VII SA/Wa 1517/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia [...] maja 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. T. od decyzji Wojewody [...] Nr [...], z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia, na wniosek J. T., nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...], z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. K. pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na mieszkalny, jednorodzinny, na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...], - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. K. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na mieszkalny, jednorodzinny, na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], ul. [...], gm. [...]. W dniu [...] listopada 2013 r. J. T. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu zarzucił wydanie decyzji Nr [...] z naruszeniem § 140 ust. 2, § 152 pkt 12 w związku z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). W dniu [...] grudnia 2013 r. Wojewoda [...] wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Następnie, decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...]. W wyniku rozpoznania odwołania J. T. zapadła opisana na wstępie decyzja organu drugiej instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyłącznie ustalenie, czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z przesłanek nieważnościowych przewidzianych przepisem art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nadzorcze jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym wyłącznie do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowanym orzeczeniem. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na treść przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. - według stanu na dzień 14 lipca 2010 r.), zgodnie z którym, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W razie stwierdzenia naruszeń właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że działka, na której realizowana jest przedmiotowa inwestycja w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], w którym obszar na którym znajduje się ww. działka inwestycyjna oznaczony jest symbolem [...]. Zgodnie natomiast z § 38 ust. 1 powyższej uchwały: na terenie oznaczonym symbolem [...] przewiduje się, jako sposób użytkowania podstawowego zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z utrzymaniem istniejącego zagospodarowania terenu, z prawem do przebudowy, rozbudowy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że analiza projektu budowlanego wykazała, iż zakładał on przebudowę budynku gospodarczego polegającą na wykonaniu ściany ogniowej, przekłuciu ścian dla drzwi i okien, wykonaniu ścianek działowych, dociepleniu ścian i sufitu, wprowadzeniu wentylacji pomieszczeń kuchni i łazienek, wymianie stolarki okiennej i drzwiowej, wymianie pokrycia dachu (opis budowlany do projektu zmiany sposobu użytkowania - str. 22) w granicy z działką nr ew. [...]. Organ drugiej instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie narusza rażąco ustaleń uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], dotyczących dopuszczalnego przeznaczenia terenu. Także analiza akt sprawy nie wykazała, aby rozwiązania projektowe przebudowy istniejącego budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...], rażąco naruszały inne ustalenia miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego. W szczególności parametry projektowanej przebudowy istniejącego budynku gospodarczego nie naruszają w sposób rażący ustaleń zabudowy co do nieprzekraczalnej linii zabudowy; maksymalnej powierzchni zabudowy - 50% działki (projektowana - bez zmian); udziału powierzchni biologicznie czynnej - minimum 40% powierzchni działki (projektowane - bez zmian); maksymalnej wysokości - 10 m (projektowane - ok. 4,75 m); geometrii dachu - dachy wielospadowe o kącie nachylenia połaci dachowych 30° - 45° z dopuszczeniem dachów płaskich (projektowany - dach płaski). Ponadto, analiza projektu zagospodarowania terenu spornej inwestycji nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. W szczególności nie uchybiono rażąco § 12 ust. 2 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym: sytuowanie budynków w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką dopuszcza się bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego. Analiza treści ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że § 7 pkt 11 dopuszcza lokalizację zabudowy w odległości nie mniejszej niż 1,5 od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy działki. Organ wskazał również, że przedmiotowa inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z analizy dokumentacji projektowej nie wynika także, aby przedmiotowa inwestycja naruszała warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i następne w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1a-d ustawy Prawo budowlane, podał, że powyższy przepis odnosi się do projektowania i budowy obiektów budowlanych wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Również powoływany w odwołaniu § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133), uchylony z dniem 29 kwietnia 2012 r., dotyczył wymogu sporządzenia, przez osoby uprawnione, projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z uwzględnieniem cech danego obiektu budowlanego, takich jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych, oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie o opracowaniu przedmiotowego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Podał, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe projektanta, a także o przynależności do samorządu zawodowego inżynierów budownictwa (ważne w dacie sporządzenia projektu budowlanego) i stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie oraz zaświadczenie o przynależności do samorządu zawodowego inżynierów budownictwa (ważne w dacie sporządzenia projektu budowlanego) oraz stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił ponadto, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada uprawnienia do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Kontrola stosowania przepisów techniczno-budowlanych została przesunięta do postępowania dyscyplinarnego członka izby samorządu zawodowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 176/13). Zatem to na projektancie spoczywa odpowiedzialność za przyjęte rozwiązania techniczne, zaś badanie projektu przez organ ogranicza się do sprawdzenia go w granicach określonych w art. 35 prawa budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 832/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 484/07). Odnosząc się do podnoszonego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarzutu dotyczącego niezachowania odpowiedniej wysokości projektowanych kominów względem jego nieruchomości, organ drugiej instancji wskazał, że w obowiązujących przepisach prawa budowlanego brak jest uregulowań o charakterze powszechnie obowiązującym, które określałyby warunki usytuowania przewodów kominowych. Warunki takie zostały jednak wyznaczone przez Polski Komitet Normalizacji, Miar i Jakości w Polskiej Normie z dnia 1 lipca 1990 r. (Dz. Norm i Miar Nr 9/89 poz. 22), dotyczącej przewodów dymowych, spalinowych, i wentylacyjnych murowanych z cegły. Powyższe normy nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego, zatem nawet ewentualne ich naruszenie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że decyzja w rażący sposób narusza prawo. Znaczenie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane przez przepisy prawa, ale zostało zinterpretowane w utrwalonym orzecznictwie. Przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest zatem to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu prawa przez proste ich zestawienie ze sobą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3763/02, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92). Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje nie tylko oczywistość naruszenia prawa, ale również ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 listopada 1999 r., sygn. akt V SA/876/99, oraz z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92). Podsumowując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że nie stwierdził, aby decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...] naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić, że: dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), była niewykonalna w dniu jej wydania, a niewykonalność ta miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.), zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 §1 pkt 7 k.p.a.). W świetle tych ustaleń zasadne było utrzymanie mocy decyzji organu pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł J. T. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego: 1) art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane (t. j. Dz. U z 2013 r., poz. 1409) poprzez jego pominięcie, a tym samym niesprawdzenie przez organy nadzoru kompletności projektu budowlanego pod względem informacji dotyczącej ochrony zdrowia; 2) § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 120, poz. 1133) poprzez jego błędną interpretację i błędne przyjęcie, że zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany nie narusza w/w przepisu, zwłaszcza w kwestii sposobu i zakresu oddziaływania na otoczenie; 3) art. 5 ust. 1 pkt 1d oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowane poprzez ich pominięcie oraz błędne przyjęcie, że zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany został wydany z uwzględnieniem odpowiednich warunków higienicznych, zdrowotnych oraz z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich. W uzasadnieniu podniósł, że organ zobowiązany jest zbadać przedłożony projekt m.in. w zakresie sporządzenia informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego. Zarzucił, że przedmiotowy projekt zawiera jedynie informację, iż "nie przewiduje się zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanej inwestycji" (strona 20 projektu). Tym samym projektant złożył oświadczenie, iż nie ma zagrożenia dla higieny i zdrowia, ale tylko dla użytkowników projektowanej inwestycji. Projekt nie zawiera żadnej informacji, że inwestycja nie zagraża higienie i zdrowiu użytkowników nieruchomości sąsiednich. Tymczasem § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 120, poz. 1133), wskazuje, iż projekt architektoniczno-budowlany winien uwzględnić w szczególności cechy danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych, oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. Zatem oświadczenie projektanta w przedmiocie higieny i zdrowia, zawarte w treści projektu, winno odnosić się także do użytkowników nieruchomości sąsiednich, gdyż projekt winien uwzględnić sposób i zakres oddziaływania inwestycji na otoczenie. Zarówno Wojewoda [...], jak również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w żadnym aspekcie nie odnieśli się do w/w uchybienia, które winno być sprawdzone przez organ budowlany - Starostę [...] przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego wskazane naruszenie ma charakter rażący z uwagi na skutki, które wywołuje. Wybudowano