VII SA/Wa 1416/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na wykonanie przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej skargę oddala Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. nr 169, poz. 115 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku A. N. i R. A., o wrażenie zgody na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej Nr [...] W. – K. do działki nr [...] w W.(gmina M.), zezwolił na przebudowę ww. zjazdu indywidualnego, z następującymi zastrzeżeniami: 1. max. szerokość zjazdu po przebudowie 7,00 m tzn. istniejąca szerokość wspólnego zjazdu do działek [...] i [...] + poszerzenie nie może przekraczać 7,00 m, 2. krawędź nawierzchni zjazdu na połączeniu z drogą należy wyokrąglić łukiem 3,00 ÷5,00 m, 3. pochylenie podłużne zjazdu dostosować do spadku istniejącego zjazdu, 4. pod zjazdem należy ułożyć przepust żelbetowy o średnicy takiej samej pod istniejącym tj. ø 50 cm, 5. przepust należy zakończyć murkiem czołowym z betonu lub z kamienia na zaprawie cementowej, 6. górna rzędna niwelety murka nie może być wyższa niż niweleta pobocza drogowego, 7. nawierzchnię zjazdu w granicach pasa drogowego należy wykonać taką samą jak na istniejącej części zjazdu, 8. zjazd pozostanie w dotychczasowym miejscu tj. na granicy działek nr [...] i [...] w W., 9. zjazd służyć będzie jako dojazd do zabudowy mieszkalnej na działce nr [...] oraz wykorzystywanej aktualnie rolniczo działki nr [...] lub projektowanego na niej budynku mieszkalnego, 10. w związku z przebudową przedmiotowego zjazdu istniejące na wysokości działki nr [...] bariery energochłonne należy przebudować/przedłużyć w kierunku działki nr [...] wraz z wyłukowaniem na zjeździe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż do działek nr [...] i [...] w W. istnieje zjazd indywidualny z drogi krajowej o szerokości 5,00 m, który strony wnioskują do poszerzenia w kierunku działki własnej. Zgodnie z wnioskiem stron, szerokość zjazdu w obrębie działki nr [...] wynosi około 1,30 m. Organ stwierdził, że przebudowa zjazdu zgodnie z wnioskiem strony nie narusza obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430). Parametry zjazdu indywidualnego podane zostały zgodnie z § 79 ww. rozporządzenia. Ponadto zaznaczył, że przebudowa przedmiotowego zjazdu nie naruszy prawa własności właściciela działki nr [...] w W., który sprzeciwia się jego przebudowie, pozwoli zaś na swobodniejszy dostęp działki nr [...] do drogi publicznej. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się J. K. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ przywołał na wstępie przepis art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz wskazał na § 77 i 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Następnie podał, że droga krajowa nr [...] zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych na rozpatrywanym odcinku została zaliczona do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Podniósł, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że w analizowanej sprawie taka wyjątkowa sytuacja wystąpiła i zarządca drogi krajowej nr [...] wydał zgodę na przebudowę przedmiotowego zjazdu. W przedmiotowej sprawie stan faktycznym, jak zaznaczył organ, został ustalony na podstawie: organizacji ruchu dla analizowanego odcinka drogi krajowej nr [...] (arkusz nr 109, skala 1:1000), wyrysu z mapy ewidencyjnej w skali 1:2000, szkicu wyznaczenia punktów granicznych, wniosku strony z dnia 7 stycznia 2013 r., wydruku z elektronicznej księgi wieczystej dla działki nr [...] i nr [...], wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...], nr [...], notatki służbowej z dnia 28 stycznia 2013 r., oraz dokumentacji fotograficznej. Organ wskazał, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej, lecz jest to jednak dostęp iluzoryczny. Szerokość zjazdu w obrębie działki nr [...] wynosi ok. 1,30 m, co uniemożliwia wjazd na działkę nie tylko sprzętu rolniczego, ale i samochodów osobowych. Zakończony wieloletni spór graniczny ustalił przebieg granic w ten sposób, że zjazd na wysokości działki nr [...] ma szerokość 1,30 m. Organ stwierdził, że mając na uwadze szerokość zjazdu na wysokości działki nr [...], brak zgody właściciela działki nr [...] na korzystanie z części zjazdu zlokalizowanej na wysokości jego działki oraz to że zostały spełnione wymagania bezpieczeństwa ruchu na drodze, zarządca drogi krajowej nr [...] nie miał podstaw do wydania decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na przebudowę przedmiotowego zjazdu. W odniesieniu do braku zgody J. K. na wykonanie przebudowy zjazdu oraz braku dokonania z nim uzgodnienia, organ podniósł, że przebudowa obejmuje wyłącznie granice działki nr [...]