VII SA/Wa 1489/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. W.kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. P., T. P., J. T., R. T., W. B., M. K., S. K., B. S., W. S., E. Z., H. S., B. T., A. M., K. W., B.A., D. W., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S. S.A. pozwolenia na budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV O.M. z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji O.-O. w zakresie słupów nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] na działce nr ew. [...] w obrębie [...] T., gm. R., na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] Ł., na działkach nr ew. [...], [...] w obrębie[...] B., na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]w obrębie [...] L., na działkach nr ew. [...], [...] w obrębie [...] O., na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] O., gm. L. na działkach nr ew. [...], [...] w obrębie [...] C., na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] G., na działkach nr ew. [...], [...] w obrębie K. gm. K. - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.S.A. pozwolenia na budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV O.-O. M. z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji O.-O. w zakresie słupów jw. na ww. działkach. Organ wskazał, że uprawnionym do skutecznego kwestionowania decyzji w trybie odwoławczym jest wyłącznie podmiot, któremu przysługuje przymiot strony postępowania. Tym samym, jednym z podstawowych obowiązków organu drugiej instancji jest ustalenie, czy odwołujący się jest stroną postępowania administracyjnego. Jeżeli zaś organ odwoławczy ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną postępowania, obowiązany jest umorzyć, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., postępowanie odwoławcze. Wskazał, że stosownie do art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Analiza zgromadzonej dokumentacji wykazała, że inwestycja obejmuje budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV O.-O. M.i z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji O.-O. w zakresie słupów nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],na działce nr ew. [...] w obrębie [...]T., gin. R., na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] Ł.P., na działkach nr ew. [...], [...] w obrębie [...] B., na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] Ł., na działkach nr ew. [...], [...] w obrębie [...] O., na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] O.. gm. L., na działkach nr ew. [...], [...] w obrębie [...] C., na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] G., na działkach nr ew. [...], [...] w obrębie K. gm. K. Budowa polegać będzie na wykonaniu 30 słupów linii 400kV wraz z ich fundamentami oraz uziemieniami. GINB pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. wezwał skarżących do wykazania interesu prawnego legitymującego ich do udziału w tym postępowaniu. Swój interes prawny w niniejszej sprawie skarżący wywodzą z tytułu własności: działki nr ew. [...], [...], [...] – K. W. ([...]); działki nr ew. [...] - B.T. ([...]); działki nr ew. [...]. [...], [...], [...], [...] - E. Z. ([...], [...]);działki nr ew. [...], [...], [...], 120/6, [...], [...]. [...], [...], [...], [...] – B. i W.S. ([...]); działki nr ew. [...] - S.K. ([...]); działki nr ew. [...], [...], [...] - M. K. ([...], [...]); działki nr ew. [...] – W. B. ([...]); działki nr ew. [...] - R. T. ([...]); działki nr ew. [...] - J. T.([...]); działki nr ew. [...], [...]- A. P. ([...]), działki nr ew. [...] – B. A. (akt notarialny Rep. A Nr [...]). Ponadto T. P. oświadczyła, że jest właścicielką działki nr [...], a H. S. wskazał, że zgodnie z aktem własności ziemi nr [...] jest właścicielem działek nr ew. [...] i [...] w miejscowości B. D. W. i A. M. nie udzielili odpowiedzi na wezwanie GUNB z dnia 14 grudnia 2015 r. Ponadto jak wynika z [...], właścicielem wskazanej w odwołaniu działki nr [...] jest M. M. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji (budowa napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji O. – O.), w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działek będących własnością ww. odwołujących się. Żaden z projektowanych słupów nie znajduje się na działkach należących do odwołujących się. Mając na uwadze powyższe wskazał, iż sporna inwestycja nie niesie ze sobą ograniczenia w możliwości zagospodarowania, w tym zabudowy, bądź korzystania z działek należących do odwołujących się, które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Brak jest przepisów prawa materialnego, jakie w związku z budową słupów linii elektroenergetycznej wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu działek odwołujących się. Dalej organ wskazał, że własny punkt widzenia dotyczący przedmiotu sporu, czy też samo zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej dotyczą interesu faktycznego strony a nie jej interesu prawnego. Powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r.. sygn. akt VII SA/Wa 904/08. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżącą należy zatem rozpatrywać w kontekście przedstawionego wyżej interesu faktycznego (...). Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 Kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe w ocenie GINB odwołujący się nie są stronami niniejszego postępowania administracyjnego, a zatem nie mogą wnieść prawnie skutecznego odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...]