kominy poniżej wysokości okien sąsiedniego budynku, co skutkuje niemożnością korzystania przez skarżącego z domu jednorodzinnego, gdyż dym z wybudowanego komina wychodzi wprost na okna sypialni. Sytuacja ta mieści się w/w definicji rażącego naruszenia prawa przywołanej przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w niniejszej sprawie kontrolował decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na mieszkalny, jednorodzinny, opartej na przepisie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowa inwestycja obejmowała przebudowę budynku gospodarczego polegającą na wykonaniu ściany ogniowej, przekłuciu ścian dla drzwi i okien, wykonaniu ścianek działowych, dociepleniu ścian i sufitu, wprowadzeniu wentylacji pomieszczeń kuchni i łazienek, wymianie stolarki okiennej i drzwiowej, wymianie pokrycia dachu. Sąd w pełni podziela ustalenia niniejszego postępowania. Rozpatrując wniosek inwestora w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, prawidłowo poddano decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania ocenie pod kątem wad stanowiących przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 k.p.a. W okolicznościach sprawy nie można uznać, iż decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym jest obarczona wadami kwalifikowanymi, które skutkowałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w świetle art. 156 k.p.a. Stwierdzenia nieważności decyzji tworzy możliwość prawną eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił projekt budowlany zatwierdzony decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym w zakresie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi oraz zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał i wyczerpująco omówił kryteria inwestycji w świetle planu, co do jej funkcji, powierzchni i linii zabudowy, udziału powierzchni biologicznie czynnej, geometrii dachu i właściwie ocenił, że projekt im odpowiada. Zasadnie wskazał też, że analiza projektu zagospodarowania terenu inwestycji nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. W szczególności nie uchybiono rażąco § 12 ust. 2 w/w rozporządzenia. Prawidłowo ocenił, że przedmiotowa inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych), a także nie narusza warunków ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i następne) w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Sąd stwierdza, że w świetle materiału dowodowego akt sprawy, decyzję pozwolenia na przebudowę wydano z poszanowaniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Inwestor złożył przewidziane ww. przepisem prawa oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawidłowe są wywody organu, odnoszące się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1a-d ustawy Prawo budowlane dotyczącego projektowania i budowania obiektu w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa: konstrukcji, pożarowego, użytkowania i odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Zasadnie uznał organ, że projekt budowlany jest kompletny i sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenia o wykonaniu projektu zgodnie z wymogami prawa, warunkami technicznymi i przepisami obowiązującymi w tym zakresie. Należy również zauważyć, iż ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) uchylono art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w którym dopuszczano możliwość badania przez organ administracyjny wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, zgodności projektu architektoniczno - budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Taka zmiana świadczy, że w obecnym stanie prawnym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada takiego uprawnienia. Kontrola stosowania przepisów techniczno-budowlanych została przesunięta do postępowania dyscyplinarnego członka izby samorządu zawodowego. Przed wydaniem pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej może natomiast sprawdzać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w okolicznościach sprawy nie można uznać, iż decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym zapadła z wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ zasadnie powołał się na wywodzącą się z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykładnię przesłanki rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako naruszenia wynikającego z łącznego zaistnienia trzech przesłanek – oczywistości naruszenia, charakteru przepisu, skutków gospodarczych i ekonomicznych, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niezachowania odpowiedniej wysokości projektowanych kominów względem nieruchomości skarżącego podzielić należy argumentację, którą na tle tego zarzutu zgłoszonego już w odwołaniu przedstawił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Brak jest norm o charakterze powszechnie obowiązującym, które określałyby warunki usytuowania przewodów kominowych. Warunki takie zostały jednak wyznaczone przez Polski Komitet Normalizacji, Miar i Jakości w Polskiej Normie z dnia 1 lipca 1990 r. (Dz. Norm i Miar Nr 9/89 poz. 22) dotyczącej przewodów dymowych, spalinowych, i wentylacyjnych murowanych z cegły. Powyższa norma nie stanowi prawa powszechnie obowiązującego. Jej stosowanie jest zatem dobrowolne, a w szczególności brak respektowania normy nie może być postrzegane jako przesłanka rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd podziela także ustalenia organu, zgodnie z którymi decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji w świetle art. 156 § 1 k.p.a. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.).