VII SA/Wa 1543/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. O. i A. O. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad solidarnie na rzecz skarżących T. O. i A. O. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ", "GDDKiA") na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.; dalej: "u.d.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a"), po rozpatrzeniu wniosku T. O. (dalej: "skarżący") nie udzielił zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] i [...] w m. [...] , w miejscu wskazanym na załączniku mapowym. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że na podstawie zarządzenia nr 28 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 13 czerwca 2013 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie klas istniejących dróg krajowych, droga krajowa nr [...], z której skarżący planuje wykonanie zjazdu, zakwalifikowana została na przedmiotowym odcinku do dróg głównych (klasa G). Zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm. dalej: "rozporządzenie") "w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę". Ponadto dojazd do nieruchomości, na której jest prowadzona działalność gospodarcza winien odbywać się poprzez zjazd publiczny, co wynika z dyspozycji § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, "zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego". Organ wyjaśnił także, iż działki nr [...] i [...] w m. [...]stanowiące własność A. i T. O. to obecnie nieruchomości stanowiące grunty orne i łąki trwałe. Dojazd do tych działek odbywał się dotychczas wzdłuż działki nr [...] z wjazdem obok przystanku autobusowego. W związku z tym, że dojazd ten obecnie wykorzystywany jest sporadycznie, nie jest ukształtowany jak typowy zjazd z drogi, wobec czego nie znajduje się w ewidencji zjazdów prowadzonej przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Zdaniem organu, zmiana sposobu wykorzystania ww. działek i rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej spowoduje znaczny wzrost natężenia ruchu drogowego w obrębie tych działek, a co za tym idzie, wzrośnie zagrożenie bezpieczeństwa użytkowników drogi. Organ wskazał, iż na podstawie § 78 ust. 1 rozporządzenia zjazd publiczny winien być usytuowany z uwzględnieniem wymagań określonych w § 113 ust. 7 rozporządzenia, który stanowi m.in., że zjazd publiczny nie może być sytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ zauważył, iż lokalizacja zjazdu publicznego w sąsiedztwie przystanku autobusowego, jak miałoby to miejsce w rozpatrywanym przypadku, wpłynęłaby zdecydowanie negatywnie na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, szczególnie w stosunku do pieszych. Obręb przystanków autobusowych należy bowiem zaliczyć do miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdzie lokalizacja zjazdów jest niedozwolona. Nadto podniósł, iż na uwzględnienie zasługuje również fakt, że działki nr [...]i [...] w [...]są usytuowane poza terenem zabudowanym, gdzie pojazdy rozwijają znaczne prędkości. Dodatkowo na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej występuje wysokie natężenie ruchu drogowego, wynoszące zgodnie z wynikami Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego na drogach krajowych w roku 2010, średnio 4504 pojazdów/dobę. Działki te znajdują się również w niewielkim oddaleniu od skrzyżowania drogi krajowej nr [...]i drogi powiatowej nr [...][...] - [...], a lokalizacja zjazdu publicznego i w jego obrębie mogłaby utrudnić konieczną przebudowę wyżej omawianego skrzyżowania, polegającą na budowie dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających w lewo z drogi krajowej na drogę powiatową, zatok autobusowych oraz azylu dla pieszych. Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, iż dojazd do przedmiotowych nieruchomości winien odbywać się wyłącznie od drogi powiatowej nr [...], po ustanowieniu odpowiednich służebności przejazdu przez nieruchomości sąsiednie i uzyskaniu zgody ze strony zarządcy drogi powiatowej. Dlatego też organ przyznał priorytet ważnemu interesowi społecznemu. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł skarżący, po rozpoznaniu którego GDDKiA decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p. oraz art. 138 § pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ wskazał, iż droga krajowa nr [...], z której skarżący planuje wykonanie zjazdu na rozpatrywanym odcinku zakwalifikowana została Zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych (ze zm.), do dróg głównych (droga klasy G), jak i przywołał brzmienie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Wyjaśnił, iż w odniesieniu do dróg krajowych klasy G, przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Nadto wskazał, iż skarżący na nieruchomości składającej się z działek nr [...] i nr [...]planuje budowę hali magazynowej służącej przechowywaniu towarów i akcesoriów do wyposażania firm prowadzących usługi związane z poprawą kondycji fizycznej. Powyższe oznacza, że w świetle § 55 ust 1 pkt 3 rozporządzenia, przedmiotowa inwestycja powinna mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną poprzez zjazd publiczny, bowiem tylko taki zjazd może zapewnić połączenie ww. obiektów z drogą krajową nr [...]. Organ wskazał, iż przedmiotowy zjazd publiczny zlokalizowany byłby w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą powiatową, co zgodnie z ww. rozporządzeniem jest jednoznacznie zakazane. Obszar oddziaływania skrzyżowania (jak w niniejszej sprawie), jest to m.in. co najmniej początek zmian w przekroju poprzecznym drogi na odcinku poprzedzającym skrzyżowanie lub miejsce informacji o skrzyżowaniu np. usytuowanie znaku. Tak więc początek obszaru oddziaływania tego skrzyżowania wyznacza miejsce umieszczenia po prawej stronie jezdni drogi krajowej nr [...] w km 29 + 187,0 pionowego znaku drogowego A-6a "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po obu stronach", co wynika z dokumentacji fotograficznej i projektu organizacji ruchu. Organ wyjaśnił, iż znaki ostrzegawcze mają szczególne znaczenie i są umieszczane po to, aby odpowiednio wcześniej uprzedzać o niebezpieczeństwie. Znaki ostrzegawcze (a do takich znaków zaliczany jest znak A-6a), stosuje się w celu uprzedzenia o takich miejscach na drodze, w których kierujący powinni zachować szczególną ostrożność ze względu na występujące lub mogące występować w tych miejscach niebezpieczeństwo. Ponadto wskazał, że przedmiotowy zjazd publiczny znajdowałby się w miejscu istniejącego przystanku autobusowego. Taką lokalizację przedmiotowego zjazdu publicznego należy także z tego powodu uznać za niedopuszczalną, gdyż naruszałaby przepis § 113 ust. 7 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia, który zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Do takich miejsc z pewnością należy również zaliczyć przystanek komunikacji autobusowej. Konstrukcja przepisu § 113 nie zawiera w ust. 7 enumeratywnego (wyczerpującego) wyliczenia miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, lecz jedynie przykładowe. Ponownie organ podkreślił, że na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje znaczne natężenie ruchu drogowego, które wg generalnego pomiaru ruchu w roku 2010 wynosiło 4504 poj./dobę i wzrosło o 15 % w porównaniu z rokiem 2005, kiedy to natężenie wynosiło 3901 poj./dobę, a bezsprzecznym jest, że każdy bezpośredni zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenia jego płynności i to w stopniu tym większym, im wyższe jest natężenie ruchu występujące na drodze; dotyczy to w szczególności zjazdów publicznych, które charakteryzują się dużą częstotliwością użytkowania. Dodatkowo brak możliwości bezpiecznego włączenia przedmiotowej nieruchomości i planowanych na jej terenie obiektów do drogi krajowej potwierdza dołączona do akt sprawy opinia wydziału BRD i Zarządzania Ruchem Oddziału w [...] GDDKiA z dnia [...] lutego 2014 r. Stanowisko w niej zawarte negatywnie ocenia lokalizację zjazdu publicznego ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, jako niezgodne z warunkami technicznymi z uwagi na ww. okoliczności. Ponadto wskazano, iż lokalizacja zjazdu publicznego w analizowanym miejscu mogłaby utrudnić przebudowę skrzyżowania z drogą powiatową ([...] - [...]) polegającą na budowie dodatkowego pasa dla skrętów w lewo, zatok autobusowych i azylu dla pieszych. Organ podkreślił, iż wskazana przez skarżącego okoliczność planów usunięcia przystanku autobusowego z przedmiotowej działki nie może stanowić wystarczającego argumentu do zmiany stanowiska zarządcy drogi. Podniósł, iż organ rozpatruje każdą sprawę indywidualnie, opierając się na stanie faktycznym istniejącym w dacie orzekania, a nie na stanie faktycznym przyszłym i hipotetycznym, w którym nie są mu znane aktualne warunki ruchowe, możliwość dojazdu oraz bezpieczeństwo ruchu drogowego. Ponadto wskazał, iż argument ten był tylko jednym z powodów odmowy wydania przedmiotowego zezwolenia, nadal pozostaje bowiem kwestia zlokalizowania omawianego zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania, która nie może być pominięta przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad stojącego na straży zapewnienia wymaganego przepisami