VII SA/Wa 1456/18
PostanowienieWSA w Warszawie2018-08-21
Skład orzekający: Ewa Kowalska - Hupko
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarżący wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego?Ratio decidendi
Sąd odmówił przyznania prawa pomocy, ponieważ skarżący nie wykazał, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, aby nie mógł ponieść kosztów ustanowienia radcy prawnego. Pominięcie informacji o dochodach z działalności gospodarczej żony wskazuje na nierzetelność wniosku, a łączny dochód z renty, emerytury i działalności gospodarczej pozwala na zgromadzenie środków na pokrycie kosztów profesjonalnego pełnomocnika.Stan faktyczny
Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. We wniosku podał dochody z renty i emerytury żony, nie ujawniając początkowo dochodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę. Po wezwaniu do uzupełnienia, przedłożył dodatkowe dokumenty, w tym zeznania podatkowe żony, z których wynikały znaczące dochody z działalności gospodarczej.Rozstrzygnięcie
Odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.Pełny tekst orzeczenia
Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
[...] w dniu 6 lipca 2018 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Z wniosku wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona, skarżący posiada dom o powierzchni 60 m2. [...] oświadczył, że utrzymuje się z wraz z żoną z renty skarżącego w wysokości 1206,32 zł, zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł oraz emerytury żony w kwocie 1259,43 zł netto miesięcznie. Do zobowiązań i stałych wydatków skarżący zaliczył: koszty leczenia – 600 zł, opłaty za energię elektryczną – 100 zł, za wodę – 100 zł, śmieci – 70 zł, "pozostałe – 200, media – 150".
Pismem z dnia 17 lipca 2018 r. wezwano skarżącego do podpisania wniosku oraz do uzupełnienia, w terminie 7 dni, danych zawartych w złożonym wniosku, poprzez:
- wskazanie, czy skarżący lub jego żona prowadzą działalność gospodarczą, jeśli tak - podanie wysokości dochodów uzyskiwanych z tego tytułu,
- nadesłanie odpisów zeznań podatkowych skarżącego i jego żony za ostatnie dwa lata kalendarzowe,
- nadesłanie wyciągów z rachunków bankowych skarżącego i żony skarżącego z okresu ostatnich trzech miesięcy,
- udokumentowanie wysokości miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem domu.
[...] nadesłał podpisany formularz wniosku w dniu 24 lipca 2018 r. Przedłożył wraz z nim kserokopie zeznań podatkowych, wyciąg z rachunku bankowego, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199). Zatem prawo pomocy jako instytucja stanowiąca odstępstwo od tej generalnej reguły winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których ze złożonego wniosku wynikać będzie w sposób bezsporny, że zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być zatem sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do pełnej oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy. Okoliczności wynikające ze złożonego wniosku nie mogą budzić wątpliwości, a jeżeli takie występują, nie mogą być interpretowane na korzyść strony. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 lipca 2013 r. II FZ 371/13 Lex nr 1347052, z dnia 13 stycznia 2011 r. I GZ 456/10 Lex nr 741446, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 września 2010 r. I SA/Rz 478/10 Lex nr 764503, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2014 r. I SA/Bd 1172/13 Lex nr 1457060).
Prawo pomocy przysługuje jedynie w sytuacji, gdy poniesienie kosztów postępowania wiązałoby się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego wnioskodawcy i jego rodziny, a więc gdy skutkowałoby pozbawieniem możliwości zaspokojenia najbardziej podstawowych potrzeb. Strona winna zatem w pierwszej kolejności poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny, a tylko wówczas, gdy zgromadzenie w ten sposób środków na koszty postępowania byłoby niemożliwe, może skutecznie złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wnosząc o przyznanie prawa pomocy strona musi zatem wykazać, że pomimo poczynienia wszelkich możliwych oszczędności i ograniczenia wydatków do niezbędnych, nie może zgromadzić środków na poniesienie kosztów postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 marca 2009 r. II FZ 80/09 LEX nr 550323, z dnia 7 kwietnia 2011 r. I OZ 238/11 LEX nr 1081146, z dnia 27 lipca 2010 r. I FZ 272/10 LEX nr 604110).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy, [...] nie wykazał bowiem, aby znajdował się w wyjątkowo trudnej sytuacji, która nie pozwala mu na poniesienie we własnym zakresie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika.
Zauważyć trzeba, że w złożonym w dniu 6 lipca 2018 r. wniosku skarżący oświadczył, że utrzymuje się z żoną jedynie z renty skarżącego w wysokości 1.206,32 zł, zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł oraz emerytury żony w kwocie 1.259,43 zł netto miesięcznie (łącznie 2.618,75 zł netto).
Dopiero po skierowanym do skarżącego wezwaniu do wyjaśnienia - w związku z informacjami wynikającymi z akt administracyjnych oraz dostępnymi w internecie - czy skarżący lub jego żona prowadzą działalność gospodarczą, w nadesłanym w dniu 24 lipca 2018 r. kolejnym formularzu [...] uwzględnił informacje o prowadzonej przez żonę działalności.
Pominięcie w złożonym wniosku informacji o prowadzonej przez żonę działalności gospodarczej wskazuje na nierzetelne i wybiórcze przedstawianie przez skarżącego informacji na temat jego sytuacji finansowej.
Z nadesłanych przez skarżącego w dniu 24 lipca 2018 r. zeznań podatkowych wynika, że w 2017 r. prowadzona przez żonę skarżącego działalność przyniosła dochód w wysokości 19.158,98 zł, przy przychodzie wynoszącym 151.121,65 zł. W 2016 roku dochód z działalności wyniósł 19.858,24 zł przy przychodzie w wysokości 156.500,11 zł.
W ocenie referendarza sądowego informacje wynikające ze złożonego wniosku i przedłożonych dokumentów nie wskazują, aby skarżący znajdował się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przerzucenie kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika na ogół obywateli (a do tego sprowadza się przyznanie prawa pomocy).
Dochody skarżącego i jego żony z tytułu renty i emerytury (a więc mające charakter stały i przewidywalny) oraz uzyskiwane z działalności gospodarczej pozwalają stronie na zgromadzenie środków na pokrycie kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Z tych przyczyn odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy, na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło