VII SA/Wa 1484/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant ref. staż. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w S. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej (dalej "Komendant Główny PSP") decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 i 2 i art. 156 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w S., (dalej "skarżąca") od decyzji [...]Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "Komendant Wojewódzki PSP") z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego PSP w mocy. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W toku przeprowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych w budynkach należących do Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w S., Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. stwierdził szereg nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w wyniku czego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nakazał na podstawie § 18 ust. 3 oraz § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r., wyposażenie budynków usytuowanych przy ul. [...] w S. w nawodnione piony z zaworami 52, spełniające wymagania PN-EN dotyczącej tych urządzeń, w terminie do dnia 31 grudnia 2014 r., na podstawie § 15 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 oraz § 16 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ww. rozporządzenia, wyposażenie klatek schodowych w ww. budynkach w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu, w terminie do dnia 31 grudnia 2014 r. oraz zobowiązał do zapewnienia minimalnej szerokości 4 m. dla drogi pożarowej doprowadzonej do budynku przy ul. [...] na długości drogi odpowiadającej długości boku budynku, wzdłuż którego przebiega ta droga oraz na odcinkach o długości 10m. przed i za budynkiem umożliwiających dojazd do tej drogi. w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. (§ 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r.) Pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r., skarżąca Spółdzielnia wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Komendanta Miejskiego PSP w S. w zakresie punktu nr 1 podnosząc zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej, ewentualnie z rażącym naruszeniem prawa. [...]Komendant Wojewódzki PSP decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego PSP w S. z dnia[...] sierpnia 2011 r. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w S., Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wydał wymienioną na wstępie decyzję z dnia [...]kwietnia 2015 r. r, którą utrzymał w mocy decyzję [...]Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] lutego 2015 r. W ocenie Komendanta Głównego PSP kontrolowana decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a podnoszone przez skarżącą kwestie dotyczące jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa uznał za niezasadne. Odmawiając stwierdzenia nieważności organy zgodnie wskazywały, że w myśl § 18 ust. 3 i § 20 ust. 2 przywołanego rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r., budynki mieszkalne o wysokości ponad 9 kondygnacji powinny być wyposażone w zawory hydrantowe o wydajności wody nie mniejszej niż 2,5 dm3/s przy ciśnieniu nie mniejszym niż 0,2 MPa i być zasilane ze zbiorników o pojemności co najmniej 50 m3. Dopuszczalne jest zmniejszenie ich pojemności do 6m3, a nawet odstąpienie od ich wykonania przy zapewnieniu zasilania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej bezpośrednio z sieci wodociągowej przy zachowaniu określonych wymogów. Wskazano, że regulacje te obowiązując od 2003 r. tj. od wejścia w życie rozporządzenia wprowadzającego obowiązek stosowania pionów nawodnionych z zaworami, obejmujący wysokie budynki mieszkalne. Dotyczyły one także istniejących już budynków mieszkalnych, wybudowanych w okresie, kiedy obowiązywał wymóg wyposażenia ich w tzw. "suche piony". Organ podkreślił, że przepisy ochrony przeciwpożarowej dopuszczają możliwość stosowania tzw. rozwiązań zamiennych, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgadnianych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Dalej podnosił, że przepisy rozporządzenia, dają możliwość m.in. rezygnacji z gromadzenia zapasu wody w zbiornikach przeciwpożarowych dla budynków wysokich zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (budynki mieszkalne), bez konieczności występowania przez właścicieli i zarządców obiektów o akceptację rozwiązań zamiennych. Podsumowując Komendant Główny PSP uznał, iż kontrolowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] sierpnia 2011 nie jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odniósł się także do pozostałych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzając, że Komendant Miejski PSP w S. wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], działał w granicach prawa i przysługujących mu kompetencji, nie naruszając przepisów, sprawa nie była rozstrzygnięta żadną inną decyzją organu państwowej straży pożarnej, i została skierowana do właściwej strony postępowania. Nie zaistniały zatem przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zawarte w art. 156 § 1 pkt 1, 3 i 4 k.p.a. Podkreslił, że obowiązki zawarte w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. można było fizycznie wykonać, a przeszkodą nie były ani trudności techniczne w wykonaniu obowiązku, ani względy ekonomiczne oraz nakłady finansowe, które strona musiałaby ponieść, aby wykonać zalecone prace. Dlatego też nie mogło być mowy o niewykonalności decyzji w dniu jej wydania, ani o niewykonalności o charakterze trwałym, co oznacza brak przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5. Ponadto organ odwoławczy nie dopatrzył się w kontrolowanej decyzji innych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w S. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1. § 18 ust. 3 oraz § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) polegające na przyjęciu, że mają one zastosowanie do budynków wybudowanych przed dniem 30 czerwca 2010 r., tj. dniem wejścia w życie rozporządzenia, co zdaniem skarżącej narusza także art. 2 Konstytucji RP 2. art. 26 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w sytuacji, gdy nie doszło do naruszenia przepisów przeciwpożarowych, ewentualnie polegające na zaniechaniu konkretnego określenia obowiązków nałożonych na skarżącą przez podanie czynności jakie skarżąca powinna wykonać; 3. § 2 ust. 1, § 207 ust. 2 oraz § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm) w zw. z § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. polegające na ich niezastosowaniu, skutkującym zastosowaniem do budynków położonych przy ul. [...] w S. obecnie obowiązujących przepisów odrębnych, dotyczących ochrony przeciwpożarowej, tzn. § 18 ust. 3 oraz § 20 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r., mimo że budynki te nie są budynkami zagrażającymi życiu ludzi, nie są przebudowywane i nie następuje zmiana sposobu ich użytkowania, 4. art. 103 ust. 1 ustawy Prawo budowlane polegające na jego niezastosowaniu, skutkującym zastosowaniem do budynków położonych przy ul. [...] w S.obecnie obowiązujących przepisów dotyczących wyposażenia budynków w urządzenia przeciwpożarowe w postaci przepisów § 18 ust. 3 oraz § 20 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r., podczas gdy budynki te zostały ostatecznie dopuszczone do użytkowania przed dniem 01 stycznia 1995 r. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r. w zakresie pkt 1 mimo, iż decyzja w tym zakresie wydana została bez podstawy prawnej, ewentualnie z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S.z dnia [...] sierpnia 2011r. w zakresie pkt 1 mimo, iż decyzja w tym zakresie jest niewykonalna, 3. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 84 k.p.a. z uwagi na nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S.. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty podkreślając, że zastosowanie przepisów cyt. rozporządzenia do budynków wybudowanych przed wejściem w życie oznacza retroaktywne działanie jego przepisów i naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz wynikającej z tego przepisu zasady lex retro non agit. Spółdzielnia wskazała, ze budynki objęte decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. wybudowane zostały na długo przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. przed 16 grudnia 2002 r. Dokonując analizy przepisów ww. rozporządzenia, skarżąca zwróciła uwagę, że warunkiem ich zastosowania jest uznanie użytkowanych, istniejących budynków za zagrażające życiu ludzi. Tymczasem Komendant Miejski PSP w S. w decyzji z [...] listopada 2011 r. znak: [...] uchylił obowiązek zawarty w pkt 2 decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. z uwagi na to, że budynki przy ul. [...] w S. nie są budynkami zagrażającymi życiu ludzi. Dlatego też w ocenie skarżącej nie stosuje się do nich obecnie obowiązujących przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego oraz przepisów odrębnych. Ponadto skarżąca podniosła zarzut wydania decyzji w zakresie pkt 1 z rażącym naruszeniem prawa materialnego i prawa procesowego, albowiem decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r. została wydana w zakresie pkt 1 na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej w sytuacji, gdy nie spełniły się przesłanki zastosowania tego przepisu, tj. gdy nie doszło do naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Podkreśliła przy tym, że decyzja administracyjna powinna także nakładać na adresata konkretne obowiązki, których wykonanie jest fizycznie i prawnie możliwe. Nałożony w pkt 1 decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. obowiązek sprowadza się w istocie do przytoczenia jedynie przyjętej przez Komendanta Miejskiego PSP w S. podstawy prawnej, bez wskazania konkretnych czynności i sposobu ich wykonania. Stanowi to ocenie skarżącej rażące naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zdaniem skarżącej nakaz wyposażenia budynków przy ul. [...] w S. w nawodnione piony z zaworami 52 spełniające wymagania Polskich Norm jest niemożliwy do zrealizowania także ze względów finansowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego PSP z dnia [...] kwietnia 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP wydana została w postepowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W postępowaniu tym organy nie dokonują oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej zobowiązań. Ich obowiązkiem jest dokonanie oceny legalności decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Ocena ta dotyczy wyłącznie zbadania, czy decyzja o stwierdzenie nieważności, której wniosła strona została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją. Postepowanie nieważnościowe nie rozstrzyga zatem sprawy co do istoty, a skoncentrowane jest jedynie na zbadaniu ewentualnego ziszczenia się przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wynikającej z art. 16 § 1 k.p.a., natomiast jej przesłanki zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. W tym miejscu należy zauważyć, że wydając skarżoną decyzję administracyjną organ zasadnie przyjął, iż instytucja stwierdzenia nieważności służyć powinna jedynie eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej w zakresie naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odnośnie wydania decyzji bez podstawy prawnej, organ podkreślił, że przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Brak ten musi mieć charakter obiektywny i może także dotyczyć części decyzji (tak: P. Gołaszewski, Sporządzanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym wraz z wzorami pism i kazusem, Warszawa 2013, s. 205-206). Pogląd ten znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjny, gdzie podkreśla się, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawa, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest ale nie spełnia wymagań działania tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2007 