VII SA/Wa 1611/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. L. i M. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. L. i M. L. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. E. L. i M. L. ("skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej, doręczoną pełnomocnikowi skarżących w dniu 10 maja 2017 r. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. Sąd odrzucił skargę skarżących z uwagi na wniesienie jej z upływem terminu. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący złożyli zażalenie na powyższe postanowienie oraz wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia skargi. We wniosku wskazano, że w dniu, w którym przypadał termin do wniesienia skargi, pełnomocnik skarżących przebywał w szpitalu. Zobowiązali się także do przedłożenia dokumentacji na tę okoliczność. Postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących na postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. Zarządzeniem z dnia 16 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia [...] grudnia 2017 r., stanowiącego m.in. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r., tj. o wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia temu terminowi oraz uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu tego terminu – w terminie siedmiu dni – pod rygorem rozpoznania ww. wniosku w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Powyższe zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 3 sierpnia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 58). Pełnomocnik skarżących nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazali daty ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, fakt spóźnienia wniosku musi być jednoznaczny, ponieważ sąd nie może domniemywać, że strona uchybiła terminowi, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jeżeli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy termin z art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany, sąd wydaje merytoryczne rozstrzygnięcie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 658/10, LEX nr 1 096 794). Warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl., czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1454/13, LEX nr 1 452 601). Podeszły wiek czy zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OZ 872/07 LEX nr 1 012 983, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/01, publ. OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na podstawie wskazanych we wniosku informacji nie można stwierdzić, by skarżący, czy ich profesjonalny pełnomocnik, uprawdopodobnili brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie wykazali bowiem wystąpienia okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia skargi. Skarżący nie przedstawili argumentacji, z której by wynikało, że złożenie skargi w terminie trzydziestu dni od doręczenia decyzji organu drugiej instancji było obiektywnie niemożliwe nawet przy dochowaniu należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw i przy użyciu wszelkich możliwych środków by ewentualną szkodę przezwyciężyć. Wobec braku udzielenia przez skarżących odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków ww. wniosku niemożliwe było pozytywne rozpoznanie jego wniosku. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.