VII SA/Wa 1573/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Bożena Marciniak, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "C." S.A. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek M. R. i C. S., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. S.A. pozwolenia na budowę mieszalni pasz: budynku administracyjnego, wieży technologicznej, dozowni, budynku ekspedycji, budynku przyjęcia zbóż, magazynu płaskiego surowców workowanych do produkcji, magazynu płaskiego na pasze workowane wTaz z kotłownią, zespołu magazynów silosowych z systemem podnośników i przenośników, suszarni zboża, dwóch wag samochodowych, dwóch bezodpływowych zbiorników na ścieki, zbiornika p.poż. oraz dwóch pompowni na działkach nr ew. [...], [...] i [...] położonych w R. przy ul. [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił "C." S.A. pozwolenia na budowę mieszalni pasz o której mowa powyżej. W dniu 6 września 2010 r. wpłynął do Wojewody [...] wniosek R. R. i C. S. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] Nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r Nr [...]. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r., znak: [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi C. S. i M. R. prawomocnym wyrokiem z dnia 11 maja 2011r, sygn. akt VII SA/Wa 568/11 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w części rozstrzygającej wniosek C. S. i oddalił skargę M. R.. W związku z powyższym wyrokiem Wojewoda [...] zobligowany był do wszczęcia postępowania i rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności pochodzącego od C. S.. Po ww. wyroku WSA, do Wojewody [...] w dniu [...] lipca 2011 r. wpłynął wniosek M. R. (z dnia 6 lipca 2011 r.) o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] umorzył postępowanie administracyjne z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania C. S. oraz M. R., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. wnieśli M. R. i C. S.. W wyroku z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 664/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie toczyło się już postępowanie sądowo- administracyjne zakończone wyrokiem zapadłym w dniu 11 maja 2011 r. (sygn. akt VII SA/Wa 568/11), uchylającym - w części dotyczącej wniosku C. S. - decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. i decyzję organu I instancji, odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. W ocenie Sądu organ naruszył art. 153 p.p.s.a. ponieważ, ponownie rozpoznając sprawę, nie wypełnił zaleceń Sądu z wyroku z dnia 11 maja 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpoznaniu odwołania C. S. oraz M. R. - decyzją z dnia [...] lutego 2013r. [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...], w której orzeczono o umorzeniu postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Na ww. decyzję GINB z dnia [...] lutego 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli C. S. oraz M.R.. Wyrokiem z dnia 6 maja 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2465/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi wniesione przez C. S. i M.R. od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej C. S. wniesionej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2465/13) zapadłego w sprawie ze skargi C. S. i M. R., uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2011r, sygn. akt VII SA/Wa 568/11 oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] NR [...] z dnia [...] listopada 2011 r. W związku z powyższym Wojewoda [...], działający jako organ I instancji, zobligowany był do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] pochodzącego od C. S. i M. R.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji przywołał treść art. 153 p.p.s.a. zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ scharakteryzował postępowanie o stwierdzenie nieważności oraz omówił pojęcie rażącego naruszenia prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Stwierdził, że przesłanki o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. nie zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy, bowiem skutki analizowanych uchybień nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. W merytorycznym uzasadnieniu Wojewoda [...] ustosunkował się do poszczególnych zarzutów skarżących. Wyjaśnił, że do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] lutego 2010 r. inwestor "C.S.A." dołączył ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni pasz w Raciążu, zawierającą pieczęć, iż w dniu 26 stycznia 2010 r. decyzja ta stała się ostateczną. W trakcie toczących się postępowań organy wskazywały już, iż decyzja ta stała się ostateczną. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] powołał się na pismo z dnia 10 grudnia 2012 r., znak: [...], w którym został poinformowany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], że postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], wydanym w trybie art. 61 a § 1 k.p.a., SKO odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie tej decyzji, a zatem zarzut, że decyzja Starosty [...] Nr [...] została wydana bez wymaganej ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia należało uznać za bezpodstawny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżących, że decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę została wydana bez uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ decyzja ta zapadła wbrew wymaganiom zawartym w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, należy uznać go również za bezzasadny, gdyż dokumentacja projektowa (uzupełniona w trakcie toczących się postępowań wyjaśniających) jest zgodna z ww. decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. W aktach sprawy znajdują się opracowania potwierdzające, że planowana inwestycja jest zgodna z ustalonymi środowiskowymi uwarunkowaniami. W ocenie organu I instancji zarzut, że udzielone pozwolenie na budowę nie jest tożsame z decyzją o warunkach zabudowy, jak i samym wnioskiem o pozwolenie na budowę, również nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] wskazał, że cyt. "Jak wynika z akt sprawy, ostateczna decyzja o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta [...] ustala warunki zabudowy " dla niezabudowanych działek nr ew. [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w R., dla inwestycji polegającej na: budowie wytwórni pasz, w ramach tworzenia zabudowy produkcyjnej". W uzasadnieniu organ podał, że celem inwestycji jest realizacja zabudowy produkcyjnej w rejonie miasta użytkowanym w sposób analogiczny (produkcja i usługi). Tym samym tut. organ stoi na stanowisku, że na podstawie tak sformułowanej sentencji ww. decyzji o warunkach zabudowy nie można przypisać uszczegółowienia w takim stopniu, jaki pozwalałby na twierdzenie, że inwestor wyszedł poza ramy tej decyzji. Natomiast o sposobie rozmieszczenia czy usytuowania obiektów na gruncie decydują uwarunkowania technologiczne.". Ponadto decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga planowanej inwestycji w kwestiach techniczno-budowlanych, a jedynie rozstrzyga w oparciu o kryteria i w sposób ustalony przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mając na względzie ład przestrzenny. W kwestii dotyczącej zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z wnioskiem inwestora, organ zauważył, iż z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestor złożył również projekty budowlane. Jak wynika z wzoru wniosku określonego rozporządzeniem, projekt budowlany jest integralną częścią wniosku o pozwolenie na budowę. Tak więc zgodność decyzji o pozwolenie na budowę z wnioskiem inwestora należy badać łącznie z dokumentacją projektową, która stanowiła załączniki do wniosku i obejmowała również obiekty, które zdaniem skarżących, nie były ujęte we wniosku tj.: dwa bezodpływowe zbiorniki na ścieki, zbiorniki przeciwpożarowe, dwie pompownie - zostały ujęte w tomie IV dokumentacji, załącznik nr 39, jako obiekty małej architektury; suszarnia została ujęta w tomie IV dokumentacji, załącznik nr 38; budynek przyjęcia zbóż został ujęty w tomie II dokumentacji, załącznik nr 27; dwie wagi zostały ujęte w tomie III dokumentacji, załącznik nr 32 w ramach opracowania budynku biurowo- administracyjnego. W związku z powyższym, w ocenie Wojewody [...] organ wydający decyzję Nr [...] nie wyszedł poza zakres wniosku inwestora, na który składa się również jego integralna część - projekt budowlany. Zarzut, że w dokumentacji brak jest decyzji zarządcy drogi krajowej, tj. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, również jest niezasadny, gdyż jak wynika z pisma Urzędu Miejskiego w [...], znak: [...] z dnia [...] lutego 2010 r. ( pismo w aktach sprawy), w dniu składania wniosku droga nie była już zaliczona do kategorii dróg krajowych. W związku z wybudowaniem obwodnicy miasta R. w ciągu drogi krajowej nr [...] oraz oddaniem obwodnicy do użytkowania w dniu 11 grudnia 2009 r. dotychczasowy odcinek drogi krajowej z dniem oddania nowo wybudowanego odcinka drogi krajowej, został zaliczony do kategorii drogi gminnej, w myśl ustawy o drogach publicznych. W myśl obowiązującego, na czas wydawania decyzji Nr [...], art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych "odcinek drogi zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi gminnej". Ponadto zaznaczony zjazd na projekcie zagospodarowania działki służył jedynie do wskazania możliwości bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Zarzut, że w projekcie nie wskazano jaka jest wielkość silosów magazynowych jest również niezasadny. Mianowicie w tomie U projektu, załącznik nr 29 "Budynek dozowni" wskazana jest maksymalna wysokość budynku, w którym zaprojektowano silosy, wynosi ona 27,85 m, a kubatura budynku 10 448,33 m3. Odnosząc się do zarzutu, iż do wniosku inwestor dołączył nieprawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ wyjaśnił, że do wniosku dołączono dwa oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które podpisał każdy członek zarządu uprawniony do reprezentacji firmy C.. Ponadto organ wyjaśnił, iż projekt zagospodarowania terenu przedstawia całość zamierzenia planowanego przez inwestora na dzień składania wniosku, a do dnia dzisiejszego nie wpłynął żaden wniosek o pozwolenie na budowę drugiego etapu tej inwestycji, jak również inny wniosek - złożony przez firmę C. o wydanie pozwolenia na budowę wytwórni pasz, na terenie powiatu płońskiego. Fakt ten dowodzi, że skarżący podnoszą również nieuzasadniony zarzut etapowania inwestycji oraz, że inwestor winien przedstawić projekt zagospodarowania dla całości zamierzenia. W związku z powyższym, w ocenie Wojewody w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do twierdzenia, że sporna decyzja Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Starosta [...] nie naruszył prawa w sposób oczywisty, a ewentualne uchybienia dadzą się pogodzić z zasadą praworządności. Po rozpatrzeniu odwołania C. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. uchylająca w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda [...] nieprawidłowo i wbrew wiążącym wskazaniom Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14 ustalił obszar oddziaływania spornej inwestycji, a tym samym krąg stron niniejszego postępowania nieważnościowego, czym naruszył art. 153 p.p.s.a. natomiast błędne ustalenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji doprowadziło do naruszenia przez organ wojewódzki również art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a. Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że rzeczą organu wojewódzkiego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie ustalenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji z uwzględnieniem wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14. Następnie organ wojewódzki ustali aktualny krąg stron niniejszego postępowania, zawiadomi wszystkie strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym i doręczy im pełną korespondencję, w tym decyzję kończącą postępowanie. Skargę na do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "C." S.A. z siedzibą w C. (dalej: "inwestor") zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn.zm.) - przez jego niewłaściwą wykładnię i przyznanie przymiotu stron postępowania osobom do tego nieuprawnionym oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. - przez bezzasadne przyjęcie przez organ administracyjny, że doszło do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu - które to naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na treść wydanej decyzji, objętej niniejszą skargą. Podnosząc tak postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r. i utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm..; dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja organu odwoławczego zapadła z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Wskazany przepis stanowił podstawę do uchylenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek M. R. i C. S., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] i przekazania sprawy organowi pierwszej intonacji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ pierwszej instancji nie ustalił w sposób prawidłowy kręgu stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę mieszalni pasz. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucił organowi pierwszej instancji, iż nieprawidłowo i wbrew wiążącym wskazaniom Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14 ustalił obszar oddziaływania spornej inwestycji uznając za strony postępowania wyłącznie wnioskodawców oraz inwestora czym naruszył art. 153 p.p.s.a. jak również art. 10 § 1 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14 wprost wskazał, że " oddziaływanie zapachowe spornej mieszalni pasz wobec działki C. S. ( znajdującej się ok.170m od nieruchomości inwestycyjnej ) oraz oddziaływanie akustyczne wobec działki M. R. (znajdującej się ok. 50m od terenu inwestycji ) uzasadnia przyznanie tym podmiotom przymiotu strony w niniejszym postępowaniu". Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skoro tego typu oddziaływania w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oddziałują na położone w znacznej odległości działki wnioskodawców, to logicznie rzecz ujmując tego typu oddziaływania mają miejsce także wobec położonych bliżej nieruchomości, zwłaszcza sąsiednich i uzasadniają przyznanie ich właścicielom lub użytkownikom wieczystym przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Tymczasem z analizy akt sprawy wynika, że organ wojewódzki za strony niniejszego postępowania uznał wyłącznie wnioskodawców oraz inwestora. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że jeżeli w sprawie nie uczestniczyły wszystkie strony postępowania to organ odwoławczy nie ma innej możliwości jak zastosować się do treści art. 138 § 2 k.p.a. Rzeczą organu wojewódzkiego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie ustalenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji z uwzględnieniem wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14. Następnie organ wojewódzki ustali aktualny krąg stron niniejszego postępowania, zawiadomi wszystkie strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym i doręczy im pełną korespondencję, w tym decyzję kończącą postępowanie. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wadliwie uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...] wydana została z naruszeniem 153 p.p.s.a. jak również art. 10 § 1 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14 dokonał oceny posiadania przez skarżących ( wnioskodawców ) C. S. i M. R. interesu prawnego, uzasadniającego ich legitymację procesową do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. S.A. pozwolenia na budowę mieszalni pasz. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając charakter inwestycji polegającej na budowie mieszalni pasz, jej rozmiary i skalę produkcji, a także odległość działek skarżących od tej inwestycji, nie ulega wątpliwości, że działki te znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a więc skarżący mają interes prawny uzasadniający ich legitymację procesową do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...], a zatem przysługuje im przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok sądu pierwszej instancji jak również obie decyzje stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji , będzie zobowiązany uznać skarżących za strony postępowania i rozpoznać merytorycznie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...]. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wynika, aby organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę miał ustalać na nowo krąg stron postępowania nieważnościowego. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] złożyli C. S. i M. R., którzy są stronami postępowania w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14. Stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] jest także inwestor. Wbrew stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ wojewódzki prawidłowo ustalił krąg stron postępowania i rozpoznał merytorycznie wniosek C. S. i M. R. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...]. W tej sytuacji brak było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. dlatego zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016r, poz. 718 ze zm.) O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.