. Zaznaczył, że z żadnego zapisu ustawy o drogach publicznych ani innej normy prawnej nie wynika obowiązek wspólnego i zgodnego współdziałania podczas przebudowy zjazdu. Przebudowa zjazdu nie dotyczy wspólnej nieruchomości, a jedynie zmiany pasa drogi, który nie stanowi własności żadnego z właścicieli nieruchomości. Przedmiotowa przebudowa wykonana będzie jedynie w granicach działki nr [...] w taki sposób, aby umożliwić swobodny dostęp działki nr [...] do drogi krajowej nr [...] bez konieczności korzystania, jak do tej pory, ze zjazdu znajdującego się w granicy działki nr [...]. Uprawnienia właścicielskie do działki nr [...], w ocenie organu, nie będą naruszone. Organ wskazał nadto, iż w niniejszym przypadku, nie zachodziła konieczność wskazywania sposobu zapewnienia obsługi komunikacyjnej działki nr [...] w trakcie wykonywania przebudowy istniejącego zjazdu bowiem ta część zjazdu, która zlokalizowana jest na wysokości działki nr [...] nie jest przedmiotem przebudowy i pozostaje w stanie niezmienionym. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie doszukał się także przy wydawaniu wcześniejszego rozstrzygnięcia naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 4 k.p.a. Wskazał, że uzasadnienie decyzji jest zwięzłe, a zarazem kompletne. Organ przedstawił w nim krótki opis stanu faktycznego oraz przytoczył treść przepisów prawa (rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie), wskazał że przedmiotowa przebudowa nie narusza prawa własności właściciela działki nr [...] i obowiązujących przepisów prawa oraz pozwoli na swobodniejszy dostęp działki nr [...] do drogi publicznej. Stan faktyczny został zaś ustalony na podstawie ww. dokumentów. Skargę na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. K., wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisu art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nienależyte zgromadzenie materiału dowodowego polegające na braku poczynienia ustaleń, czy nieruchomość stanowiąca własność wnioskodawców posiada już dostęp do drogi publicznej, - naruszenie art. 29 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie, a to nie określenie parametrów technicznych jakimi powinien kierować się inwestor, a jedynie lakoniczne wskazanie § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, bez przeniesienia na stan niniejszej sprawy, - naruszenie § 9 ust. 1 i 3 zarządzenia nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 roku w sprawie klas istniejących dróg krajowych przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż Generalny Dyrektor Dróg i Autostrad we wcześniejszej decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. stwierdził, że zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] spowodowałoby istnienie trzech odrębnych zjazdów do sąsiadujących działek tj. dwóch do działki nr [...], a także jednego do działki stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, co tym samym spowodowałoby naruszenie przepisów o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. J. K. podniósł, iż w jego ocenie, każdy nie tylko dodatkowy zjazd lecz także przebudowany i poszerzony na drodze klasy [...] stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Mnożenie ilości zjazdów położonych przy takiej drodze spowodowałoby, że droga ta utraciłaby charakter drogi głównej przyspieszonego ruchu i nie mogłaby spełniać celów dla niej przewidzianych. Dodatkowy zjazd w postaci przebudowy już istniejącego zjazdu, będzie stanowił dodatkowy punkt kolizji zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz ograniczał płynność tego ruch. Skarżący uznał, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nieprawidłowo położył nacisk na względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, w sytuacji, gdy nieruchomość ma zapewniony już zjazd o wystarczającej szerokości, powinien on bez wątpienia sprzeciwić się lokalizacji kolejnych zjazdów, chociażby w postaci ich poszerzenia, na drogę klasy [...]