VII SA/Wa 1517/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi (...) na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2015 r., nr (...) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z (...) maja 2015 r. ((...)), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia (...)– uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z (...) marca 2015 r. (...), prostujące z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu z (...) lutego 2010 r. - w części wiersza 13-14 tj. "ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podjętej przez Wójta Gminy (...)", zamiast "zaświadczenia Wójta Gminy (...) o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego", w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ wskazał, że postanowieniem z (...) lutego 2010 r. wstrzymano rozbudowę budynku ubojni zwierząt na działce nr ew. (...) i nałożono na (...) obowiązek przedstawienia: czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowanej części budynku produkcyjnego - ubojni zwierząt; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie organ I instancji decyzją z (...) czerwca 2010 r. nakazał (...) rozbiórkę rozbudowy części ww. budynku z uwagi na niewypełnienie obowiązku wynikającego z ww. postanowienia z (...) lutego 2010 r.). (...)WINB decyzją z (...) września 2010 r. uchylił ww. decyzję i postanowienie z (...) lutego 2010 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z (...) lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2223/10 uchylił ww. decyzję (...)WINB. Organ wojewódzki decyzją z (...) stycznia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie wyrokiem z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 499/12 uchylił decyzję z (...) stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2598/12 oddalił skargę kasacyjną (...). Pismem z (...) czerwca 2014 r. organ wezwał inwestora do uzupełnienia odwołania od decyzji z (...) czerwca 2010 r. poprzez nadesłanie dokumentów wymienionych w postanowieniu z (...) lutego 2010 r. Inwestor przy piśmie z (...).01.2015 r. przedłożył wymagane dokumenty. Następnie (...)WINB decyzją z (...) lutego 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ powiatowy (...) marca 2015 r. wydał ww. postanowienie: - w wierszu 13-14 sentencji postanowienia mylnie wpisano "ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podjętej przez Wójta (...)", a winno być: "zaświadczenia Wójta Gminy (...) o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego ", - w wierszu 81-82 mylnie wpisano "rozbudowy budynku mieszkalnego", a winno być cyt.: "rozbudowy części budynku produkcyjnego - ubojni zwierząt". Zdaniem organu z akt wynika wprost, że sprostowanie wierszy 81-82 nie kwalifikuje się do omyłki istotnej, dlatego podlegało naprawie w trybie art. 113 k.p.a. Niemniej PINB nieprawidłowo sprostował wiersz 13-14 postanowienia z "ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podjętej przez Wójta Gminy (...)", na: "zaświadczenia Wójta Gminy (...) o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego ." Sprostowanie to prowadzi bowiem do zmiany merytorycznej postanowienia (tj. zakresu obowiązków nałożonych na inwestora) i kwalifikuje się do omyłki istotnej. Nie było zatem podstaw do zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. w tej części. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę winien rozważyć możliwość zastosowania art. 77 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Skargę na powyższe postanowienie złożył (...) i wnosząc o jego uchylenie w części utrzymującej w mocy postanowienie organu I instancji zarzucił naruszenie: - art. 135 p.p.s.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia PINB w części dotyczącej sprostowania w sytuacji, gdy powyższe postanowienie oraz inne akty dotyczące postępowania wielokrotnie były badane przez Sąd, który nie wskazał, iż omyłka pisarska wymaga sprostowania - art. 113 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia PINB w części dotyczącej sprostowania postanowienia z dnia (...).02.2010 r. w sytuacji, gdy na obecnym etapie postępowania dokonywanie sprostowań jest bezpodstawne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając prawidłowość zaskarżonego postanowienia – w świetle powołanych przepisów - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu podlegało postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) maja 2015 r. uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z (...) marca 2015 r., którym sprostowano z urzędu omyłkę dokonaną w postanowieniu z (...) lutego 2010 r. - w części dotyczącej wiersza 13-14 tj. zamiast "ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podjętej przez Wójta Gminy (...)" wpisano "zaświadczenia Wójta Gminy (...) o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego". W pozostałej części organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazać zatem na wstępie trzeba, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Stosownie do art. 126 kpa regulacja ta znajduje zastosowanie również do postanowień. W świetle treści przytoczonego przepisu zakres ingerencji w treść postanowienia jest zatem ograniczona wyłącznie do sprostowania błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz oczywistej omyłki. Instytucja sprostowania oczywistej omyłki polega w szczególności na niewłaściwym - wbrew zamierzeniu organu - użyciu wyrazu, jego widocznie mylnej pisowni, opuszczeniu jednego bądź kilku wyrazów, zamieszczenie treści, która w sposób widoczny jest niezgodna z intencją organu, a została wpisana przez przeoczenie, tj. niewłaściwy dobór słowa. Sprostowanie w trybie omawianego przepisu może zatem dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości postanowienia. Różnica pomiędzy zmianą postanowienia a jego sprostowaniem wynika zatem z tego, czy w postanowieniu zawarto wadę istotną czy też nieistotną. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Tym samym sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). Nie jest więc możliwe w tej formie ingerowanie w treść postanowienia, którego skutkiem jest zmiana jego założenia merytorycznego. Tym samym sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany postanowienia czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (zob. wyrok NSA z 4 maja 1988 r., sygn. III SA 1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, glosa aprobująca W. Tarasa). Z uwagi na zakres zaskarżenia postanowienia organu II instancji – w świetle przedstawionej wyżej argumentacji - wskazać trzeba, że zasadnie organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie w części prostującej postanowienie z dnia (...) lutego 2010r. Nie ma bowiem wątpliwości, że postepowanie naprawcze w niniejszej sprawie prowadzone było w stosunku do samowolnej rozbudowy budynku produkcyjnego – ubojni zwierząt, a nie budynku mieszkalnego. Sprostowanie postanowienia w tej części nie prowadziło zatem do zmiany merytorycznej orzeczenia, gdyż dotyczyło wyłącznie oczywiście błędnego określenia budynku podlegającego legalizacji jako "rozbudowy budynku mieszkalnego", zamiast "rozbudowy części budynku produkcyjnego - ubojni zwierząt. Podlegało zatem sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa. Wbrew zarzutom skargi dokonywanie sprostowań nie jest bezpodstawne na obecnym etapie postepowania, skoro jest ono w toku, bowiem (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z (...) lutego 2015 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z (...) czerwca 2010 r., nakazującą skarżącemu rozbiórkę rozbudowanej części budynku produkcyjnego - ubojni zwierząt. Wojewódzki Sąd Administracyjny nieprawomocnym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016r. sygn. akt VII SA/Wa 865/15 oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.