VII SA/Wa 1480/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W dniu [...] grudnia 2005 roku skarżący P. B., złożył wniosek o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie, przedstawiając m.in. dyplom ukończenia policealnego studium zawodowego potwierdzającego uzyskanie tytułu technika architekta oraz książkę praktyki zawodowej. Po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. odmówiła skarżącemu nadania uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie bez przeprowadzenia egzaminu, stwierdzając w uzasadnieniu, że wykształcenie wnioskodawcy nie odpowiada wymaganiom koniecznym dla ubiegania się o uprawnienia budowlane we wskazanej specjalności i nie jest wymienione w załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 96, poz. 817). Odwołanie od tej decyzji złożył P. B., podnosząc, że uzyskane w 1991 roku wykształcenie zawodowe i tytuł technika architekta, pozwalają na zastosowanie w przedmiotowej sprawie § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zdaniem skarżącego uzyskane wykształcenie i zawód stanowią odrębną grupę zawodową, który odbiega od zawodów technicznych określonych w rozporządzeniu i w konsekwencji powinien być indywidualnie rozpatrzony i zakwalifikowany. Zrealizowany program wykształcenia, prowadzonego przez szkołę państwową na podstawie obowiązujących w 1991 roku przepisów, potwierdzony stanowiskiem Kuratorium Oświaty w [...], jednoznacznie wskazuje na odrębność oraz funkcjonowanie zawodu - technika architekta. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku, znak [...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. B. od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie odmowy nadania uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie bez przeprowadzania egzaminu - utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Krajowa Komisja Kwalifikacyjna stwierdziła, że w trakcie postępowania odwoławczego zmianie uległ stan prawny. W dniu 31 maja 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578), które uchyliło rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 96, poz. 817). Z uwagi na fakt, że wnioskodawca wniosek o nadanie uprawnień budowlanych złożył w dniu 27 grudnia 2005 r. a postępowanie nie zostało zakończone decyzją ostateczną do dnia 31 maja 2006 r. (wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie) to, zgodnie z przejściowym przepisem § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, do postępowania tego miały zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Nadto przedmiotowy wniosek złożony został przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364) dlatego w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy -Prawo budowlane obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2006 r. Odnosząc się do meritum sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2006r., jednym z warunków uzyskania uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie jest posiadanie średniego wykształcenia odpowiedniego dla danej specjalności lub pokrewnego wyższego wykształcenia. Przepisy ustawy - Prawo budowlane nie rozstrzygają jednak jakie wykształcenie należy uznać za odpowiednie dla danej specjalności, odsyłając w tym zakresie do aktu wykonawczego, jakim jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 96, poz. 817). Wykaz kierunków wykształcenia uznanego za odpowiednie lub pokrewne zawiera załącznik nr 1 do tego rozporządzenia, zgodnie z którym dla specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie wymagane jest legitymowanie się wykształceniem wyższym na kierunku budownictwo. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego załącznik do rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zawiera taksatywne wyliczenie kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego, co oznacza zakaz interpretacji rozszerzającej. Dlatego rola komisji kwalifikacyjnej sprowadzała się do ustalenia jakie wykształcenie posiada skarżący i czy wykształcenie to jest wymienione w przedmiotowym załączniku, jako odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności. Odnosząc się do twierdzenia wnioskodawcy o potrzebie zastosowania w jego sprawie przepisu § 29 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, organ stwierdził, że dotyczy on osób, których kierunki kształcenia zmieniły nazwę lub zreorganizowały się, ale program nauczania był tożsamy z programem nauki kierunków kształcenia wymienionych w załączniku. Organ odwoławczy podkreślił, że zawód techniczny - technik architekt istnieje od wielu lat i gdyby ustawodawca uznał jego ukończenie za wystarczające do nabycia uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie, to uznałby ten zawód za "odpowiedni" do ich uzyskania. Poza tym organ II instancji wskazał, że nawet poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38 z późn. zm.), nie wymieniało zawodu technicznego - technik architekt, jako wykształcenia odpowiedniego lub pokrewnego dla uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. Przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie przewidywały w ogóle możliwości uznania wykształcenia średniego jako odpowiedniego lub pokrewnego dla przedmiotowej specjalności. W tej sytuacji Krajowa Komisja Kwalifikacyjna utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł P. B. domagając się jej uchylenia i podnosząc zarzuty lakonicznego jej uzasadnienia i dowolnej interpretacji przepisów. Według skarżącego zachodziła konieczność indywidualnego rozpatrzenia i zakwalifikowania wykształcenia jakie posiada a decyzja odmowna wymagała wykazania w oparciu o program nauczania, że nie posiada on odpowiedniego wykształcenia. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podkreślając że żadne wykształcenie średnie nie upoważnia do żądania nadania uprawnień w specjalności architektonicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1524/06, oddalił skargę P. B. Wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, że zagadnienie uzyskania uprawnień budowlanych reguluje art. 14 ustawy Prawo budowlane, który nie rozstrzyga jednak jakie wykształcenie należy uznać za odpowiednie dla danej specjalności, odsyłając do przepisów wykonawczych. Natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie obowiązujące w dacie złożenia wniosku o przyznanie uprawnień, mające zastosowanie z uwagi na przepis przejściowy § 28 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 roku (Dz. U. Nr 83, poz. 578), stanowiło w załączniku Nr 1, iż do uzyskania uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej wymagane jest wykształcenie wyższe na kierunku budownictwo (jako pokrewne do wykształcenia na kierunku architektura i urbanistyka). Sąd stwierdził nadto, iż skarżący posiada wykształcenie zawodowe i tytuł technika architekta uzyskany w 1991 roku, jednak nie zgodził się z wyrażonym przez skarżącego przekonaniem, że takie wykształcenie skutkuje zastosowaniem § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2005 r. stanowiącego, iż wykształcenie uzyskane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, którego kierunek lub zawód techniczny był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, podlega indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez właściwą komisję kwalifikacyjną, na podstawie programu kształcenia, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności. W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy trafnie wyjaśnił, że § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ma na celu objęcie nim osób, których kierunki kształcenia zmieniły nazwę lub zreorganizowały się, ale program nauczania był tożsamy z programem nauki kierunków wykształcenia ujętych w załączniku Nr 1 do tego rozporządzenia. P. B. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: * przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności naruszenie przepisu art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane a także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji w budownictwie, w szczególności pkt 2 w części dotyczącej specjalności architektonicznej określonej w załączniku nr 1 do wskazanego wyżej rozporządzenia zawierającego wykaz wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych, * naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy a w szczególności art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez pominięcie wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, pominięcia przepisów ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przywołał treść art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zgodnie z którym uzyskanie uprawnień budowlanych m.in. w specjalności architektonicznej wymaga dla projektowania w ograniczonym zakresie: posiadania średniego wykształcenia odpowiedniego dla danej specjalności lub pokrewnego wyższego wykształcenia, odbycia 5-letniej praktyki przy sporządzaniu projektów i odbycia rocznej praktyki na budowie. Z treści tego przepisu skarżący wyprowadził wniosek, że wolą ustawodawcy było umożliwienie uzyskania uprawnień budowlanych przez osoby posiadające średnie wykształcenie, odpowiednie dla danej specjalności. P. B. wskazał, że pomiędzy art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i wydanym na podstawie art. 16 tej ustawy rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, istnieje sprzeczność gdyż rozporządzenie ogranicza możliwość uzyskania przez technika architekta uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej. Zdaniem skarżącego wolą ustawodawcy było umożliwienie przyznawania uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej, również osobom ze średnim wykształceniem, a wyrazem wycofania się z tego stanowiska było dokonanie z dniem 1 stycznia 2006 r. zmiany art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i ograniczenie uzyskania uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej dla osób z ukończonymi studiami wyższymi zawodowymi lub magisterskimi. Sąd I instancji pominął milczeniem niezgodność przepisów rozporządzenia ze wskazanym przepisem ustawy, nie rozważył tej kwestii, a oceniając legalność rozstrzygnięcia, obowiązany był dokonać oceny badanego aktu ze wszystkimi przepisami mającymi w sprawie zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2008 r. w sprawie II GSK 191/08 - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok narusza przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), który określa co powinno zawierać prawidłowo zbudowane uzasadnienie wyroku. Ograniczenie uzasadnienia wyroku do powołania wybranych przez sąd przepisów, bez komentarza do nich, nie pozwoliło na wyjaśnienie dlaczego sąd wyrokował w określony sposób. Poza tym w ocenie NSA w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji zabrakło wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co skutkowało brakiem ustalenia jaka norma obowiązywała i jakie było jej znaczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę P. B. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatruje powtórnie w wyniku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2008 r. w sprawie II GSK 191/08. Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym Sąd I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy jest związany wskazaniami zawartymi w wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2008 r. Stosując się do tych wskazań, Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jednym z głównych powodów uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzedniego wyroku sądu wojewódzkiego było wadliwe jego uzasadnienie, poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz analizy przepisów, mających znaczenie dla jej wyniku, co skutkowało brakiem ustalenia jaka norma obowiązywała i jakie było jej znaczenie. Dlatego obecnie wskazać należy, iż w stanie faktycznym sprawy zastosowanie miały dwa akty prawne: ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2005 Nr 96, poz. 817). Zatem ustalenie przez organ stanu prawnego jaki miał w sprawie zastosowanie, co do zasady było prawidłowe i wiązało się z datą złożenia wniosku przez skarżącego, mimo późniejszych zmian przepisów w rozpoznawanej kwestii. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku ( bez uwzględnienia zmian obowiązujących od 1 stycznia 2006 r. wprowadzonych ustawą z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 163, poz. 1364) uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej wymagało dla projektowania w ograniczonym zakresie: posiadania średniego wykształcenia odpowiedniego dla danej specjalności lub pokrewnego wyższego wykształcenia, odbycia 5-letniej praktyki przy sporządzaniu projektów i odbycia rocznej praktyki na budowie. Jednocześnie § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowił, iż rozporządzenie wydane zostało m. in. w celu określenia wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla danej specjalności. Wykaz kierunków wykształcenia uznanego za odpowiednie lub pokrewne zawierał załącznik nr 1 do w/w rozporządzenia. Istotnie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że załącznik do rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zawiera wyczerpujące wyliczenie kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego, co oznacza zakaz interpretacji rozszerzającej. W tej sytuacji rolą organów orzekających była ocena czy wykształcenie jakie posiada skarżący P. B. ubiegający się o uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej było wystarczające, skoro w przedmiotowym załączniku, do rozporządzenia jako pokrewne dla uzyskania uprawnień budowlanych w tym zakresie wymieniono wykształcenie wyższe na kierunku budownictwo, a jednocześnie rozporządzenie to nie wymienia żadnego wykształcenia (średniego czy też wyższego) które byłoby wykształceniem odpowiednim do uzyskania uprawnień w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. Mimo to z przepisu art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika jasno, że do projektowania w ograniczonym zakresie wymagane jest posiadanie średniego wykształcenia odpowiedniego dla danej specjalności lub pokrewnego wyższego wykształcenia. Z treści tego przepisu skarżący wyprowadził wniosek, że wolą ustawodawcy było umożliwienie uzyskania uprawnień budowlanych przez osoby posiadające średnie wykształcenie, odpowiednie dla danej specjalności. Nie ma wątpliwości, że skarżący posiada wykształcenie średnie architektoniczne. Zdaniem Sądu w kontekście wzajemnych relacji pomiędzy art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i wydanym na podstawie art. 16 tej ustawy rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, istnieje nie tyle niezgodność przepisów rozporządzenia z ustawą, co brak pełnej regulacji w rozporządzeniu, skoro nie zawiera ono określenia jakie wykształcenie jest wykształceniem odpowiednim dla uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. Skarżący słusznie zauważył, że wolą ustawodawcy było umożliwienie przyznawania uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej, również osobom ze średnim wykształceniem, a wyrazem wycofania się z tego stanowiska było dokonanie z dniem 1 stycznia 2006 r. zmiany art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i ograniczenie uzyskania uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej dla osób z ukończonymi studiami wyższymi zawodowymi lub magisterskimi. Mając zatem na uwadze analizowane przepisy organ nie mógł jednoznacznie stwierdzić, że posiadane przez skarżącego wykształcenie nie kwalifikuje go do ubiegania się o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. Dowolne było również stwierdzenie, że zgodnie z wykazem kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego w poszczególnych specjalnościach uprawnień budowlanych, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2005 Nr 96, poz. 817), wykształcenia posiadanego przez skarżącego nie można uznać za odpowiednie lub pokrewne. Ze względu na hierarchię źródeł prawa przy rozważaniu przedstawionej wątpliwości prawnej należało odrzucić argumentację dającą pierwszeństwo przepisom aktu niższego rzędu, to jest rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zwłaszcza wobec braku określenia w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia jakie wykształcenie jest wykształceniem odpowiednim dla uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. Przystępując do wyjaśnienia wątpliwości prawnych występujących w tej sprawie, należy rozpocząć od stwierdzenia, że treść art. 14 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego daje podstawy do jego jednoznacznego rozumienia. Takiej jasności nie ma już przy uwzględnieniu treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Wobec tego, że analiza językowa daje pewność wykładni przepisu art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane co do tego, że istnieje średnie wykształcenie odpowiednie dla uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie, to przy rozstrzyganiu sprawy, organy powinny dokonać oceny średniego wykształcenia skarżącego w kontekście tego czy może być ono uznane za odpowiednie. Wprawdzie nadrzędnym celem reglamentowania przez prawo działalności w obrębie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie jest zagwarantowanie odpowiedniej jakości oraz bezpieczeństwa, ale z tak sprecyzowanym celem nie może być sprzeczny zapis ustawy, skoro wolą prawodawcy było uznanie za wystarczające posiadanie średniego wykształcenia dla uzyskania uprawnień do projektowania w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. Nie jest w ocenie Sądu argumentem przeciwnym twierdzenie organu, że również poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38 z późn. zm.), nie wymieniało zawodu technicznego - technik architekt, jako wykształcenia odpowiedniego lub pokrewnego dla uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem wykładni tekstów prawnych należy dokonywać w pierwszej kolejności korzystając z dyrektyw wykładni językowej (gramatycznej), ponieważ teksty prawne są konstruowane z zastosowaniem zasad języka polskiego. Z punktu widzenia gramatycznego przepis art. 14 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, wymaga posiadania do projektowania w ograniczonym zakresie, średniego wykształcenia odpowiedniego dla danej specjalności lub pokrewnego wyższego wykształcenia, odbycia pięcioletniej praktyki przy sporządzaniu projektów, odbycia rocznej praktyki na budowie. W ustawie wskazano zatem, że istnieje wykształcenie średnie odpowiednie dla tej specjalności, w rozporządzeniu natomiast wykształcenia takiego nie określono (wskazano de facto, iż takie wykształcenie średnie nie istnieje) niemniej stosując wskazane przez Sąd zasady wykładni dające pierwszeństwo znaczeniu gramatycznemu ustawy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy ustalą czy średnie wykształcenie skarżącego jest wykształceniem odpowiednim dla specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz art. 152 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.