niezgodnym z zamierzonym niewłaściwym użyciem wyrazu. Zwrócić także należy uwagę, że kwalifikacja charakteru omyłek pisarskich, jak i rachunkowych, zawsze musi być dokonywana na podstawie konkretnej sprawy. W orzecznictwie niekwestionowany jest pogląd, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2530/16 oraz wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2899/18). Sprostowanie nie może natomiast prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia (wyrok NSA z 14 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2041/18). Wspomniane wcześniej uzasadnienie, wskazujące na inną inwestycję i inwestorów, nie może być oceniane jako oczywista omyłka gdyż miało wpływ na kształt merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez organ odwoławczy. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a.