VII SA/Wa 1631/17

Dnia 18 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S., A. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...] M. S. i A. J. reprezentowani przez pełnomocnika profesjonalnego w osobie adwokata wnieśli do Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...], którą organ ten nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w [...] opróżnić z użytkowników budynek mieszkalny przy ul. [...] w [...], w widocznym miejscu umieścić tablicę informacyjną o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania, a po opróżnieniu budynku z użytkowników zabezpieczyć teren wokół budynku przed dostępem osób trzecich. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że niewstrzymanie wykonania skutkować może powstaniem nieodwracalnej szkody. W obszarze spornej nieruchomości zakończono skutecznie kompleksowe prace zabezpieczające, które w chwili obecnej uchylają zarzucony stan zagrożenia związany ze stanem technicznym nieruchomości. Niewstrzymanie wykonania uniemożliwia właścicielom podjęcie próby uzyskania pozwoleń na budowę co z kolei uniemożliwia realizację zamierzonych planów remontowo-budowlanych. Właściciele lokali zmierzają do podjęcia inicjatyw budowlanych mających na celu przeprowadzenie remontu kapitalnego budynku. Okoliczność istnienia w obrocie kwestionowanej decyzji uniemożliwia ubieganie się o uzyskanie pozwoleń budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012r., sygn. akt I SA/Wa 683/12). Przesłanki wstrzymania wykonania nie zachodzą w niniejszej sprawie, a to z kilku powodów. Po pierwsze, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej do Sądu decyzji oraz aktów ją poprzedzających, a wydanych po zapadnięciu orzeczenia, którego wstrzymania skarżący dochodzi (zob. postanowienie NSA z 15 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 686/14, z 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 52/14, z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1262/12, z 12 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1227/05; publ: www.orzeczenia.nsagov.pl). Wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła wyłącznie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] z [...] lipca 2016 r. Wniosek ten nie dotyczył wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zawarcie zaś w skardze wniosku dotyczącego jedynie decyzji organu stopnia podstawowego bez objęcia wnioskiem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, jak już wyżej wskazano, nie podlega rozpoznaniu. Co do zasady wnioskiem o wstrzymanie wykonania należy objąć zaskarżoną decyzję a dopiero kolejno decyzje ją poprzedzające. Kolejno, wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i doktryną (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...], będącej decyzją wydaną w postępowaniu organu stopnia podstawowego. Skarga natomiast dotyczy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, a więc decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym – nieważnościowym, nadto o charakterze odmowym. Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Z uwagi więc na formalny charakter i zakres zaskarżonej decyzji - decyzja ta nie ma charakteru decyzji wymagającej wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 p.p.s.a., z kolei decyzja wskazana we wniosku nie może podlegać wstrzymaniu sama jako taka, bowiem -jak już wykazano- nie jej dotyczy niniejsze postępowanie sądowe. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.