VII SA/Wa 1619/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. P., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej [...] WINB) z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...]. Do wydania ww. decyzji w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] PINB [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny budynków mieszkalnych wielorodzinnych (wraz z wewnętrzną instalacją gazową) oznaczonych numerami roboczymi 1 -typ A, 2-typ A, 7-typ A1, 8-typ A1, 9-typ A1, 10-typ A1, 11-typ A1, 12-typ A, 13-typ A, 14-typ A, 15-typ A, realizowanych na osiedlu budynków wielorodzinnych "[...]", na nieruchomości przy ul. L. w [...] oraz zezwolił J. S.A. na wznowienie robót budowlanych związanych z realizacją ww. budynków mieszkalnych i nałożył jednocześnie na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zrealizowanej inwestycji. B. P., w piśmie z dnia [...] września 2011 r., wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej PINB [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...]. [...] WINB decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego z dnia [...] lipca 2009 r. GINB decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego. Po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. P. na ww. decyzję GINB z dnia [...] marca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2127/12 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpływać na wynik sprawy. Organ nie dokonał analizy stanu faktycznego i stanu prawnego weryfikowanej decyzji, nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez wnioskodawcę, skutkiem czego decyzja ta została wydana przedwcześnie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Przy badaniu przesłanki rażącego naruszenia prawa z pkt 2 art. 156 § 1 oznacza to obowiązek sprawdzenia jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie we wskazanym materiale dowodowym, oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu. Zabrakło takich ustaleń i ich analizy w zaskarżonej decyzji. Jest to o tyle istotne, że weryfikowana decyzja kończyła postępowanie naprawcze – legalizujące roboty budowlane prowadzone przez inwestora J. S.A. Jej celem było ustalenie, że nałożony wcześniejszymi decyzjami z dnia [...] kwietnia 2009 r. i [...] lipca 2009 r. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego dla inwestycji polegającej na budowie 11 budynków wielorodzinnych, opartej na pierwotnej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – oraz wykonanie tego obowiązku doprowadza wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Sporządzenie projektu zamiennego oznacza uprzednie ustalenie, że nastąpiło istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, czyli była tożsamość inwestycji, ale inwestor dokonał w toku jej realizacji odstępstw o istotnym charakterze. Tożsamość inwestycji powinna być ustalona zgodnie z brzmieniem przepisu art. 3 pkt. 6 i 12 Prawa budowlanego, gdzie określone miejsce budowy ma znaczenie w sprawie. W zaskarżonej decyzji brakuje odniesienia się organu do tej kwestii. Sąd podkreślił, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek B. P.. Wnioskodawca wskazywał na naruszenie weryfikowaną decyzją przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] nr. [...] z dnia [...] października 2001 r. ( Dz. Urz. Woj. [...]. Nr. [...]). Konieczność odniesienia się do tego była obowiązkiem organu wynikającym nie tylko z potrzeby rozpatrzenia podniesionych zarzutów ale wynikała także z treści art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Weryfikowana decyzja zatwierdzała projekt budowlany zamienny. Zatem istotnym jej elementem było ustalenie czy projekt ten jest zgodny z prawem, w tym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jako prawem miejscowym, w myśl art. 51 ust. 1 pkt.3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego. Obowiązkiem natomiast organu orzekającego w niniejszej sprawie było sprawdzenie czy zgodność ta została zachowana czy też nie, a jeżeli nie, to czy doszło do rażącego uchybienia prawu. Sąd wskazał aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odniósł się do wyżej wskazanych, nierozpatrzonych okoliczności. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GINB decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...] lutego 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji powtórzył argumentację zawartą ww. wyroku WSA z dnia 12 lutego 2013 r. stwierdzając w konkluzji, że zachodzi konieczność uchylenia w całości rozstrzygnięcia i ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku B. P. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. [...] WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił stwierdzenia jej nieważności. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji wniesionego przez B. P. GINB powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił na wstępie charakter postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Przechodząc zaś do merytorycznego uzasadnienia wskazał, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. W związku ze stwierdzonymi istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu, przy realizacji ww. inwestycji, decyzjami o numerach : [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. PINB [...] nałożył na inwestora - J. S.A. obowiązek przedłożenia projektów budowlanych zamiennych budynków oznaczonych numerami roboczymi : 7-typ A1, 8-typ A1, 9-typ A1, 10-typ A1, 11-typ A1, 12-typ A, 13-typ A, 14-typ A, 15-typ A na osiedlu budynków wielorodzinnych "[...] ", na nieruchomości przy ul. L. w [...]. Natomiast decyzjami o numerach [...] i [...] z dnia [...] lipca 2009 r. PINB [...] nałożył na inwestora - J. S.A. obowiązek przedłożenia projektów budowlanych zamiennych budynków oznaczonych numerami roboczymi 1 i 2. Z uwagi na fakt, że inwestor wywiązał się z ww. obowiązków, przedkładając w dniu [...] lipca 2009 r. wymagane dokumenty, organ powiatowy na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany zamienny budynków mieszkalnych wielorodzinnych (wraz z wewnętrzną instalacją gazową) oznaczonych numerami roboczymi 1 -typ A, 2-typ A, 7-typ A1, 8-typ A1, 9-typ A1, 10-typ A1, 11 -typ A1, 12-typ A, 13-typ A, 14-typ A, 15-typ A, realizowanych na osiedlu budynków wielorodzinnych "[...] ", na nieruchomości przy ul. L. w [...], oraz zezwolił J. S.A. na wznowienie robót budowlanych związanych z realizacją ww. budynków mieszkalnych i nałożył jednocześnie na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zrealizowanej inwestycji. GINB podkreślił, że przepisy dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do projektu budowlanego zamiennego, w związku z tym, zastosowanie znajdują m.in. art. 34 i 35 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że skoro inwestor w terminie określonym decyzjami organu powiatowego przedłożył zamienne projekty budowlane przedmiotowych obiektów budowlanych, które zostały sporządzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zgodnie z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego zostały sprawdzone również przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i są kompletne, a także z uwagi na fakt, ze projekty te są zgodne z ustaleniami zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] dla fragmentów obszarów [...] i [...] w gminie [...] z dnia [...] października 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2001 r. nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r.), to w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do zatwierdzenia przedłożonych przez inwestora projektów zamiennych oraz udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Zdaniem organu nie można zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. GINB wskazał, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu organu praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04). W ocenie organu w świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego i prawnego należy stwierdzić, że decyzja PINB [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W ocenie organu odwoławczego [...] WINB zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia planu miejscowego odnośnie ilości kondygnacji, GINB zauważył, że jak wynika z § 9 ust. 3 pkt 1 ww. planu na terenie oznaczonym symbolem [...] dopuszcza się zabudowę wielorodzinną o małych gabarytach i wysokości do 3 kondygnacji. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy przedmiotowe budynki posiadają 3 kondygnacje nadziemne i 1 podziemną, zatem należy stwierdzić, że ten warunek wynikający z planu miejscowego został zachowany. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego naruszenia przez inwestora zapisów § 9 ust. 4 pkt 2 ww. planu (z którego wynika, że warunkiem realizacji na tym obszarze m.in. zabudowy wielorodzinnej jest zachowanie proporcji, by te tereny przeznaczone pod te obiekty i urządzenia nie przekraczały 30% całości powierzchni poszczególnych terenów [...]), organ wskazał, że jak wynika z części tekstowej projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] obszar [...] obejmuje fragment działki, na którym zaprojektowano budynki 7-11, co stanowi 6% rozpatrywanego obszaru [...]. Natomiast fragment działki, na którym zaprojektowano budynki nr 12-15 stanowi 10,5% rozpatrywanego obszaru [...]. Sumarycznie dla wszystkich rozpatrywanych obszarów [...], inwestycja wykorzystuje pod zabudowę mieszkaniową 7% tych obszarów. Jak wynika z analizy wykorzystania obszarów [...] znajdującej się w części tekstowej projektu budowlanego "zarówno w odniesieniu do poszczególnych, opisanych (...) terenów, jak i całości inwestycji, intensywność wykorzystania terenów, umożliwia projektowanie na pozostałym przeznaczenia dodatkowego w sposób zapewniający równowagę i harmonię z punktu widzenia planowania urbanistycznego". Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu również ten warunek został spełniony. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego legalizacji samowoli budowlanej, organ zauważył, że wprawdzie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 820/09 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] (utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]), jednakże badana decyzja PINB [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] wydana została w czasie istnienia w obrocie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (w myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Ponadto zgodnie z dokumentacją zawartą w aktach sprawy, w tym z dziennikiem budowy, roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowej inwestycji rozpoczęto w dniu [...] lutego 2008 r., zatem także w czasie istnienia w obrocie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezachowania odległości od granicy z sąsiednią działką, organ zauważył, że zgodnie z § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75. poz. 690 ze zm.): "Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa". Jak wynika z projektu budowlanego, przedmiotowe budynki usytuowane zostały w odległości większej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią, natomiast z porównania szerokości balkonów i odległości od granicy budynków z działką sąsiednią wynika, że warunek, o którym mowa w § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia również został zachowany. Pozostałe zarzuty podnoszone przez skarżącego, zdaniem organu, pozostają bez wpływu na treść jego rozstrzygnięcia. W skardze na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i zwrot kosztów sądowych. Wskazał, że podtrzymuje argumenty wniosku i prosi o ich uwzględnienie. Podniósł, że organy administracji w trybie zwykłym, jak i skargowym nie odpowiedziały na nie, ani też nie dokonały działań matematycznych na procentach zabudowy wielorodzinnej na obszarze inwestycji "[...]" oraz w zadysponowanym bezprawnie do osiągnięcia poprawnych wskaźników jego terenie. Zauważył, że plan (mpzp) nie dopuszcza 100% zabudowy wielorodzinnej na funkcji [...] a jedynie do 30% zabudowy wielorodzinnej przy 70% jednorodzinnej z zachowaniem 60% powierzchni biologicznie czynnej. Wskazał, że organ powinien sprawdzić, kiedy budowę rozpoczęto (wg dziennika budowy było to [...] lutego 2008 r., a zatem 2 lata kalendarzowe przed uzyskaniem od Wojewody [...] zatwierdzenia ostatecznego pozwolenia na budowę w dniu [...] marca 2009 r.). Samowolną budowę osiedla rozpoczęto przed uzyskaniem od Wojewody [...] wadliwego, ale prawomocnego pozwolenia na budowę (uchylonego następnie przez WSA w dniu 4 listopada 2010 r.). Zauważył, że w 2009 r. zgłoszono rozpoczęcie budowy, kiedy blokowisko J. już stało wybudowane w dniu [...] marca 2009 r. Wskazał, że organ kontrolny powinien sprawdzić czy organ wydający pozwolenie na budowę sprawdził czy inwestor dysponuje prawem do jego działek oraz innym prawem do terenu zawłaszczonego na potrzeby uzyskania wskaźnika dopuszczającego koncentrację zabudowy wielorodzinnej na działkach J. w osiedlu [...], którego tylko 1/3 obszaru dopuszczonego do zabudowy jednorodzinnej można zabudować domami wielorodzinnymi a nie całość jak to zrobił J.. Skarżący stwierdził, że inwestycja [...] I została zrealizowana przed uzyskaniem ostatecznego pozwolenia na budowę od Wojewody, bez zgłoszenia we właściwym terminie i jest samowolą budowlaną. Niedopuszczalna jest legalizacja budowy realizowanej przez inwestora, który nie dysponuje prawem do terenu pozwalającego na ten stopień intensywności zabudowy wielorodzinnej, jak w osiedlu [...]. Pozwolenie na budowę osiedla [...] wydane przez Prezydenta m[...] w dniu [...] sierpnia 2007 r. wygasło w dniu rozpoczęcia budowy, czyli wg dziennika budowy w dniu 11 lutego 2008 r. i Wojewoda [...] nie miał prawa wygaśniętego pozwolenia zatwierdzać w dniu [...] marca 2009 r. Podobnie jak Prezydent [...] w dniu [...] czerwca 2009 r. nie miał prawa uznawać jako ostateczną decyzji Prezydenta [...] z 2007 r. i następnie jej uchylać, ponieważ decyzji która wygasła nie można uchylać bo jej już nie ma, co wskazał do rozważenia Wojewody [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 listopada 2010 r. VII SA/Wa 820/09. Stwierdził, że Wojewoda [...], podobnie jak PINB i GINB, ma obowiązek wskazać istnienie samowoli budowlanej oraz bezprzedmiotowość i bezprawność pozwolenia na budowę os. [...] oraz wskazać o ile dziesiąt % powiększono obszar zabudowy wielorodzinnej na obszarze inwestycji [...] w obrębie geodezyjnym [...] w strefie zabudowy [...], co przy braku zachowania dopuszczalnego % zabudowy wielorodzinnej, liczby kondygnacji z sutereną oraz braku zachowania 4 metrów odległości ścian z oknami wykuszów od jego działek uniemożliwia wydanie jakichkolwiek pozwoleń legalizacyjnych osiedla [...]. Podniósł, że Wojewoda nie mógł wydać w dniu [...] marca 2009 r. pozwolenia na budowę na istniejącą od ponad roku samowolę budowlaną. Bloki już stały. Status po wyroku WSA z 2010 r. również powinien być zweryfikowany. GINB powinien prawidłowo obliczyć terminy oraz procenty, jak również dokonać pomiaru odległości okna w wykuszu okiennym od granic jego działki. Błędnie urzędnicy przyjęli, że inwestor bezwarunkowo mógł budować o 1,5 m od granicy, nie musiał mieć prawa do zadysponowanego w projekcie terenu i dlatego przyjął dowolny obszar cudzych działek do wyliczenia własnych % skoro urzędnicy twierdzą, że ściana wykuszu okiennego wisząca 2,5 m od jego działki nie jest ścianą, bo ściany rzekomo wg projektu są w odległości 4 m. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przesłanki podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały szczegółowo omówione w jego uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) zw. dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z dnia [...] lipca 2009 r., po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2127/12 decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. oraz po uchyleniu przez ten organ decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. Stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r., bowiem zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J.P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 219-225). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. W doktrynie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (Tadeusz Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, s. 477). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że orzekając ponownie [...] Wojewódzki Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zastosował się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 lutego 2013 r. i powtórzonej w decyzji GINB z dnia [...] lipca 2013 r. W oparciu o treść zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] dla fragmentów obszarów [...] i [...] w gminie [...] z dnia [...] października 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2001 r. nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r.) przeprowadził analizę dokonanej inwestycji w kontekście wysokości inwestycji oraz zachowania proporcji zabudowy. Prawidłowo uznał, w oparciu o treść § 9 ust. 3 pkt 1 planu zagospodarowania przestrzennego, z którego jednoznacznie wynikało, że na terenie oznaczonym symbolem [...] dopuszcza się zabudowę wielorodzinną o małych gabarytach i wysokości do 3 kondygnacji, że warunek ten został spełniony bowiem przedmiotowe budynki posiadają 3 kondygnacje nadziemne i 1 podziemną. Również wskaźnik zabudowy został zachowany, organ w oparciu o zapisy § 9 ust. 4 pkt 2 ww. planu (z którego wynika, że warunkiem realizacji na tym obszarze m.in. zabudowy wielorodzinnej jest zachowanie proporcji, by te tereny przeznaczone pod te obiekty i urządzenia nie przekraczały 30% całości powierzchni poszczególnych terenów [...]), dokonał prawidłowej oceny tego zarzutu nie stwierdzając naruszenia warunku odnośnie wskaźnika zabudowy. Organ przeanalizował zachowanie odległości wynikającej z treści § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75. poz. 690 ze zm.) dochodząc co prawidłowego wniosku, że przedmiotowe budynki usytuowane zostały w odległości większej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią, natomiast z porównania szerokości balkonów i odległości od granicy budynków z działką sąsiednią wynika, że warunek, o którym mowa w § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia również został zachowany. Zdaniem Sądu, skarżący w skardze istocie polemizuje z dokonaną oceną organu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II OSK 1754/13), kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Należy przypomnieć, że kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Dlatego też w orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa" o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: 1) oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej prima facie, tzn. rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; 2) przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; 3) skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji. Wbrew twierdzeniu skarżącego przedmiotowa inwestycja nie była samowolą budowlaną, inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, wprawdzie przy realizacji inwestycji dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, niemniej istniała tożsamość inwestycji, a inwestor rozpoczął budowę w sytuacji w czasie gdy istniała w obrocie prawnym decyzja o pozwoleniu na budowę (decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 r.). W przedmiotowej sprawie organ prawidłowo uzasadnił, dlaczego odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Sąd z oczywistych względów nie odniósł się do zarzutów, jakie skarżący stawia decyzji organu architektoniczno-budowlanego, pozostają one poza granicami rozpatrywanej sprawy. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.