VII SA/Wa 156/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi I. K. i R. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz I. K. i R. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia I. i R. K. na postanowienie Wojewody [...] - [...] z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia, na wniosek I. i R. K., nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., Nr [...], udzielającej E. B. instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym ul. [...] w [...] (działka nr ewid. [...] - obręb [...]), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia GINB podał, że wnioskodawcy – I. i R. K. - nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...]. Jak podniósł organ I. i R. K. wywodzą swój interes piawny z tytułu przysługującego im prawa odrębnej własności lokalu nr [...], mieszczącego się na 3 kondygnacji i lokalu nr [...], mieszczącego się na 2 kondygnacji w budynku położonym w [...] przy ul. [...] (działka nr ewid. [...]), oraz udziału [...] części we współwłasności działki nr ewid. [...] i częściach wspólnych w/w budynku, co potwierdzają księgi wieczyste Nr [...],[...] i [...]. Organ dodał, że znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddzaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jsko strona postępowania. Jak wskazał GINB z projektu budowlanego wynika, że sporna inwestycja, polegająca na wykonaniu wewnętrznej instalacji gazowej, zaprojektowana została wewnątrz lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...]. Tymczasem I. i R. K. nie wykazali, że ich lokale znajdują się w zindywidualizowanym obszarze oddziaływania projektowanej przebudowy instalacji gazowej. GINB nie stwierdził, aby planowana inwestycja ograniczała I. i R. K. w możliwości korzystania z należących do nich lokali, w zwiażku z czym uznał, że decyzja Pezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nie kształtuje sfery praw i obowiązków I. i R. K. i nie są oni stroną postępowania dotyczącego powyższeco rozstrzygnięcia (art. 28 kpa w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). GINB podkreślił, że planowane roboty budowlane nie powodują ograniczeń w zakresie dostępu do światła słonecznego, bądź też możliwości korzystania z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Sporna inwestycja nie wpływa ponadto na warunki ochrony przeciwpożarowej lokali nr [...], jak również nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji hałasu, zanieczyszczeń, pól elektromagnetycznych. Organ odniósł się także do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia art. 10 kpa, wyjaśniając, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa winna wykazać, iż uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych oraz miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe postanowienie GINB z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. i R. K., którzy zarzucili mu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego . Skarżący podkreślili, że zaskarżone postanowienie wydano bez uwzględnienia szeregu dowodów, które jednoznacznie świadczą o bezpodstawnym odmawianiu skarżącym legitymacji prawnej strony w postępowaniu administracyjnym. Skarżący zwrócili uwagę na treść § 3 Uchwały nr [...] Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w [...] i wskazali, że w budynku funkcjonuje tzw. mała Wspólnota, która działa w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące współwłasności. Wspólnota nie ma zarządu, ani zarządcy nieruchomości, natomiast ZGM [...], który w zaskarżonej decyzji występuje w rozdzielniku jako podmiot, za pośrednictwem którego powiadomiono współwłaścicieli o wydanej decyzji pozwolenia na budowę jest tylko administratorem nieruchomości, nie ma więc uprawnienia reprezentowania Wspólnoty w innych sprawach niż bieżące administrowanie obiektem. Skarżący zwrócili uwagę na obowiązki właścicieli wynikajace z przepisów Kodeksu cywilnego oraz z art. 61, 62, 70 i 71 Prawa budowlanego dotyczące utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego. Wskazali również na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), które jednoznacznie opisują warunki, jakim winny odpowiadać instalacje grzewcze, gazowe i wentylacyjne. Skarżący zauważyli, że pominięcie ich w postępowaniu administracyjnym i brak możliwosci zapoznania się z dokumentacją techniczną nie mogli zorientować się, czy zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania spełniają wymogi ww. Przepisów. Skarżący podnieśli, że z ich strony nie było sprzeciwu co do koncepcji zmiany systemu ogrzewania mieszkania nr [...] przy ul. [...] w [...], jednakże jako odpowiedzialni współwłaściciele nieruchomości chcieli mieć wpływ na bezpieczeństwo w częściach wspólnych obiektu. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 61a § 1 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 61a § 1 kpa, który legł u podstaw postanowienia gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 kpa, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego w oparciu o art. 61a § 1 kpa jest zatem możliwe przy zaistnieniu przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności można wydać z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych tj. gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, która jeszcze nie została wydana, która została w określonym trybie wyeliminowana z obrotu prawnego, jak również, gdy podmiot żądający wszczęcia nie ma legitymacji strony. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1366/09). W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 kpa. Należy również podkreślić, że na tle doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego ukształtował się pogląd co do zakresu i możliwości zastosowania art. 61a § 1 kpa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że żądanie osoby nie wszczyna postępowania administracyjnego tylko wówczas, gdy żądanie wszczęcia zostało zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony, tzn. z podania w sposób oczywisty wynika, że wnoszący składa je nie w swojej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1573/11). Należy również podkreślić, że w zakresie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania aktualne pozostaje orzecznictwo dotyczące art. 157 § 3 kpa, który zastąpiony został właśnie przez art. 61a § 1 kpa. W tym kontekście na szczególną uwagę zasługuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 147/10, w którym wyrażono jednoznacznie pogląd, że "Wyjaśnienie okoliczności, czy wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji ma interes prawny w sprawie i czy jest stroną, powinno mieć miejsce w postępowaniu administracyjnym. Nie można odmawiając wszczęcia postępowania na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. w uzasadnieniu takiej decyzji czynić rozważań na temat interesu prawnego, czy też braku takiego interesu po stronie wnioskodawcy.". W konsekwencji przyjmuje się, że gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności ustalenia, czynności te mogą być podjęte wyłącznie w toku postępowania, a w razie negatywnego wyniku są podstawą do zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie. W ocenie Sądu, ze względu na ochronę praw procesowych podmiotu występującego z określonym żądaniem, konieczne jest przyjęcie wykładni, zgodnie z którą zastosowanie instytucji określonej w art. 61a § 1 kpa powinno być ograniczone co do zasady do sytuacji, w której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której organ w każdym, najbardziej skomplikowanym przypadku musiałby odmówić wszczęcia postępowania ze względu na brak legitymacji, bez możliwości wykorzystania reguł dowodowych z kpa, lub też – odwrotnie – braku logiki w działaniu organu, który prowadziłby postępowanie dowodowe i wyjaśniające w oparciu o art. 7 i 77 § 1 kpa jednocześnie odmawiając jego wszczęcia w oparciu o art. 61a § 1 kpa. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Wojewoda [...] - [...] odmówił wszczęcia, na wniosek I. i R. K., nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., udzielającej E. B. instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym ul. [...] w [...], przyjmując, że wnioskującym nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. W rezultacie powołał się na przeszkodę o charakterze podmiotowym. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy kto ma interes prawny. Tak więc osoba, która składała wniosek o stwierdzenie nieważności musi wykazać swój interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawa - najczęściej materialnego na podstawie, którego formułuje się żądania i obowiązki. Tylko zatem taki przepis prawa stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. O tym, czy podmiot ten ma interes prawny nie może decydować jedynie sama wola tego podmiotu z różnych przyczyn zainteresowanego prowadzeniem tegoż postępowania. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, iż określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji. Przyjmuje się, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie o tym kto ma przymiot strony rozstrzyga przede wszystkim Prawo budowlane. Bez wątpienia sprawa o stwierdzenia nieważności decyzji jest jednak nową sprawą administracyjną, a organ powinien ustalić interes prawny strony w oparciu o obowiązujący stan prawny w dacie złożenia wniosku, nie tylko w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ale również w oparciu o inne przepisy prawa materialnego przy odesłaniu do ogólnej zasady z art. 28 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest bowiem nowym postępowaniem administracyjnym, odrębnym od postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, choć niewątpliwie najistotniejszą rolę przy ustalaniu interesu prawnego wnioskodawcy powinny w tym zakresie odegrać właśnie przepisy Prawa budowlanego. W wyroku z dnia 17 maja 2007 r. II OSK 777/06 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że "(...) wykładni przepisów Prawa budowlanego dotyczących pozwolenia na użytkowanie nie można dokonywać w oderwaniu od całego systemu prawnego określonego w przepisach omawianej ustawy jako procesu inwestycyjnego." Stroną w postępowaniu nadzwyczajnym jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją ale każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Przede wszystkim - jak podniósł NSA w powołanym wyżej wyroku- interes prawny wynika również z ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 Prawa budowlanego, gdy wiąże się to jednocześnie z naruszeniem określonej normy prawa materialnego indywidualizującej ten interes. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że – jak słusznie wskazali skarżący – w budynku przy ul. [...] w [...] działa tzw. "mała" wspólnota, wobec czego, zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Z kolei stosownie do treści art. 207 Kodeksu cywilnego pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na zakres obowiązków ciążących na poszczególnych współwłaścicielach dotyczących nie tylko zarządu rzeczą wspólną, ale także utrzymywania budynku w należytym stanie technicznym. Zgodnie bowiem z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Dodatkowo, w oparciu o art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego: a) elementów budynku, budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu, b) instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska, c) instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych). W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Nie ulega wątpliwości, że obowiązki te mogą zostać nałożone na właściciela lub zarządcę budynku. W przypadku współwłasności obowiązek zawarty w decyzji dotyczy wszystkich współwłaścicieli tworzących tzw. "małą" wspólnotę. Należy także zwrócić uwagę na obowiązki wynikające z rozdziału 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Skoro w niniejszej sprawie w budynku przy ul. [...] w [...] funkcjonuje "mała" wspólnota, w związku z czym wszyscy współwłaściciele są odpowiedzialni za korzystanie i utrzymywanie części wspólnych budynku istotną kwestią pozostaje ustalenie czy sporna inwestycja polegająca na budowie instalacji gazowej dotyczy także części wspólnych obiektu. Z projektu budowlanego znajdującego się w aktach sprawy wynika bezspornie, że częścią tej instalacji jest rura spalinowa izolowana wychodząca ponad dach. Ponadto z opisu technicznego wynika m. in., że rurociągi w rejonie klatki schodowej należy prowadzić po wierzchu ścian na uchwytach, zaś przejścia przez ściany konstrukcyjne i stropy w rurach ochronnych. Ponadto określono, że rurę spalinową ponad dachem należy zaizolować odpowiednią izolacją odporną na promienie słoneczne. W uwadze do opisu technicznego projektu wskazano, ze odprowadzenie spalin od projektowanego kotła gazowego należy wykonać oddzielnym kanałem spalinowym z rury kwasoodpornej wyprowadzonej ponad dach zgodnie z zaświadczeniem kominiarskim załączonym do projektu. W aktach sprawy znajduje się również uchwała nr [...] Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] z dnia [...] marca 2012 r., w której § 3 uchwalono, że : "Wyraża się zgodę na wykonanie rury odprowadzającej spaliny w miejscu wskazanym przez projektanta w projekcie wykonanym przez Pana J. Ś. (zgodnie z zaleceniem kominiarskim). Projekt wymaga uzupełnienia o rysunki techniczne przejścia przez części wspólne (strop i dach)". Wobec powyższego nie można stwierdzić, że brak legitymacji procesowej I. i R. K. do skutecznego zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., Nr [...], udzielającej E. B. instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym ul. [...] w [...] ma charakter oczywisty. Wręcz przeciwnie, w ocenie Sądu skarżący, podobnie jak pozostali współwłaściciele budynku przy ul. [...] w [...] mają interes prawny w rozstrzygnięciu o możliwości realizacji inwestycji w postaci instalacji gazowej, skoro część tej instalacji w sposób niewątpliwy została zaprojektowana w częściach wspólnych budynku, a na skarżących ciążą obowiązki wynikające ze współwłasności i dbania o utrzymywanie budynku mieszkalnego w tym zakresie w należytym stanie technicznym. Skoro skarżący ponoszą odpowiedzialność określoną przepisami Kodeksu cywilnego oraz przepisami Prawa budowlanego z tytułu utrzymania części wspólnych budynku w odpowiednim stanie technicznym, to nie można stwierdzić, że ingerencja w części wspólne i budowa nowej instalacji gazowej nie wpływa na zakres ich praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy także podkreślić, że Prezydent Miasta [...] potraktował jako strony postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji gazowej wszystkich współwłaścicieli buidynku przy ul. [...] w [...], gdyż decyzja ta została skierowana do wszystkich współwłaścicieli, choć za pośrednictwem ADM nr 2 [...], ul. [...] w [...]. Ustalenie, że I. i R. K., podobnie jak pozostali współwłaściciele, powinni brać udział w postępowaniu dotyczącym decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., Nr [...], udzielającej E. B. pozwolenia na budowę instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym ul. [...] w [...], skutkuje koniecznością merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w oparciu o art. 158 § 1 kpa. Rozpoznając na nowo wniosek skarżących Wojewoda [...]-[...] będzie miał na uwadze powyższe ustalenia i wiążącą ocenę prawną dokonaną przez Sąd. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.