VII SA/Wa 1610/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i zezwolenie na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2010 r., Nr [...], Prezydent [...], na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 4, art. 16 ust. 2, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194), zw. dalej specustawą, i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., oraz art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592, ze zm.), w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju [...] (Dz. U. Nr 41 poz. 361, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 18 maja 2010 r. o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, uzupełniany w dniach: 1 lipca 2010 r., 25 lipca 2010 r., 13 sierpnia 2010 r., 19 sierpnia 2010 r., 6 września 2010 r. oraz ostatecznie w dniu 6 października 2010 r., zatwierdził projekt budowlany i zezwolił Prezydentowi [...], reprezentowanemu przez [...], na realizację inwestycji drogowej: polegającej na budowie ul. G[...] na terenie działek nr ew. [...], [...], [...]6 (powstałej w wyniku podziału działki nr ew. [...]) z obrębu [...], nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], nr ew. [...] z obrębu [...] na terenie [...] w [...] .wraz z przebudową część drogi powiatowej - ul. [...] na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...], nr ew. [...] z obrębu [...], nr ew. [...] z obrębu [...], oraz budowę oświetlenia ulicy, chodników, ścieżki rowerowej, zatok parkingowych, wjazdów do posesji przylegających do pasa drogowego oraz infrastruktury technicznej, i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, kategoria obiektu budowlanego - XXV. W uzasadnieniu wskazał, że inwestor spełnił wszystkie wymogi wynikające z przepisów spec ustawy oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623), zw. dalej Prawem budowlanym, ponieważ przedstawił wymagane prawem decyzje, uzgodnienia, opinie. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby uprawnione, jest kompletny. Ponadto wyjaśnił, że w niniejszej sprawie sam wniosek o pozwolenie na budowę spełnił jednocześnie funkcję opinii Prezydenta [...] (o której mowa w art. 11b ust. 1 specustawy), ponieważ nie było racjonalnego uzasadnienia dla obowiązku wydania opinii we własnej sprawie. Ponadto wyjaśnił, że kwestie związane z ustaleniem odszkodowania za nieruchomości nastąpi w drodze odrębnej decyzji. Ponadto wskazał, że zgodnie z przepisami zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, a w toku postępowania na zgłaszane przez strony uwagi były udzielane odpowiedzi. Mając na uwadze ważny interes społeczny oraz korzystając z dyspozycji art. 17 specustawy, organ I instancji uwzględnił wniosek inwestora i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od ww. decyzji złożyli: M. M., R. D.-C., A. W., M. W., M. P., M. P. oraz W. Ż.. W odwołaniu zarzucono brak dołączenia do decyzji Prezydenta [...] Nr [...] mapy zawierającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę o nr ew. [...] z obrębu [...]. Ponadto skarżący zakwestionowali celowość rozwiązania projektowego w zakresie odwadniania planowanej ulicy G[...], polegającego na budowie zbiornika retencyjno-chłonnego na terenie działki o nr ew. [...] z obrębu [...], powstałej po podziale działki o nr ew. [...] z obrębu [...]. Ponadto w odwołaniu wskazano na brak konieczności połączenia ulicy P. z planowaną ulicą G[...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], Wojewoda [...] po rozpoznaniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że planowana ulica G. jest ulicą gminną klasy technicznej L, o szerokości w liniach rozgraniczających 20 m. Zaprojektowana została w układzie jednojezdniowym, o szerokości jezdni wynoszącej 6 m z obustronnie zlokalizowanymi chodnikami o szerokości 2 m, ścieżką rowerową o szerokości 2 m, usytuowaną po zachodniej stronie jezdni, pasami zieleni oraz zatokami parkingowymi. Budowa ulicy G. będzie przebiegała na odcinku od ulicy B. do planowanej ulicy C.. Jednocześnie planowane jest połączenie inwestycji z ulicą pod K. o długości około 30 m oraz budowa ciągu pieszo-jezdnego o długości około 30 m na przedłużeniu ulicy B.. Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej został dołączony komplet dokumentów, w tym w ramach jego uzupełnienia inwestor przedstawił m.in. mapę zawierającą projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę o nr ew. [...] z obrębu [...] (zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 5 specustawy), a także pozytywną opinię Zarządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], o której mowa w art. 11b ust. 1 specustawy. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, ze zm.) przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Ponadto projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację do sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, jak również określa kategorię geotechniczną obiektu, warunki gruntowo-wodne terenu oraz opis sposobu zagospodarowania i wielkości mas ziemnych w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji. W ocenie Wojewody, organ I instancji szczegółowo przeprowadził postępowanie dowodowe. Określił linie rozgraniczające teren, wymagania dotyczące powiązania ww. ulicy z innymi drogami publicznymi, kategorie tych dróg oraz warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska. Ponadto w motywach uzasadnienia zawarto postanowienia odnośnie ochrony interesów osób trzecich poprzez zapewnienie dojść i dojazdów do posesji przyległych do pasa robót, a także zobowiązano inwestora do odtworzenia lub przedstawienia, w zależności o potrzeb, elementów zagospodarowania terenu. Przedmiotowa decyzja zawiera również dodatkowe ustalenia dotyczące szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, terminu rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, wymagań dotyczących nadzoru na budowie, przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz przebudowy dróg innych kategorii. Ponadto wyjaśnił, że prawo użytkowników wieczystych do działki nr [...] wygaśnie z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stanie się ostateczna (art. 11f ust. 1 pkt 6 oraz art. 12 ust. 4d specustawy). Natomiast będzie ono nadal istniało w stosunku do działki o nr ew. [...] z obrębu [...]. W ocenie Wojewody [...], organ I instancji prawidłowo zawiadomił, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację drogowej użytkowników wieczystych nieruchomości stanowiącej działkę o nr ew. [...] (poprzez wystosowanie pism) i pozostałe strony (poprzez obwieszczenia). W rezultacie organ I instancji postąpił zgodnie z przepisem art. 11d ust. 5 oraz art. 11f ust. 3 specustawy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego usytuowania na działce nr [...] zbiornika retencyjno-chłonnego oraz zarzut połączenia ulicy P. z planowaną ulicą G., organ odwoławczy wskazał, że skarżący podkreślają brak zasadności budowy przedmiotowego zbiornika oraz łączenia ze sobą tych dwóch ulic. Uważają, że przyjęcie takiego rozwiązania spowoduje wybudowanie kolejnego, niepotrzebnego wyjazdu dla nieruchomości położonych przy ulicy B.. Takie działanie, zdaniem odwołujących się, doprowadzi do zwiększenia ruchu na ulicy p K. i jest przykładem popierania właścicieli nieruchomości przy ulicy B. kosztem mieszkańców przy ulicy P.. W odwołaniu podnosi się jednocześnie, że w decyzji pierwszoinstancyjnej oraz w projekcie budowlanym nieuwzględniono w powyższym zakresie rozwiązań projektowych ustalonych w negocjacjach prowadzonych z inwestorem oraz projektantem. W ocenie Wojewody powyższego zarzutu nie można podzielić, ponieważ obecnie organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji do dokonywania oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego. Natomiast obowiązuje zasada wyłącznej odpowiedzialności za sporządzony projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej (art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego). W innym wypadku doszłoby do naruszenia wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady związania organów administracji publicznej prawem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 940/07). Podsumowując Wojewoda [...] wskazał, że jako organ odwoławczy bada decyzję Prezydenta [...]Nr [...], wydaną na podstawie specustawy pod względem zgodności z przepisami Prawa budowlanego, w tym sprawdza spełnienie wymogów określonych w przepisach art. 11d ust. 1 i 5 oraz art. 11f ust. 1 i 3 specustawy. Ponadto sprawdza zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami oraz to co zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, winien zawierać opis techniczny projektu architektoniczno-budowlanego dot. obiektu budowlanego liniowego. W ocenie Wojewody takie rozwiązania, jeżeli chodzi o odwodnienie ulicy G. zawarto w projekcie budowlanym. Zgodnie z opisem technicznym zaprojektowano odwodnienie w postaci wypustów deszczowych sprowadzających wody deszczowe i roztopowe do kanalizacji, a następnie umieszczonych w pasie drogowym zbiorników retencyjno-filtracyjnych wprowadzających wody do gruntu. Wojewoda [...] wskazał, że na mocy obecnie obowiązujących przepisów nie może kwestionować zasadności przyjętego rozwiązania projektowego ani zobowiązać inwestora do jego zmiany lub rezygnacji. W rezultacie organ odwoławczy nie ma uprawnienia do kwestionowania celowości usytuowania zbiornika na danej działce czy też połączenia dwóch ulic. Podobnie sprawa przedstawia się z zarzutem nieobjęcia decyzją o pozwoleniu na budowę, działek znajdujących się przy ulicy B. [...]. Wojewoda podkreślił, że określenie terenu inwestycji należy do inwestora. W przypadku przedsięwzięć drogowych, gdzie ustawodawca ustanowił uproszczone zasady i procedury ich realizacji, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dołącza się mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych (art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy). Ponadto w przedmiotowym wniosku inwestor wskazuje działki, na których planuje zlokalizowanie przyszłego zamierzenia budowlanego. W jego ocenie, w przedmiotowej sprawie powyższe warunki zostały spełnione. Inwestor uzupełnił wniosek, załączając dokładny wykaz działek objętych zakresem inwestycji oraz przedstawił mapę z proponowanym przebiegiem drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącym uzbrojeniem terenu. Ponadto na projekcie zagospodarowania określono linie rozgraniczające teren przeznaczony na realizację przedmiotowej inwestycji. Z dokumentacji wynika, że jest to teren obrysowany przerywaną niebieską linią oraz oznaczony liczbami od 1 do 35. A zatem decyzja organu I instancji obejmuje wszystkie działki wskazane w uzupełnionym wniosku. Dla tych działek został sporządzony projekt zagospodarowania terenu. Treść powyższego projektu oraz mapy z proponowanym przebiegiem drogi nie pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Jednocześnie Wojewoda [...] wyjaśnił, że nie posiada kompetencji do kwestionowania objęcia przez inwestora danego terenu pod planowane przedsięwzięcie drogowe. Nie może również nakazać, aby roboty budowlane zostały przeprowadzone na innych działkach budowlanych, czy też inwestycją został objęty inny teren. Dodatkowo wskazał, że budowa przyłączy do nieruchomości przy ulicy B. odbywa się w liniach rozgraniczający drogi określonych w projekcie zagospodarowania terenu. Objęcie powyższego terenu inwestycją oznaczałoby konieczność jego wywłaszczenia. Odnosząc się do zarzutu dot. poniesienia przez skarżących kosztów związanych z budową sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, gazową oraz elektroenergetyczną oraz budową ulicy P., Wojewoda wskazał, że jako organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie nie jest uprawniony do orzekania w zakresie zwrotu poniesionych kosztów związanych z powyższymi robotami budowlanymi. Natomiast zgodnie z przepisem art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.) osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz innych urządzeń podobnych, i jest ich właścicielem, może żądać, aby przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci, nabył ich własność za odpowiednim wynagrodzeniem, chyba że w umowie strony postanowiły inaczej. Z żądaniem przeniesienia własności tych urządzeń może wystąpić także przedsiębiorca. Jednakże oceny, czy przesłanki określone w niniejszej regulacji prawnej zostały spełnione nie może dokonać organ administracji architektoniczno-budowlanej przy rozpoznawaniu odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Roszczenie to ma charakter cywilnoprawny i jako zarzut naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu decyzji organu I instancji nie może być uwzględniony. Wojewoda, odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, stwierdził, iż w świetle poczynionych przez Wojewodę [...] ustaleń pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. M., R. D.-C., A. i M. W., M. i M. P., W. i M. Ż., P. S., P. T.-S., wnosząc o: uchylenie decyzji Wojewody [...] Nr [...] uchylenie podziału działki nr [...] i sporządzonej mapy podziałowej; uchylenie decyzji Prezydenta [...] Nr [...] w części dotyczącej działki nr [...], [...], [...]; objęcie decyzją Nr [...] działki nr [...], poprzez wyburzenie baraku; oraz wykreślenie z decyzji Nr [...] zapisu o podłączeniu baraku przy ul. B. do sieci kanalizacyjnej. W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 20 października 2011 r. Sąd odrzucił skargi R. D.-C., A.i M. W., M. i M. P., W. i M. Ż., P. S., P. T.-S. jako nieopłacone. Z tego względu merytorycznemu rozpoznaniu podlega jedynie skarga M. M.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 31 ust. 2 specustawy sąd administracyjny, uwzględniając skargę na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy, może jedynie stwierdzić, że decyzja ta narusza prawo z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 k.p.a. A zatem sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną w trybie tej ustawy może ją uwzględnić jedynie w przypadkach wystąpienia kwalifikowanych przesłanek, tj. wznowieniowych lub nieważnościowych. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym norma art. 31 ust. 2 specustawy odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przepis ten nie reguluje natomiast w sposób szczegółowy rozpoznawania skargi na decyzję organu odwoławczego przez sąd administracyjny i nie wyłącza stosowania przez ten sąd środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. w stosunku do tej decyzji. Z przepisu tego wynika jedynie sposób orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli tej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i upłynęło 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi, a są podstawy do objęcia orzekaniem sądu także tej decyzji, a nie tylko zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Takie rozumienie tego przepisu, zapewnia realną kontrolę sądową zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1413/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też względu, sąd administracyjny w zakresie dotyczącym decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę drogi publicznej, wydaną w trybie specustawy, może uwzględnić skargę jedynie w przypadkach wystąpienia kwalifikowanych przesłanek, tj. wznowieniowych lub nieważnościowych. Pomimo stwierdzania przez sąd takich uchybień, decyzja obarczona tego typu wadami będzie nadal obowiązywała, a stronom, które poniosły szkodę z powodu wydania decyzji obarczonej wadą będą przysługiwały roszczenia odszkodowawcze, na zasadach określonych w art. 4171 § 2 Kodeksu cywilnego. Natomiast wszelkie inne, niż określone w tych dwóch przepisach k.p.a. naruszenia prawa nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi na taką decyzję. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującym prawem. Podstawą materialnoprawną wydania decyzji obu instancji przez organy architektoniczno-budowlane w niniejszej sprawie były przepisy specustawy. A zatem wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę ul. G. uzależnione było od spełnienia przez inwestora, jak i organy administracyjne, od szeregu warunków przewidzianych w specustawie. W tym miejscu wskazania wymaga, że w zasadzie zarzuty skargi ograniczają się do zakwestionowania zasadności budowy połączenia (działka nr [...] po podziale) nowobudowanej drogi (ul. G.) z istniejącą na działce nr [...] drogą dojazdową, wewnętrzną, ul. P.; budowy na tym odcinku odwodnienia; a w związku z tym objęciem liniami rozgraniczającymi działki nr [...], a także działek [...]; oraz naruszenia postanowień rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, ze zm.). Jak już wyżej wskazano pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie zapadło na podstawie specustawy. Przepisy tej ustawy nie wprowadzają żadnych wymagań w zakresie przeprowadzenia przez organ architektoniczno-budowlany analizy celowości (zasadności) przeprowadzenia w danym miejscu inwestycji drogowej. To od woli inwestora zależy co konkretnie będzie objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Również w tym zakresie co do zasady ustawa Prawo budowlane nie wprowadza takiego wymogu. A zatem w oparciu o obowiązujące przepisy brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia tego zarzutu, ponieważ leży on poza sferą prawnej kontroli organów architektoniczno-budowlanych, jak i sądów administracyjnych. Zarzuty skargi odnoszące się do działek nr [...] i [...] nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, ponieważ nie ulega żadnych wątpliwości, że działki te zostały objęte liniami rozgraniczającymi przedmiotowej inwestycji, na których zostaną wykonane: wjazd z kostki betonowej, ścieżka rowerowa z asfaltu betonowego i kanalizacja sanitarna do działki nr 17. A zatem z projektu budowlanego jednoznacznie wynika zakres prac budowlanych, które mają zostać wykonane na ww. działkach. Ponadto skarżąca nie może domagać się objęcia przedmiotem inwestycji działki nr [...], na