prawa poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję z dnia [...] maja 2014 r. wywiedli T. O. i A. O. (dalej: "skarżący"), wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów: – art. 10 k.p.a. w ten sposób, iż skarżącym nie został zapewniony czynny udział w trakcie trwania postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie ich możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji administracyjnej, co do zakresu zebranego przez organ administracyjny materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym; – art. 10 k.p.a. w związku z art. 32 k.p.a. i art. 40 § 2 k.p.a. w ten sposób, iż skarżącemu T. O. nie został zapewniony czynny udział w trakcie trwania postępowania administracyjnego poprzez brak zapewnienia udziału w sprawie pełnomocnikowi wyznaczonemu przez niego; – art. 77 § 4 k.p.a. polegający na braku zakomunikowania przez organ administracyjny o faktach znanych mu z urzędu; – art. 7, art. 78, art. 80, 107 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez: • brak dążenia do wyjaśnienia przez organ administracyjny wszelkich istotnych okoliczności dla oceny niniejszej sprawy w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego administracyjnego w zakresie regulującym warunki uzyskania przez skarżących zezwolenia na budowę zjazdu publicznego wraz z określeniem warunków dla budowy zjazdu publicznego, • brak ustalenia, iż nieruchomość skarżących położona na działkach [...] i [...] po połączeniu w jedną działkę posiada numer [...]; – § 9 ust. 1 pkt 4, § 55 ust. 1 pkt 3, § 77, § 78 i § 113 ust. 7 rozporządzenia polegające na przekroczeniu ram uznania administracyjnego skoro z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika obiektywne wyważenie prywatnego interesu strony i interesu publicznego oraz uznaniu przez organ administracyjny, iż na takiej drodze jak DK [...] jak i do nieruchomości skarżących w ogóle nie jest możliwa budowa zjazdu publicznego. Skarżący wnieśli także o dopuszczenie przez Sąd dowodów w postaci: – zdjęć wykonanych z nieruchomości skarżących, a wskazujących na to, iż nieruchomość położona na działce nr [...] (a powstałej z działek na [...] i [...]) nie znajduje się w strefie oddziaływania skrzyżowania na DK nr [...], braku umiejscowienia w okolicy skrzyżowania znaku drogowego A-6a; – mapki określającej położenie nieruchomości skarżących jak i odręczne zaznaczenie miejsca innego znaku pionowego niż A-6A, a wskazująca na to, iż nie cała ich nieruchomość położona na działce nr [...], a powstałej z działek na [...]i [...]może znajdować się w strefie oddziaływania skrzyżowania na DK nr [...]; – protokołu z przeglądania akt z dnia 18 kwietnia 2014 r. na okoliczność wskazania, iż skarżący T. O. działał przez pełnomocnika w niniejszej sprawie, a któremu to powinna być doręczana wszelkiego rodzaju korespondencja w sprawie, w tym zaskarżona decyzja. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację. W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa procesowego organ wyjaśnił, że strony skarżące zostały poinformowane o toczącym się postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 10 k.p.a. zostali zawiadomieni, iż przed wydaniem aktu administracyjnego mają możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami, z którego to prawa nie skorzystali. Ponadto wskazał, iż przedmiotowa sprawa zgodnie z regulaminem organizacyjnym GDDKiA została dostarczona do Centrali w [...] w dniu 9 kwietnia 2014 r. wraz z aktami sprawy. Do momentu wydania ostatecznej decyzji nie została doręczona do organu żadna nowa korespondencja ani nie ujawnił się nowy pełnomocnik. Dopiero w dniu 29 maja 2014 r. pełnomocnik strony dostarczył pismo uzupełniające do sprawy ujawniając jednocześnie swoją reprezentację. Załączony do skargi protokół z dnia 18 kwietnia 2014 r. nie był w posiadaniu centrali GDDKiA w [...] do momentu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ wskazał, iż pełnomocnik na podstawie ww. protokołu zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie GDDKiA Oddział w [...], gdzie pozostały kserokopie kompletu akt sprawy. W ocenie organu, uchybienie to, z uwagi na jednoinstancyjność prowadzonego postępowania, nie miałoby wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, Nr 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") dopuścić dowód z kopii dokumentu w postaci protokołu z dnia 18 kwietnia 2014 r. W pozostałym zakresie wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentów Sąd oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Mając na uwadze powyższe unormowanie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mówi art. 145 § 1 punkt 1 litera c p.p.s.a., uzasadniającym jej uchylenie. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada czynnego udział u stron w postępowaniu, wyrażona w art. 10 k.p.a. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać również przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, to od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa, powinien on być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich, co zapewnia prawidłowy udział strony w postępowaniu (art. 40 § 2 k.p.a.). Pominięcie przez organ pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym, a postępowanie przeprowadzone z naruszeniem ogólnej zasady udziału strony w postępowaniu jest wadliwe w zakresie ciążącego na organie obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i ochrony przed skutkami nieznajomości prawa. Doręczenie decyzji stronie z pominięciem pełnomocnika jest bezskuteczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie II OSK 2536/12 - LEX Nr 1488171, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie I OSK 2688/13 – LEX Nr 1429058). Skuteczność doręczenia decyzji warunkuje wejście decyzji do obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z dołączonej do skargi kserokopii protokołu z przeglądania akt z dnia 18 kwietnia 2014 r. (poświadczonej za zgodność z oryginałem przez reprezentującego skarżących radcę prawnego) wynika, że w tym dniu w siedzibie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] stawił się radca prawny M. G., działający z pełnomocnictwa T. O. w celu zapoznania się z aktami sprawy dotyczącej decyzji GDDKiA z dnia [...] marca 2014 r. (por. k. 10 akt sądowych). Zaskarżona decyzja pochodzi z daty [...] maja 2014 r. i została doręczona A. O. i T. O.. Akta administracyjne kontrolowanej sprawy nie zawierają wskazanego protokołu, jak i pełnomocnictwa, na które powołano się w tymże protokole, a w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez T. O. r. pr. M. G. z dnia [...] maja 2014 r. Z ww. protokołu nie wynika także zakres umocowania wymienionego w protokole pełnomocnika. Wskazywane przez GDDKiA w odpowiedzi na skargę okoliczności nie przekazania protokołu przed wydaniem zaskarżonej decyzji pozostają bez wpływu na wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji, a tym samym jej wejścia do obrotu prawnego. Powyższe okoliczności wskazują jednocześnie, iż organ rozpoznając ponownie sprawę wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 k.p.a. nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący kwestii zakresu umocowania pełnomocnika tj., czy zostało ono udzielone do prowadzenia niniejszej sprawy administracyjnej, czy też jedynie do przeglądania akt. Tymczasem wyjaśnienie tej okoliczności ma kluczowe znaczenie w kwestii prawidłowości doręczenia wydanego i zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Jednocześnie nie można zgodzić się z twierdzeniem GDDKiA, iż powyższe uchybienie organu nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, skoro zachodzą wątpliwości co do wejścia decyzji do obrotu prawnego i jej istnienia w tym obrocie. Z tych względów wobec stwierdzenia naruszenia art. 7, art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności reprezentowania T.O. przez pełnomocnika zgodnie z art. 32 k.p.a. i wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji w myśl art. 40 § 2 k.p.a., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję zgodnie z punktem I wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy GDDKiA winien ustalić prawidłową reprezentację stron w postępowaniu i rozpoznać wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa procesowego i materialnego. Z uwagi na stwierdzone naruszenia i przyczynę uchylenie zaskarżonej decyzji odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze jest przedwczesne. Kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia pod względem merytorycznym może bowiem nastąpić dopiero po niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Z tych też względów Sąd przeprowadził jedynie dowód z kopii protokołu z dnia 18 kwietnia 2014 r., jako mający wpływ na wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, pozostałe zaś oddalił, jako nie spełniające przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt II wyroku) znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 art. 205 § 1 i 2 oraz 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Wskazana w punkcie III kwota obejmuje kwotę 200 zł uiszczonego wpisu sadowego oraz kwotę 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika.