VII SA/Wa 1479/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...],[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po przeprowadzeniu z wniosków A. S. z dnia [...]maja 2012 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2011 r., odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]listopada 2010 r., Nr [...], nakładającego na współwłaścicieli budynku, tj. A. S. i M. Ż., obowiązek sporządzenia i dostarczenia ekspertyzy technicznej (wraz z inwentaryzacją dotychczas wykonanych robót budowlanych) określającej obiekt (jego stan techniczny) pod względem wymogów zawartych w obowiązujących przepisach (ekspertyza techniczna winna być sporządzona przez rzeczoznawców budowlanych odpowiednich specjalności lub osoby posiadające uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności); wskazującego, że wykonane opracowanie podparte obliczeniami, normami i przepisami, winno zawierać ustalenia m in. w zakresie: - izolacji przeciwwilgociowych i przeciwwodnych w budynku (m.in. w odniesieniu do braku izolacji na fundamentach werandy zwieńczonej tarasem), - funkcjonowania wentylacji, - stanu technicznego instalacji elektrycznej, - charakterystyki energetycznej budynku (m.in. w odniesieniu do mostków termicznych powodujących zawilgocenia, rozwój pleśni i zagrzybienia), - charakterystyki mykologicznej, z określeniem stopnia zagrożenia dla zdrowia wynikającego z zagrzybienia, pleśni i wilgoci wraz z podaniem szczegółowego zakresu robót i rozwiązań technicznych do usunięcia nieprawidłowości oraz wskazującego, że ekspertyza winna ustalić jednoznacznie miejsce występujących wad i nieprawidłowości, określić jednoznaczny sposób i termin wykonania robót budowlanych, określić, które z robót są konieczne do wykonania w celu doprowadzenia budynku do zgodności z przepisami, a które z robót remontowych czy konserwacyjnych można pozostawić decyzji współwłaścicieli (dotyczy tych robót remontowych, których niewykonanie nie narusza wymagań określonych w przepisach). Ekspertyzę należy wykonać w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym niniejsze postanowienie będzie ostateczne. W uzasadnieniu organ opisał instytucję stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego i stwierdził, że objęte postępowaniem nieważnościowym postanowienie Nr [...] nie zostało obarczone kwalifikowaną wadą, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Następnie organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...]maja 2011 r. A. S. jako przesłankę stwierdzenia nieważności postanowienia Nr [...] wskazała fakt, że postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Postanowieniem z dnia [...]lipca 2011 r. Nr [...],[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenie nieważności postanowienia organu powiatowego Nr [...]. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]października 2011 r., znak: [...], uchylił wymienione postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał także, że pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. A. S. wystąpiła o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]listopada 2010 r., Nr [...], z uwagi na naruszenie art. 156 § 1 pkt 6-7 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...]września 2011 r., Nr [...], [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia organu powiatowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], uchylił ww. postanowienie organu wojewódzkiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po ponownej analizie akt przedmiotowej sprawy stwierdził, że nałożenie obowiązku z art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623), zwanej dalej "Prawem budowlanym", nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ nieważnościowy, powołując się na treść art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, wskazał, że uzasadnione wątpliwości, o których mowa w ww. przepisie muszą wynikać z ustaleń dokonanych przez organ nadzoru budowlanego w toku przeprowadzonych czynności kontrolnych. Możliwość nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej może nastąpić dopiero w przypadku braku możliwości jednoznacznego określenia stanu technicznego przez sam organ nadzoru budowlanego dysponujący określoną wiedzą techniczną. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawiera przyczyn powstania nieprawidłowości w przedmiotowym obiekcie oraz niedostatecznie określa zakres i sposób wykonania niezbędnych robót oraz termin ich wykonania. Tym samym nałożenie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej w przedmiotowym przypadku było zasadne. W świetle powyższego, w ocenie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie nie miała miejsca przesłanka rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), bowiem w toku prowadzonego postępowania z zakresu nadzoru budowlanego dokonano właściwej interpretacji przepisów prawa materialnego. Organ wskazał również, że badane w trybie nadzorczym postanowienie Nr [...] z dnia [...]listopada 2010 r. zostało wydane z zachowaniem przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej, nie zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, było wykonalne w dniu jego wydania, jego wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą jak również nie zawiera wad powodujących jego nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do treści postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]października 2011 r., [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wprawdzie nałożenie obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej wraz z inwentaryzacją dotychczas wykonanych robót budowlanych przekracza zakres obowiązków, które może nałożyć organ nadzoru budowlanego na mocy przepisu art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, to jednak nie stanowi to rażącego naruszenia prawa, dlatego nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności postanowienia organu powiatowego. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji (postanowienia) pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Ponadto [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wniosek A. S. z dnia [...]czerwca 2011 r. o wyłączenie z dalszego postępowania K. P., pracownika organu, został przez organ wojewódzki rozpatrzony, postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], którym organ odmówił wyłączenia K. P. - Starszego Specjalisty w Wydziale Orzeczniczo-Prawnym w Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...]z prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...]. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone A. S. w dniu [...]lipca 2011 r. Odnosząc się do pisma A. S. z dnia [...]lutego 2012 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, przywołując fakt, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] oraz Nr [...], stwierdził, że organ jest zobowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosków A. S. z dnia [...]maja 2011 r. oraz z dnia [...]sierpnia 2011 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia A. S., utrzymał w mocy postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...]. Uzasadniając postanowienie organ II instancji opisał instytucję stwierdzenia nieważności, wskazał na treść art. 81c ust. 1 i 2 Prawa budowlanego i zauważył, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i judykatury, przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie w każdym przypadku, gdy na mocy przepisu szczególnego organy żądają dostarczenia dokumentów w prowadzonym postępowaniu, istota tego przepisu sprowadza się zatem do zapewnienia prawidłowego wykonywania zadań, wynikających z przepisów prawa budowlanego i dlatego uprawniono organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego w razie powzięcia uzasadnionych wątpliwości, co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego do nałożenia na uczestników procesu budowlanego w drodze postanowienia, obowiązku dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Następnie Główny Inspektor Nadzoru budowlanego zauważył, że w niniejszej sprawie postanowieniem Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył obowiązek sporządzenia ekspertyzy technicznej (wraz z inwentaryzacją dotychczas wykonanych robót budowlanych) określającej obiekt (jego stan techniczny) pod względem wymogów zawartych w obowiązujących przepisach. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...]listopada 2011 r. organ powiatowy powziął wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego wielorodzinnego, usytuowanego na działce przy ul. [...] w [...]. Organ powiatowy wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy niedostatecznie wyjaśnia sprawę stanu technicznego budynku. Wyjaśnienie ww. wątpliwości wymagało uzyskania wiadomości specjalnych po zasięgnięciu opinii osób posiadających stosowne uprawnienia, więc nie może być dokonane wyłącznie przez sam organ administracji publicznej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, że postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie, w którym jest ono podejmowane stanowi część innego, już toczącego się postępowania przewidzianego w Prawie budowlanym, bądź też jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania. Przesłanką zastosowania tego przepisu jest istnienie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego - organ jest więc uprawniony do wydania postanowienia w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego w każdym przypadku, gdy poweźmie wątpliwości w tym zakresie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że postanowieniem Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], obok obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej, nałożył obowiązek przedstawienia inwentaryzacji dotychczas wykonanych robót budowlanych, czym przekroczył zakres obowiązków, które może nałożyć organ nadzoru budowlanego na mocy przepisu art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis ten określa uprawnienie organu do żądania dostarczenia w odpowiednim terminie wyłącznie ocen technicznych lub ekspertyz. Przepis ten nie daje organom uprawnień do żądania inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych, to jednak - jak słusznie wskazał [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...]marca 2012 r. - nałożenie powyższego obowiązku nie stanowi naruszenia prawa o charakterze rażącym. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść postanowienia pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Stwierdzenie nieważności postanowienia z tego powodu powinno zatem dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nikt nie może tolerować ani usprawiedliwiać. Nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo w sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za zasadne utrzymać w mocy postanowienie [...]Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]z dnia [...]marca 2012 r. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu A. S. zarzutu naruszenia art. 220 § 1 pkt 2 K.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przesłanką zastosowania art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego jest istnienie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, tym samym podniesiony zarzut naruszenia art. 220 § 1 pkt 2 K.p.a. uznać należało za chybiony. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że wątpliwości organu nadzoru budowlanego stopnia podstawowego co do stanu technicznego przedmiotowego obiektu uzasadniają nałożenie ekspertyzy technicznej, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wyjaśnia przyczyn powstania nieprawidłowości oraz nie określa zakresu robót niezbędnych do wykonania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2012 r. złożyła A. S.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77 K.p.a. oraz to, że organ nie dokonał w sposób należyty weryfikacji możliwości naruszenia art. 220 § 1 pkt 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nadzorcze obu instancji prawidłowo oceniły, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] nie jest obarczone żadnymi kwalifikowanymi wadami, o jakich mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Kontrolowane przez Sąd postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe. Tryb ten umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego również ostatecznych postanowień, co stanowi wyjątek od zasady ich trwałości sformułowanej w art. 16 § 1 K.p.a. Organ nadzorczy w takim postępowaniu nie rozpatruje sprawy co do istoty, lecz bada postanowienie wyłącznie pod względem ewentualnego wystąpienia przesłanek nieważnościowych, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, ale kierując się ogólnymi regułami postępowania, o jakich mowa w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Organ przeprowadzając postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia winien zatem ustalić stan faktyczny i prawny sprawy na datę wydania kontrolowanego postanowienia, co w niniejszej sprawie sprowadzało się do ustalenia, czy w niniejszej sprawie powstały uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego w [...]przy ul. [...]. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie wynikają wprost z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z objętego postępowaniem nieważnościowym postanowienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że "zebrany w sprawie dotychczas materiał dowodowy niedostatecznie wyjaśnia sprawę stanu technicznego budynku, niedostatecznie określa zakres i sposób wykonania niezbędnych robót oraz terminy ich wykonania". Takie też ustalenia poczyniły organy nadzorcze wskazując, że z postanowienia Nr [...] wynika, że organ powiatowy powziął wątpliwość co do stanu technicznego obiektu budowlanego. Nie ulega więc wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ nadzorczy potwierdził istnienie stanu faktycznego, który warunkował możliwość wydania na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego przez powiatowy organ nadzoru budowlanego stosownego postanowienia. Potwierdza to zgromadzony podczas postępowania nieważnościowego materiał dowodowy. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek wymaga remontu oraz to, że prowadzone są w nim roboty remontowe. Ponadto na zły stan techniczny ww. budynku wskazywała sama skarżąca w piśmie z dnia [...]czerwca 2010 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], jak również [...]Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w piśmie z dnia [...]czerwca 2010 r., znak: [...]. Nie ulega więc wątpliwości, że ustalony przez organ nadzoru budowlanego stan faktyczny sprawy uprawniał ten organ do wydania postanowienia na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. W tym miejscu wskazania wymaga, że postanowienie to zostało wydane w konkretnych okolicznościach, tj. w momencie wykonywania przez właścicieli budynku jego remontu. W ocenie Sądu, organ nadzoru budowlanego, wydając postanowienie w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, z uwagi na stwierdzony zły stan techniczny budynku, nie mógł pominąć przy nakładaniu określonego obowiązku faktu prowadzenia w tym budynku robót remontowych. Dlatego nałożył na współwłaścicieli budynku obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej, która miała uwzględniać również wykonane roboty remontowe, ale pod kątem właśnie tego, czy roboty te spełniają wymogi zawarte w obowiązujących przepisach. Nie zmienia to jednak faktu, że nawet bez wyszczególnienia w ww. postanowieniu Nr [...]kwestii inwentaryzacji wykonanych robót, przedstawienie ekspertyzy technicznej wiązałoby się przecież oceną stanu jaki osoba sporządzająca ekspertyzę