. Ponadto, strona skarżąca zaznaczyła, iż do obowiązków organu należała ocena czy poszerzony i przebudowany zjazd z drogi może być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności, czy będzie dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na konkretnym odcinku drogi, do wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych oraz warunków widoczności na skrzyżowaniach i zjazdach. W ocenie skarżącego kwestie te organ pominął, nie przeprowadził badań statystycznych, zaniedbując przez to dopełnienia podstawowego obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Nie wskazał także dokładnych odległości jakimi powinien kierować się wnioskodawca, lecz jedynie lakonicznie powołał, bez szczegółowego omówienia wypełnienia przez wnioskodawcę przesłanek prawnych i faktycznych, przepisy rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 roku, co niewątpliwie uniemożliwia polemikę, a także nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, czy wyrażona zgoda na przebudowę zjazdu indywidualnego nie naruszy prawa własności skarżącego, bowiem nie sposób się odnieść do konkretnych wytycznych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] marca 2013 r., w przedmiocie wyrażenia zgody na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej Nr [...] W. – K. do działki nr [...] w W. (gmina M.). Należy mieć na względzie, że postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy zjazdu wszczynane jest na wniosek inwestora i toczy się ono w trybie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wynika, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu (art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych). Przepisy powyższej ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu lub jego przebudowę. Jednakże w art. 29 ust. 4 ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Z powołanego przepisu wynika, że organ administracyjny, wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego lub jego przebudowę, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez ww. rozporządzenie. Charakter przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych wskazuje na to, że ewentualne wyrażenie zgody bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. LexPolonica nr 1878062 oraz z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2235/06, publ. LEX nr 329687). Zauważyć również należy, iż decyzje wydane na zasadzie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą Sądu jak każde inne, jednakże Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji. Kontrola organiczna się do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej i czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy zindywidualizowanymi przesłankami. Sąd podziela pogląd organu administracyjnego, zgodnie z którym udzielenie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego, w realiach niniejszej sprawy było dopuszczalne. W myśl przepisu § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytów pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Natomiast, zgodnie z § 79 Rozporządzenia zjazd indywidualny powinien mieć: 1) szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze, 2) nawierzchnię co najmniej twardą w granicach pasa drogowego, 3) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3 m, lub skosem 1 : 1, jeżeli jest to zjazd z ulicy, 4) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, 5) na długości nie mniejszej niż 5,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 15%. Jak wskazał organ, mając na uwadze § 79 Rozporządzenia, który określa m. in. minimalne szerokości zjazdów i jezdni zjazdów oraz maksymalne szerokości jezdni zjazdów, jako nie większe niż szerokości jezdni na drodze, zarządca drogi krajowej nr [...] w decyzji z dnia [...] marca 2013 r., zezwalającej na przebudowę przedmiotowego zjazdu, określił warunki techniczne jakim powinien odpowiadać planowany zjazd indywidualny, aby mógł spełniać swoją funkcję, a przy tym nie naruszać przepisów prawa oraz warunki jakie musi dopełnić strona, aby przystąpić do budowy zjazdu. Powyższe zaś oznacza, iż wypełnione zostały warunki określone w art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, oraz § 77 w związku z § 79 Rozporządzenia. Wskazać należy, za organem, iż droga krajowa nr [...] zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych na rozpatrywanym odcinku została zaliczona do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy [...]). Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy [...] zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości" Z powyższego wynika, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy [...], przepisy szczególne stawiają bardzo surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. Sąd podziela stanowisko zarządcy drogi, iż w analizowanej sprawie taka wyjątkowa sytuacja wystąpiła, co przemawiało za wyrażeniem zgody na przebudowę przedmiotowego zjazdu. Na wstępie zaakcentować należy, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych i posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach. W niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy, co wynika z zaskarżonej decyzji, został ustalony na podstawie: organizacji ruchu dla analizowanego odcinka drogi krajowej nr [...] (arkusz nr 109, skala 1:1000), wyrysu z mapy ewidencyjnej w skali 1:2000, szkicu wyznaczenia punktów granicznych, wniosku strony z dnia 7 stycznia 2013 r., wydruku z elektronicznej księgi wieczystej dla działki nr [...] i nr [...], wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...], nr [...], notatki służbowej z dnia 28 stycznia 2013 r., oraz dokumentacji fotograficznej. Jak ustalił organ w miejscowości Wola Więcławska istnieje wspólny zjazd indywidualny z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] i [...] o szerokości 5,0 m. Przedmiotowy zjazd istnieje od wielu lat i w poprzednim okresie czasu służył jako dojazd do dwóch nieruchomości tj. działki wnioskodawców i działki oznaczonej nr 64. Po zakończeniu sporów granicznych (wyrok Sądu Rejonowego dla K.-Ś. z dnia 6 grudnia 2000 r. sygn. akt I Ns 2101/97/S i postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 lipca 2001 r., sygn. akt II Ca 605/01) granica działek została ustalona i przebiega w ten sposób, że zjazd na wysokości działki [...] do działki wnioskodawców ma szerokość 1,3 m, co uniemożliwia wjazd na działkę nie tylko sprzętu rolniczego, ale i samochodów osobowych. Jest to więc dostęp iluzoryczny. Właściciel działki sąsiadującej nr [...] J. K., w związku z konfliktem sąsiedzkim, nie pozwala na korzystanie z istniejącego wjazdu, zaś obecna szerokość uniemożliwia jakikolwiek wjazd na działkę. Ponadto, co najważniejsze, niniejsze postępowanie nie dotyczy lokalizacji odrębnego zjazdu do działki nr [...], ale przebudowy istniejącego zajazdu indywidualnego. Istniejący wspólny zjazd indywidualny z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] i [...] nadal pozostanie jeden. Nie można więc uznać, iż zwiększy się zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Na marginesie należy zaznaczyć, iż skoro skarżący upatruje znacznego spadku bezpieczeństwa, w związku z przebudową zjazdu, winien wyrazić zgodę na korzystanie przez wnioskodawcę z obecnego zjazdu. Przedmiotowa przebudowa nie narusza również prawa własności właściciela działki nr [...], albowiem poszerzenie zjazdu będzie wykonane na wysokości tylko działki nr [...]. W związku z powyższym nie zachodziła także konieczność wskazania sposobu zapewnienia obsługi komunikacyjnej działki nr [...] w trakcie wykonywania przebudowy istniejącego zjazdu, bowiem ta część zjazdu, która zlokalizowana jest na wysokości działki nr [...] nie jest przedmiotem przebudowy i pozostaje w stanie niezmienionym. Nadto, zasadnie, organ podniósł, iż na przebudowę zjazdu nie była wymagana zgoda właściciela działki nr [...]. W tym kontekście można przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1039/12, w którym wyrażono podgląd, iż zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi. Z przepisu tego nie wynika, aby istniał obowiązek wspólnego i zgodnego współdziałania wszystkich właścicieli nieruchomości przyległych do drogi. Wskazana norma określa na kim spoczywa obowiązek przebudowy zjazdu, a także przyznaje zarządcy drogi prawo udzielenia zgody na taką przebudowę, a więc również na określenie parametrów technicznych zjazdu. Ponadto, przebudowa zjazdu nie dotyczy wspólnej nieruchomości, a jedynie zmiany pasa drogi, który nie stanowi własności żadnego z właścicieli nieruchomości. W ocenie Sądu, organ nie był obowiązany przeprowadzać także badań statystycznych (skarżącemu zapewne chodzi o badanie natężenia ruchu na analizowanym odcinku). Po pierwsze z tego względu, jak wyżej zaznaczono, zarządca drogi udzielający pozwolenia jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych i posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach. Po drugie z tego względu, iż planowane prace dotyczyły przebudowy istniejącego zjazdu, nie zaś lokalizacji drugiego zjazdu indywidualnego do obsługi komunikacyjnej działki. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał prawidłowej analizy stanu prawnego i faktycznego oraz wydając swoje rozstrzygnięcie nie przekroczył granicy uznania administracyjnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ należycie wykazał z jakich powodów udzielił inwestorowi zgody na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.