. Z uwagi na to, iż organ odwoławczy nie może prowadzić postępowania administracyjnego na wniosek dowolnego podmiotu, bowiem uczyniłby to w sposób rażąco niezgodny z prawem wskazał, że koniecznym jest umorzenie postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. Skargę na ww. decyzję złożyła K. W.. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 28 k.p.a. polegające na tym, że organ całkowicie bezzasadnie uznał "że skarżąca, jak i inne osoby wskazane w treści decyzji, będące właścicielami nieruchomości przez które przebiega planowana inwestycja w postaci w dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv O.-O.-M., nie były stroną ww. postępowania, ze względu na fakt, że na ich nieruchomościach nie są posadowione słupy ww. linii, pomimo że skarżąca wykazała interes prawny, którego dotyczyło ww. postępowanie, a nadto, podobnie jak inni właściciele nieruchomości w B., jest właścicielem powierzchni ziemi znajdujących się bezpośrednio pod linią wysokiego napięcia, w związku z czym, ograniczony został sposób korzystania z jej nieruchomości, m.in. poprzez zakaz wznoszenia budynków oraz zalesiania ww. powierzchni gruntów znajdujących się w pasie technologicznym linii. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] ze względu na naruszenia przepisów postępowania dokonane w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie ww. decyzji, wskazane w odwołaniu oraz niniejszej skardze, skutkujące uniemożliwieniem skarżącej wzięcia udziału w ww. postępowaniu. Dalej wskazała, że w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] (złożonym wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia) zarzuciła decyzji I instancji m.in. naruszenie: - art. 73 § 1 K.p.a. poprzez nieuzasadnione odmówienie w trakcie postępowania wglądu w akta sprawy sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, poprzez brak odpowiedniego powiadomienia jako strony o toczącym się postępowaniu, - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ zapewnienia jako stronie, czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań poprzez bezzasadne - uniemożliwienie zapoznania się z aktami postępowania, a co za tym idzie ustosunkowania się do nich i czynnego udziału w postępowaniu; - naruszenie ustaleń obowiązującego w Gminie L. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z dnia [...] sierpnia 2003 r. (Uchwała nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2003 r.), poprzez oparcie wydanej decyzji na załączonym przez wnioskodawcę, uchylonym w części Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv O.-O.-M. na terenie Gminy L. z dnia [...] listopada 2014 r., podczas gdy na mocy rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. uchwała nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, została uchylona w części, a co za tym idzie, na terenie gminy L.nadal obowiązuje w części miejscowy plan zagospodarowania z [...] sierpnia 2003 r., który w ogóle nie był wzięty pod uwagę przy wydawaniu ww. decyzji, a co za tym idzie, nie zostało ustalone, czy zaskarżona decyzja nie narusza postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - wydanie decyzji z naruszeniem wymagań ochrony zdrowia ludzi i środowiska polegające na wydaniu pozwolenia na budowę inwestycji zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w obrębie ujęć wody oraz zbiorników wodnych, a także obszarów chronionych, opierając się na nieostatecznej Decyzji Środowiskowej, która zaskarżona została do Generalnego dyrektora Ochrony Środowiska ze względu na liczne uchybienia, co zataił przed organem wnioskodawca składając wniosek w niniejszym postępowaniu. Pomimo ww. okoliczności, wskazujących nie tylko na rażące naruszenie przepisów postępowania skutkujące uniemożliwieniem stronie wzięcia udziału w postępowaniu ale również na naruszenie interesu strony, jak i interesu publicznego w postaci ochrony środowiska i bezpieczeństwa przeciwpowodziowego, organ II instancji w zaskarżonej decyzji w żadnym zakresie nie odniósł się do merytorycznych zarzutów postawionych w odwołaniu i umorzył postępowanie odwoławcze, wskazując, że odwołująca się nie jest stroną postępowania, ponieważ na jej nieruchomości nie będą stawiane słupy wysokiego napięcia, a co za tym idzie, nie jest ona właścicielką powierzchni ziemi położonej w zasięgu oddziaływania inwestycji. Wskazała, że do wiedzy powszechnej należy fakt, że wybudowanie linii wysokiego napięcia 4UU kV, polega nie tylko na posadowieniu słupów, ale również przeprowadzenie linii wysokiego napięcia nad nieruchomościami, których użytkowanie w związku z powyższym będzie znacznie ograniczone. Ww. inwestycja i jej budowa powoduje miedzy innymi to, iż skarżąca na własnej nieruchomości, w zakresie pasa technologicznego nie będzie mogła stawiać budynków ani dokonywać zalesienia. Dalej podała, że zarówno skarżąca, jak i inni właściciele nieruchomości, przez które przebiegać ma linia wysokiego napięcia, mają interes prawny, którego dotyczy postępowanie. Z całą pewnością nie można się również zgodzić z i poglądem, że oddziaływanie budowy inwestycji dwutorowej linii elektroenergetycznej nn 400 kv ogranicza się tylko do nieruchomości, na których posadowiono słupy wysokiego napięcia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. W świetle powołanych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016r. umarzającą, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, postępowanie odwoławcze zainicjowane m.in. odwołaniem K. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji O. – O. M. Na wstępie wskazać zatem trzeba, że odmowa przyznania jednostce statusu strony wymaga wyprowadzenia z obowiązujących przepisów prawa, przy ustaleniu, że istniejący w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotetycznemu zapisanemu w normie prawnej, wykluczenia podstaw prawnych udzielenia tej ochrony. Według art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Artykuł 28 ustanawia przesłankę materialnoprawną przyznania jednostce statusu strony – przesłankę interesu (obowiązku) prawnego. Podstawą wyprowadzenia interesu prawnego są normy materialnego prawa administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Przyjęta regulacja art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ustanawia przesłankę przyznania statusu strony właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu, zarządcy nieruchomości, o ile nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustalenie stanu faktycznego czy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wymaga zatem podjęcia szeregu czynności procesowych, które mogą być dokonane w toku postępowania, w każdym jego stadium. Przez obszar oddziaływania obiektu rozumie się bowiem teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., należą niewątpliwie uregulowania z różnych dziedzin prawa, nie tylko prawa administracyjnego. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają dla innych działek ograniczenia związane z obiektem budowlanym inwestora, są także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z jego nieruchomości oraz zakazują naruszania jego własności (art. 140, 144, 222 k.c.). Jeżeli obiekt budowlany jest tego rodzaju, że może oddziaływać na prawa właściciela innej nieruchomości, a także na sposób jej zagospodarowania i korzystania, to nieruchomość taka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i jej właściciel powinien być stroną w sprawie dotyczącej tego obiektu. W świetle powyższej argumentacji, nie można było podzielić stanowiska organu odwoławczego, że dla ustalenia interesu prawnego, a tym samym skutecznego wniesienia odwołania miarodajny był wyłącznie fakt, że żaden z projektowanych słupów nie znajduje się na działkach należących do odwołujących. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym w kontekście ustalania kręgu stron postępowania administracyjnego, a tym samym ich interesu prawnego, w zakresie realizowanych inwestycji należy uwzględnić nie tylko sposób zagospodarowania wywołany planowaną inwestycją, ale też charakter takiej inwestycji. W zależności od rodzaju inwestycji, wykonywana tam działalność będzie mogła powodować bowiem oddziaływanie nie tylko na nieruchomości sąsiednie, lecz również na nieruchomości położone dalej, niegraniczące z terenem inwestycji. Pojęcie »działki sąsiedniej« przy rozważaniu kwestii oddziaływania na tle przepisów Prawa budowlanego jest pojęciem szerszym, ponieważ nie ogranicza się li tylko do uznania za taką wyłącznie działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, lecz także może dotyczyć innych działek znajdujących się w sąsiedztwie nawet w znacznej odległości od terenu inwestycji. To wszystko zależy od immisji jakie będzie lub już powoduje konkretne zainwestowanie na działce inwestora (zob. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1204/14). Nie można było zaaprobować tym samym poglądu, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmował działek m.in. skarżącej K. W. (nr ew. [...], [...], [...]), gdyż żaden ze słupów nie został na nich zaprojektowany. Stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w tym zakresie było zatem błędne, co też zasadnie wytknęła skarżąca podnosząc, że budowa linii wysokiego napięcia 400 kV, polega nie tylko na posadowieniu słupów, ale również przeprowadzeniu linii nad nieruchomościami, co powoduje, że skarżąca na własnej nieruchomości, w zakresie pasa technologicznego nie będzie mogła stawiać budynków, ani dokonywać zalesienia. Niemniej, Sąd nie przesądza o wyniku sprawy, który będzie zależał od rzetelnych ustaleń organu odwoławczego przy ponownym jej rozpoznaniu. Organ określi położenie działek skarżącej względem planowanej inwestycji i w tym kontekście zbada, czy leżą one w obszarze jej oddziaływania, biorąc pod uwagę charakter inwestycji, w szczególności położenie słupów i przebieg napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji O. – O. M. i wyczerpująco uzasadni swoje stanowisko. W przypadku ustaleń pozytywnych dla skarżącej organ odwoławczy oceni ponadto, czy odwołanie skarżącej zostało złożone z zachowaniem terminu , o którym mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2015r. poz.1265). Chybione są natomiast zarzuty skargi w zakresie nieuwzględnienia przez organ odwoławczy wad materialnoprawnych decyzji, skoro przedmiotem zaskarżonej decyzji była wyłącznie kwestia, czy odwołująca się K. W. posiada przymiot strony w niniejszej sprawie, a więc, czy mogła skutecznie wnieść odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2015r. Wobec naruszenia art. 7, 77 § 1 kpa , 80 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a w konsekwencji również art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a