zastałaby podczas prowadzonych oględzin budynku, a więc również tego w jakim stanie technicznym znajdują się poszczególne elementy budynku, w tym wyremontowane, i czy w wyniku remontu istnieje potrzeba dokonania poprawienia wykonanych lub wykonywanych robót remontowych. Wyszczególnienie w ekspertyzie robót remontowych miało wyłącznie przyczynić się do dokładnego ustalenia stanu technicznego budynku, co należy uznać jako dążenie organu administracyjnego do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w ramach art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a nie jako element poza prawnego działania. Z powyższego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], wydając postanowienie Nr [...], wydał je zgodnie z obowiązującym prawem. Oznacza to, że kontrolowanemu w postępowaniu nieważnościowym postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa w ogóle, tym bardziej rażącego naruszenia prawa, a więc kwalifikowanej formy naruszenia prawa. Stronie skarżącej wyjaśnienia wymaga, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia gdy jest wykazana oczywistości naruszenia prawa, tj. przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając akt administracyjny czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2297/05, publ. LexPolonica nr 1253729; i wyrok NSA z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IVSA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318). Ponadto w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się na racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (postanowienie). Przed stwierdzeniem nieważności postanowienia niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia jego podstawy prawnej jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze (por. wyroki NSA: z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07; oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Nie ulega więc żadnych wątpliwości, że organy nadzorcze obu instancji prawidłowo oceniły, że postanowienie Nr [...] nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa. Ponadto w ocenie Sądu, postanowienie Nr [...] nie jest obarczone pozostałymi wadami nieważnościowymi, o jakich mowa w art. 156 § 1 K.p.a., tj. zostało wydane przez organ właściwy - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]; zostało wydane w oparciu o obowiązującą podstawę prawną - art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego; nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; zostało prawidłowo skierowane do współwłaścicielek budynku – A. S. i M. Ż.; postanowienie to było wykonalne w dniu jego wydania; przedstawienie ekspertyzy wraz z inwentaryzacją wykonanych robót remontowych nie wywoła czynu zagrożonego karą; a ponadto postanowienie to nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa. Zaskarżonemu postanowieniu nie można zatem zarzucić naruszenia art. 6 art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ rozstrzygnięcie to zapadło w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, jak również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił, że objęte postępowaniem nieważnościowym postanowienie Nr [...] nie jest obarczone wadą nieważności, w tym wadą rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie dokonania przez organ w sposób należyty weryfikacji możliwości naruszenia art. 220 § 1 pkt 2 K.p.a., w ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo uznał, że zarzut ten jest chybiony. Co prawda organ nie wyjaśnił z jakich względów tak twierdzi, jednak w ocenie Sądu powyższe uchybienie nie ma wpływu na wynik sprawy. Takie stanowisko wynika z tego, że obowiązek przedstawienia ekspertyzy nie jest równoznaczny z żądaniem przedstawienia zaświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego. Ekspertyza ma bowiem na celu dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy a obowiązek jej przedstawienia wynika z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, natomiast zaświadczenie wydawane jest na podstawie art. 217 K.p.a. i stanowi sposób na potwierdzenie istnienia określonych faktów lub stanu prawnego odnośnie tego co zostało stwierdzone przez organ w danym postępowaniu na użytek jakiegoś innego postępowania. Obowiązek przedstawienia ekspertyzy nie można zatem traktować jako sposobu na potwierdzenie tego co zostało zawarte w dokumentach, na które powołuje się skarżąca, tj. "5-letni przegląd techniczny", "oświadczenie elektryka", "opinię techniczną dotyczącą problemów z zawilgoceniem i zagrzybieniem występującym w budynku mieszkalnym w [...] przy ul. [...] ". Nie można też wymagać od organu wydania zaświadczenia co do faktów lub stanu prawnego, które to nie zostały wytworzone w związku z prowadzonym postępowaniem. Dokumenty te należy potraktować wyłącznie jako te, które niewątpliwie mogły stanowić podstawę do stwierdzenia przez organ powiatowy uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego budynku. Mamy tu zatem do czynienia z dwoma odrębnymi instytucjami, przy czym ta wynikająca z art. 220 § 1 pkt 2 K.p.a. nie miała zastosowania w sprawie, co oznacza, że nie mogło dojść do naruszenie tego przepisu, w tym w sposób kwalifikowany. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.