której zlokalizowany jest barak przewidziany do rozbiórki zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy B. (uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r., publ. Dz. Urz. Woj. Maz. z 2000 r., Nr 134, poz. 1270). Zarzut ten należy uznać za bezzasadny, ponieważ po pierwsze ani teren projektowanej inwestycji, ani wniosek o pozwolenie na budowę nie obejmuje działki nr [...], po drugie barak ten nie koliduje z przebiegiem planowanej inwestycji. Brak jest zatem podstaw w domaganiu się przez skarżącą rozbiórki baraku w związku z realizacją przedmiotowej drogi. Odnosząc się do zarzutów dotyczących objęcia przedmiotową inwestycją działki Nr [...], wskazania wymaga, że zgodnie z wymaganiami specustawy (art. 11d. ust. 1 pkt 3) inwestor przedstawił mapę zawierającą podział działki Nr [...], której współużytkownikiem jest skarżąca, a Prezydent [...] na podstawie art. 11f. ust. 1 pkt 5 zatwierdził podział tej nieruchomości. Skarżąca winna mieć na względzie, że przepisy specustawy zawierają unormowania, które upraszczają postępowanie administracyjne w sprawie budowy dróg publicznych. W zakresie nabywania tytułu prawnego do gruntu objętego inwestycją taką uproszczona procedurę wprowadza art. 12 specustawy. W niniejszej sprawie w związku z wydaniem przez Wojewodę [...] ostatecznej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z mocy samego prawa działka nr [...] stała się własnością [...]. W.. Zatem w tym zakresie dotychczasowym użytkownikom wieczystym tej działki przysługuje jedynie odszkodowanie, które winno być przedmiotem innego postępowania. Z tych też względów bez znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania pozostają ustalenia prawne i faktyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 380/10 w zakresie możliwości wybudowania ogrodzenia osiedla na działce ew. nr [...] przy ul. P. w W., bowiem istnienie czy możliwość realizacji ogrodzenia na działce nr [...] uzależnione będzie od woli aktualnego właściciela działki nr [...], którym z mocy prawa stało się [...] W.. Bez znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania pozostają również zarzuty dotyczące braku spełnienia w zakresie działki Nr [...] przez projekt budowlany wymagań zawartych w przepisach o drogach publicznych, ponieważ na obecnym etapie postępowania projektowana w tym miejscu droga nie posiada statusu drogi gminnej. Nie można więc czynić zarzutu, że nie spełnia ona wymagań dla drogi gminnej. W zakresie odwodnienia drogi na działce nr [...] projekt budowlany przewiduje na niej system kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjno-infiltracyjnym. Z tego względu zarzut dotyczący zalewania wodami opadowymi działki nr [...] należy uznać za bezzasadny. Natomiast skarżąca winna mieć na względzie, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena, czy inwestor wykonał roboty budowlane niezgodnie z decyzją Nr [...] (co stanowi zdaniem skarżącej o zalewaniu działki nr [...] przez wody opadowe), lecz czy decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła zgodnie z przepisami specustawy. Tego rodzaju zarzuty mogą być natomiast przedmiotem innych postępowań. W związku z powyższym wskazania wymaga, że podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne, co oznacza, że nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym miejscu wskazania wymaga, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadały zgodnie z postanowieniami specustawy. Została wydana na wniosek zarządcy drogi, tj. Prezydenta [...] (art. 11a ust. 1). Zgodnie z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], inwestycja ta nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W zakresie wymogu określonego w art. 11b ust. 1 Prezydent [...] jako właściwy organ wykonawczy gminy nie wydał stosownej opinii, jednak w uzasadnieniu decyzji I instancji uzasadnił stanowisko w tym zakresie. Poza tym brak opinii zgodnie z art. 11b ust. 2 traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku o pozwoleniu n a budowę. Jak wynika z akt sprawy wniosek inwestora spełnia też wymagania określone w art. 11d ust.1 pkt 1-5. Ponadto organ I instancji przeprowadził postępowania administracyjne zgodnie z wymogami zawartymi w art. 11d ust. 5-7, art. 11f ust. 3 i 4 oraz wydał decyzję, która zawiera wszystkie wymagane elementy, określone w art. 11f ust. 1. Z tych względów, w ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...]. Dlatego przedmiotowa skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.