VII SA/Wa 1424/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 15 kwietnia 2016 r. znak [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2016 r. nr [...] wymierzające stronie skarżącej karę pieniężną w wysokości 50.000 zł z tytułu przystąpienia do użytkowania nadbudowanej 4 kondygnacji nastawni dysponującej, w [...], na działce nr [...], przy ul. [...]. W skardze zawarto wniosek o wytrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji ponieważ wykonanie zaskarżonych postanowień może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę. Wyegzekwowanie zobowiązania w takiej wysokości może doprowadzić do przesunięć środków budżetowych istotnych z perspektywy bezpieczeństwa prowadzenia ruchu na kolei. Może dojść do zaniechania realizacji zadań priorytetowych, z których nie wykonaniem związane jest niebezpieczeństwo poniesienia kar administracyjnych (np. mandaty za brak wykonania pasów przeciwpożarowych, itp.). Szkody powstałe w przypadku nagłego wygospodarowania wymaganych środków i zaniechania innych działań nie zostaną naprawione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Istotą udzielanej na tym etapie postępowania sądowego ochrony tymczasowej, jest zapobieżenie wyrządzeniu skarżącemu znacznej szkody lub zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać poprzez wykonanie zaskarżonego aktu. Zwrócenia uwagi wymaga, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w kierowanym do sądu wniosku okoliczności, które uzasadniają wystąpienia w sprawie powyżej wskazanych przesłanek. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się więc do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponieważ pojęcia użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. są nieostre (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), zatem niezbędna jest ich konkretyzacja w postaci przedstawienia przez stronę skarżącą należytej argumentacji, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 921/12, LEX nr 1137672). Przy czym, możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej w tym zakresie. Rozpoznając wniosek w niniejszej sprawie Sąd uwzględnił powyższe. Wziął także pod uwagę, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12, nr Lex 1165459). Ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Świadczenie pieniężne z istoty swej może podlegać zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 roku, II FZ 304/12, Lex Nr 1137799). Co więcej, zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu nieodwracalnego w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 roku, II GSK 385/11, Lex nr 1137945). Dodatkowo orzekając w sprawie Sąd uznał, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca w sposób ogólnikowy wskazała jedynie, że w wyniku zapłaty kary poniesie szkodę wynikającą z konieczności przesunięcia środków finansowych na inne zadania z już zaplanowanych w ruchu na kolei oraz poniesienia ewentualnych kar z tytułu niewykonania zaplanowanych zadań. Powyższa argumentacja w ocenie Sądu nie uzasadnia zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca Spółka nie przedstawiła przede wszystkim swojej sytuacji finansowej. W aktach sprawy brak zaś dokumentów świadczących o trudnej sytuacji skarżącej Spółki. Podkreślić zaś należy, że obowiązek uregulowania należności na rzecz Skarbu Państwa w każdym przypadku, niezależnie od sytuacji finansowej strony skarżącej, łączy się z obniżeniem jej dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu (v. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 3054/12). Tym samym w świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.