VII SA/Wa 1574/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Andrzej Nogal (spr.), , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. S. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr 440/25 w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga z dnia 13 czerwca 2023 r., E. sp. z o.o. sp.k., zwanej dalej Stroną lub Skarżącym, na decyzję Makowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej MWINB lub Organ, z dnia 16 kwietnia 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy, dalej PINB, z dnia 28 stycznia 2025r. nakazującą właścicielowi zespołu zabudowy tj. E. Spółka z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania na cele biurowousługowe wraz z centrum wystawienniczym (z wyłączeniem usług gastronomicznych) zespołu zabudowy znajdującej się na terenie nieruchomości przy ul. M. [...] w W. wykorzystywanej obecnie jako centrum handlowe z usługami gastronomicznymi. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy prowadził postępowanie administracyjne w sprawie, dotyczącej użytkowania zespołu zabudowy znajdującej się na terenie nieruchomości przy ul. M. [...] w W. W dniu 28 października 2024r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził czynności kontrolne na terenie w/w nieruchomości, podczas których stwierdził, że zlokalizowany jest tam zespół budynków, w odniesieniu do których Prezydent m. st. Warszawy decyzją Nr 228/BIA/2013 z dnia 31 lipca 2013r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków biurowych i magazynowych na centrum wystawiennicze z budynkami biurowo – usługowymi (decyzja zmieniająca nr 395/BIA/2014 z dnia 10 października 2014 r.. Nr 83/BIA/2016 z dnia 5 kwietnia 2016 r. - wprowadzająca funkcję hotelową w zakresie usług, decyzja zmieniająca r 76/BIA/2018 z dnia 22 lutego 2018r. w zakresie projektu zagospodarowania terenu i projektów branżowych instalacji. W trakcie kontroli stwierdzono, że hala wysoka - etap I oznaczenie na projekcie - rysunek parteru jako E15 i E16 czyli strefa eventowa (hala eventowa mniejsza i większa) użytkowana jest jako miejsce świadczenia usług w tym gastronomicznych, kosmetycznych i przesyłek kurierskich oraz jako strefa handlu tekstyliami, artykułami spożywczymi itp. W hali na potrzeby w/w działalności ustawiono pawilony w rzędach. W części budynku biurowego, która jest połączona z halą wysoką na parterze - według projektu istnieją pomieszczenia funkcji eventowej. Nie stwierdzono w dniu kontroli funkcjonowania, lokalizacji kas biletowych oznaczonych na projekcie jako EOS, E04, E07, E09 ani recepcji E02, brak zaplecza kas biletowych w projektowanym miejscu E06, EO10. Teren wyłączony z użytkowania tj. część gastronomiczna niedostępna do oględzin - wygrodzona konstrukcją z płyt. Według uzyskanych przez PINB informacji nieużytkowana w osiach 16-22/E-F poziomu parteru w części gdzie projektowane były kasy biletowe, zaplecza kas biletowych, szatnie, recepcja oraz foyery stwierdzono lokalizację kilku stoisk handlowych typu "wyspy". Protokół sporządzono poza terenem kontroli z uwagi na brak osób posiadających pełnomocnictwo do podpisania protokołu w dniu przeprowadzonej kontroli. Nie stwierdzono bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ I instancji uznając, iż w przedmiotowym obiekcie budowlanym przy ul. M. [...] w W. nastąpiła zmiana sposobu użytkowania, postanowieniem Nr IIWT/679/2024 z dnia 7 listopada 2024 r. wstrzymał użytkowanie zespołu zabudowy biurowousługowej wraz z centrum wystawienniczym z wyłączeniem usług gastronomicznych znajdującej się na terenie nieruchomości przy ul. M. [...] w W., użytkowanej obecnie jako centrum handlowe z usługami gastronomicznymi oraz nałożył na właściciela zespołu zabudowy tj. E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna, tj. Skarżącego, obowiązek przedstawienia w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania postanowienia dokumentów wymaganych art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z akt administracyjnych Skarżący stale utrzymywał, że to nie on powinien być podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązków, z tym, że jego linia tu ewoluowała i skarżący przywoływał coraz to inne okoliczności. Ostatecznie podnosząc, że co prawda jest właścicielem, ale inny podmiot jest zarządcą i to on powinien być zobowiązany. Z uwagi na powyższe ustalenia, PINB decyzją z dnia 28 I 2025 r. nakazał Skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania na cele biurowousługowe wraz z centrum wystawienniczym (z wyłączeniem usług gastronomicznych) zespołu zabudowy znajdującej się na terenie nieruchomości przy ul. M. [...] w W. wykorzystywanej obecnie jako centrum handlowe z usługami gastronomicznymi. Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 71 a ust. 4 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z 1 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.), dalej p.b. oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej k.p.a. Decyzja PINB została zaskarżona przez Stronę lecz MWINB utrzymał ją w mocy decyzją z dnia 16 kwietnia 2025 r. Decyzja MWINB została zaskarżona przez Stronę skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono decyzji: - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: - art. 7 w zw. z 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a.") - poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego - umowy najmu zawartej 30 grudnia 2024 r. pomiędzy Skarżącym a spółką M. sp. z o.o. z której wynika, iż zarządcą obiektu jest spółka M. sp. z o.o., co doprowadziło do niesłusznego uznania Skarżącego za stronę postępowania; - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 pr. bud. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie Skarżącego za stronę postępowania i nakazanie mu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, podczas gdy zgodnie z przepisami prawa obowiązek ten powinien ciążyć na zarządcy obiektu - spółce M. sp. z o.o. - naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 71 ust. 4 w zw. z art. 61 ustawy prawo budowlane ("pr. bud.") przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż Skarżący jest stroną postępowania, w sytuacji gdy został ustanowiony zarządca obiektu budowlanego, tj. M. sp. z o.o. co w przypadku właściwej wykładni przytoczonego przepisu winno doprowadzić organ do wniosku, iż w takim przypadku stroną postępowania jest zarządca obiektu, nie zaś jego właściciel. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd oddalił skargę, gdyż uznał, że jest ona bezzasadna a kwestionowane przez stronę Skarżącą decyzje są zgodne z prawem. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i właściwie zastosował przepisy prawne. W niniejszej sprawie zaskarżonymi decyzjami nakazano Stronie przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania na cele biurowousługowe wraz z centrum wystawienniczym (z wyłączeniem usług gastronomicznych) zespołu zabudowy znajdującej się na terenie nieruchomości przy ul. M. [...] w W. wykorzystywanej obecnie jako centrum handlowe z usługami gastronomicznymi. Z akt administracyjnych wynika, że istotnie zmianie uległ sposób użytkowania obiektu. Poświadczają to m.in. protokoły oraz materiał zdjęciowy. Skarżący także tego faktu nie kwestionuje. W tej sytuacji PINB był uprawniony do wstrzymania użytkowanie zespołu zabudowy biurowousługowej wraz z centrum wystawienniczym z wyłączeniem usług gastronomicznych znajdującej się na terenie nieruchomości przy ul. M. [...] w W., użytkowanej obecnie jako centrum handlowe z usługami gastronomicznymi oraz słusznie nałożył na właściciela, tj. Skarżącego, obowiązek przedstawienia w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania postanowienia dokumentów wymaganych art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 71 ust. 2 Pr. bud. zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, załączając dokumenty wymienione w tym przepisie. W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, właściwy organ, w drodze postanowienia: 1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części; 2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 (art. 71a ust. 1 Pr. Bud.). Zgodnie zaś z treścią art. 71a ust. 2 Pr. Bud. po upływie terminu lub na wniosek zobowiązanego, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie nałożonego obowiązku, i w przypadku stwierdzenia jego wykonania w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Z kolei w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, właściwy organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71a ust. 4 Pr. bud.). Termin "zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego" nie doczekał się definicji ustawowej. Sposób jego rozumienia wypracowało orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazuje się w nim, że "zmiana sposobu użytkowania" ma miejsce, gdy: dojdzie do podjęcia w obiekcie budowlanym "takiej działalności, do której mają po prostu zastosowanie inne normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź dotyczące wielkości lub układu obciążeń, aniżeli normy, które miały zastosowanie względem dotychczasowego sposobu użytkowania" (wyrok NSA z 5 listopada 2015 r., II OSK 540/14, orzeczenia.nsa.gov.pl); gdy zmienią się wymagania stawiane obiektowi lub jego części, związane głównie z bezpieczeństwem jego dalszego użytkowania (wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., II OSK 748/18). Aby ustalić zmianę sposobu użytkowania należy zestawić warunki wcześniejsze użytkowania obiektu z aktualnymi, porównać je i określić, czy uległy one zmianie (wyrok NSA z 17 maja 2023 r., II OSK 2490/20). Podkreśla się też, że "Zachowanie nawet tej samej funkcji budynku nie przesądza o tożsamości prowadzonych w nim działalności", bowiem zmianą sposobu użytkowania będzie podjęcie działalności, która - niezależnie od zmiany przeznaczenia obiektu budowlanego - prowadzi do zmiany wewnętrznych lub zewnętrznych warunków korzystania z tego obiektu mających wpływ na jego przeznaczenie, warunki techniczno-budowlane lub otoczenie (vide np. wyrok NSA z 25 września 2018 r., II OSK 1532/13). Dla przyjęcia zatem, że doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wystarczające jest wykazanie zmiany choćby jednego z warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Co więcej, przepis ten nie wymaga, aby nastąpiło pogorszenie lub przekroczenie obowiązujących norm, nie są też konieczne szczegółowe wyliczenia i pomiary w tym zakresie. Istotne jest, aby podjęcie nowej działalności wymagało spełnienia innych (z reguły dodatkowych) warunków użytkowania obiektu w zakresie wskazanym w art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Wystarczające jest stwierdzenie, że miała miejsce zmiana w zakresie wymagań stawianych któremukolwiek ze wskazanych czynników, a porównanie wcześniejszego i obecnego sposobu użytkowania wskazuje na oczywistość tej zmiany (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 1 grudnia 2020 r., II SA/Wr 385/20). Przy czym zmianę odnosi się do pierwotnych wartości i cech użytkowych wynikających z pozwolenia na budowę lub decyzji późniejszych np. pozwolenia na użytkowanie. W ocenie Sądu wypracowany w orzecznictwie sposób rozumienia i ocenienia "zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego" został prawidłowo odniesiony do stanu faktycznego sprawy niniejszej, a w konsekwencji organ bez naruszenia prawa zastosował art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., a następnie art. 71a ustawy. Jak wynika z akt administracyjnych Skarżący ani nie zaskarżył postanowienia o wstrzymaniu użytkowania, ani nie wykonał zobowiązania. Wobec nieprzedłożenia przez Skarżącą żądanych dokumentów, PINB słusznie wdrożył tryb przewidziany w art. 71a ust. 4 Pr. bud. i nakazał w drodze decyzji przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Użyta w przepisie art. 71a ust. 4 Pr. bud. alternatywa "albo" wskazuje, że już samo niedostarczenie dokumentacji skutkować musi wydaniem przez organ nadzoru budowlanego decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku. Organ nie dysponuje w tym przypadku żadnym luzem decyzyjnym, a decyzja wydawana w oparciu o art. 71a ust. 4 ustawy ma charakter związany (tak WSA w Warszawie w wyroku z 23 stycznia 2020 r. o sygn. VII SA/Wa 2163/19, CBOSA). W zakresie procedury legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania mamy bowiem do czynienia z decyzjami związanymi, co oznacza, iż w przypadku niewykonania zobowiązania nałożonego na właściciela w postanowieniu wydanym na podstawie art. 71a ust. 1 Pr. bud., organ zobligowany jest do wydania decyzji, o której mowa w ust. 4 art. 71a tej ustawy, a więc nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (por. wyrok NSA w Warszawie z 22 stycznia 2016 r. o sygn. II OSK 1260/14, CBOSA). Tym samym prawidłowo organy obu instancji nakazały przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, co oznacza, że obiekt budowlany ma zostać przywrócony do poprzedniego sposobu użytkowania, który był legalny, czyli zgodny z wnioskiem inwestorów, pozwoleniem na budowę i zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Skoro ustawodawca wyraził ogólną zasadę, w myśl której odpowiedzialność za użytkowanie i utrzymanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem spoczywa na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego, to również na tych podmiotach ciąży obowiązek poniesienia konsekwencji samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2021 r. o sygn. II OSK 1758/18, CBOSA). Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze, które ostatecznie przedstawiają się do stanowiska, że to rzekomy zarządca obiektu powinien być podmiotem zobowiązanym. Mianowicie według strony postępowanie powinno toczyć się z udziałem zarządcy obiektu - spółki, która jako najemca ma umocowanie do dysponowania przedmiotowym lokalem, w tym użytkuje obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy stwierdzić, że organy kierowały się właściwą interpretacją art. 61 w zw. z art. 71a ust. 4 P.b. w zakresie dotyczącym określenia adresatów decyzji orzekającej o nakazie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalone jest stanowisko wskazujące, że zgodnie z wyrażoną w Rozdziale 6 Prawa budowlanego ogólną zasadą, w myśl której utrzymanie i użytkowanie obiektów budowlanych należy do obowiązków właściciela lub zarządcy, również te podmioty odpowiadają za samowolną zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Podkreśla się zwłaszcza, że według przepisu P.b. właściciel lub zarządca obiektu budowlanego mają obowiązek utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, a przede wszystkim zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska. W konsekwencji na tych też podmiotach ciąży obowiązek poniesienia konsekwencji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Jednocześnie w orzecznictwie zwraca się uwagę, że niezależnie od tego, kto dokona samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu, odpowiedzialność za takie działanie ponosi właściciel lub zarządca obiektu. Dlatego stroną postępowania, a jednocześnie adresatem rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie art. 71a ust. 1 i 4 P.b. jest jedynie właściciel, ewentualnie zarządca obiektu budowlanego, natomiast nie przyznaje się statusu strony najemcy obiektu, będącego przedmiotem takich spraw (por. wyrok NSA z 5 marca 2014 r., II OSK 2413/12; wyrok WSA w Poznaniu z 15 marca 2012 r., - i powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych; Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, LexisNexis, Warszawa 2014, s. 840, a także wyrok NSA z 17.2 2021 r. II OSK 2031/18, CBOSA). Trafnie zatem organy uznały, że nie bez powodu w art. 61 P.b. ustawodawca jako pierwszego wymienił właściciela obiektu, gdyż właśnie prawo własności jest prawem dającym najszersze władztwo nad rzeczą i pozwala tym samym na pełne wykonanie obowiązków nakładanych m.in. w oparciu o przepisy art. 71a P.b. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne także znaczenie miała okoliczność, że skarżący, będący właścicielem nieruchomości, stali się adresatami postanowienia orzekającego o wstrzymaniu użytkowania przedmiotowego budynku oraz nakładającego na nich obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających ewentualną legalizację dokonanej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W konsekwencji, wobec niewykonania obowiązków nałożonych na skarżących wymienionym postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ miał obowiązek skierować do nich nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, stosownie do P.b. Postanowienie to nie została zaskarżone przez strony postępowania. Jak wskazano w orzecznictwie, przepis art. 71a ust. 4 P.b ma charakter restrykcyjny i jest stosowany tylko w przypadku zlekceważenia nakazu, czy niewykonania obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. Tym samym sankcja przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania może być nałożona wyłącznie na podmiot, który nie poddał się wymogom postanowienia podjętego w trybie art. 71a ust. 1 pkt 1 i P.b. (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., II OSK 1395/14. CBOSA). Skoro więc skarżący - jako adresat nakazu wstrzymania użytkowania budynku oraz obowiązku przedłożenia wymaganej dokumentacji - nie podporządkowali się tym powinnościom, to w konsekwencji do nich musiała być skierowana decyzja w trybie art. 71a ust. 4 P.b., a tym samym nie doszło również do naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. Reasumując Sąd stwierdził, że organy podjęły wymagane czynności zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i zastosowały do niego właściwe normy prawa materialnego. Sformułowane w skardze zarzuty należało zaś ocenić jako niezasadne. Sąd z urzędu nie dostrzegł poza tym innych naruszeń prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.