r., II OSK 1369/06, LEX nr 315975). Podzielając prezentowany pogląd należy także wskazać, że możliwe jest wypracowanie katalogu sytuacji, w których organ wydaje decyzję bez podstawy prawnej. Przykładem takich decyzji będą te wydane poza sferą regulacji prawnej lub w sferze stosunków cywilnoprawnych. Również w sytuacjach, w których organ oprze się na przepisach materialnych odnoszących się do stanów faktycznych diametralnie odmiennych od stanów występujących w danej sprawie, czy też wyda decyzję w sprawie, w której uprawnienie lub obowiązek wynikał wprost z ustawy, lub wówczas gdy przewidziana jest inna forma działania, lub decyzja została oparta na akcie prawnym niebędącym aktem powszechnie obowiązującym, stanowić będą podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kontrolowana w postepowaniu nadzwyczajnym decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] sierpnia 2011 r. wydana została na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w zw. z § 18 ust. 3 oraz § 20 ust. 2, § 15 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 oraz § 16 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010, które stanowią materialnoprawną podstawę do wydania decyzji w razie stwierdzenia nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Należy także stwierdzić, że zarzut zastosowania retroaktywnie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r., nie jest zasadny. Jak zauważył w wyroku z dnia 30 grudnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 1701/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "zakres zastosowania powyższych przepisów oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej nie został w akcie normatywnym w żaden sposób ograniczony w odniesieniu do tzw. budynków starych, czyli powstałych w okresie przed wejściem w życie tych przepisów. Należy mieć na uwadze, że w przypadku ochrony przeciwpożarowej mamy do czynienia ze stosunkiem prawnym, którego realizacja nie kończy się wraz z oddaniem obiektu do użytkowania, ale trwa nadal przez cały okres użytkowania obiektu. Powyższy przypadek dotyczy zatem regulacji intertemporalnej nazywanej retrospektywnością, polegającej na nakazie stosowania nowego prawa do stosunków prawnych, które wprawdzie zostały nawiązane pod rządami dawnych przepisów, ale nie zostały jeszcze zrealizowane wszystkie istotne element tych stosunków (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2007 r.; II OSK 1253/06). Regulacja taka nie jest objęta wynikającym z art. 2 Konstytucji RP zakazem wstecznego działania prawa (por. wyrok TK z 31 marca 1998 r., K. 24/97 oraz z 4 kwietnia 2006 r., K 11/04)." Podzielając w pełni wyrażone w przytoczonym wyroku stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że powyższe przepisy nie naruszają zasady lex retro non agit, a zatem podniesiony przez skarżąca zarzut jest nieuzasadniony. W świetle tych rozważań, w ocenie Sądu, organy państwowej straży pożarnej, w sposób prawidłowy dokonały oceny kontrolowanych przez siebie decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego, w sposób wyczerpujący analizując każdorazowo możliwość wystąpienia przesłanek nieważnościowych zawartych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym opisanej powyżej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie Sądu, Komendant Główny PSP w sposób prawidłowy ocenił, że decyzja Komendanta Miejskiego PSP w S. została wydana zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, tj. przez uprawniony do tego organ, a także na podstawie stwierdzonych naruszeń przepisów przeciwpożarowych. Brak jest także podstaw do uznania, iż weryfikowana decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa. Pamiętać należy, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy organ stwierdzi oczywitą sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a nadto ustali, że skutki wywołane przez taką decyzję są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Dostrzec jednocześnie należy, że wskazane przez skarżącą naruszenie przepisów postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. dotyczy w istocie naruszania prawa materialnego, a nie proceduralnego. Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu, jakoby kontrolowana przez organ decyzja dotknięta była wadą niewykonalności, Sąd wskazuje, że niewykonalność decyzji winna być rozumiana jako niewykonalność prawna lub faktyczna, tzn. gdy niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia wynika z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją (niewykonalność prawna) lub gdy jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania, np. z przyczyn technicznych. W ocenie Sądu, organy państwowej straży pożarnej zasadnie stwierdziły, że w sprawie nie zachodzi żadna z ww. okoliczności. Warto w tym miejscu również wskazać na wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2011 r., (sygn. akt II OSK 1603/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd, iż o niewykonalności obowiązku można mówić wyłącznie wówczas gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. W ocenie Sądu, wskazana przez skarżącą trudność w wykonaniu decyzji z powodów finansowych nie stanowi podstawy do zastosowania art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Dodać należy, że co prawda § 24 ust.2 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej przewiduje powinność zapewnienia dodatkowego zapasu wody w jednym lub kilku zbiornikach do zasilania w wodę instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, to przepisy rozporządzenia dopuszczają też stosowanie rozwiązań zamiennych, konsultowanych z organami państwowej straży pożarnej. Oceniając z kolei przeprowadzone postępowanie nieważnościowe, Sąd stwierdza, że organ przeprowadził je z poszanowaniem obowiązujących przepisów, a stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także istotnych naruszeń przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonych decyzji. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).