VII SA/Wa 1486/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu skierowania barki z aktualnego miejsca postoju do portu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – A. K., pismem z dnia 9 czerwca 2014 r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu skierowania barki z aktualnego miejsca postoju do portu. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że od dnia 1 czerwca 2007 r. nie jest właścicielem barki i nie ciążą na nim żadne obowiązki z nią związane i nie przysługuje mu aktualnie żadne prawo do barki. Zatem nie może być adresatem zaskarżonej decyzji. Do skargi dołączył fakturę Vat z dnia 1 czerwca 2007 r. nr [...], z której wynika, że barka została sprzedana przez skarżącego prowadzącego przedsiębiorstwo prywatne na rzecz kupującego: J. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W tym miejscu należy podkreślić, że użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych, wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, (publ. lex nr 281811), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, niepubl.). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zostały przez skarżącego wykazane przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim skarżący nie wyjaśnił, która z przesłanek ujętych w ww. przepisie zachodzi w przedmiotowej sprawie, a mianowicie nie wskazał, czy chodzi o niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tym bardziej nie doprecyzował, na czym miałaby polegać owa szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki. Skarżący podniósł, że od dnia 1 czerwca 2007 r. nie jest właścicielem barki i nie ciążą na nim żadne obowiązki z nią związane i nie przysługuje mu aktualnie żadne prawo do barki. Zatem nie może być adresatem zaskarżonej decyzji. Wskazać jednak należy, że przywołane przez skarżącego w treści wniosku okoliczności, tj. skierowanie decyzji do niewłaściwej osoby i nałożenie nakazu na niewłaściwy podmiot nie uzasadniają jej wstrzymania wykonania. Sąd wskazuje, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.). Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 8 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Nie jest bowiem wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 27/13, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepublikowane; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepublikowane). Mając natomiast na uwadze przedmiot sprawy nie można pominąć faktu, że organ I instancji nakazując skierowanie barki z aktualnego miejsca postoju do portu kierował się zapewnieniem bezpieczeństwa żeglugi ich użytkownikom oraz innym osobom, co nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał bowiem, że obecne miejsce cumowania barki sprawia niebezpieczeństwo ewentualnego zerwania cum i ruch barki może stanowić zagrożenie, np. w razie gwałtownego przyboru wód Wisły. Ponadto brak aktualnego świadectwa może świadczyć o nienależytym stanie technicznym i groźbie zatonięcia zarówno w czasie postoju na cumach, jak i w ruchu. Na odcinku Wisły obejmującym miejsce aktualnego postoju barki obowiązuje zakaz postoju przy brzegach na cumach lub kotwicy. To wszystko sprawia, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie jest niezasadne. Tym bardziej zaś ma to miejsce w sytuacji niewystarczającej argumentacji wniosku skarżącego. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące niewłaściwego adresata nałożonego nakazu nie mogą być przedmiotem oceny na obecnym etapie postępowania sądowego. Sąd uznał zatem, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem uzasadnienie wniosku nie wskazuje i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. Natomiast Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.