VII SA/Wa 1632/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: WSA Włodzimierz Kowalczyk WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. P.-F. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r. poz. 2491 ze zm.), dalej: u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia M. P.-F. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., którym nałożono na skarżącą grzywnę w wysokości 500 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania obowiązkowym szczepieniom ochronnym syna O. F. Rozstrzygnięcie to wydane zostało w następujących okolicznościach sprawy. Pismem z dnia 31 marca 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w I. skierował do skarżącej upomnienie, wzywając do wykonania obowiązku poddania małoletniego syna O. F., urodzonego w dniu [...] grudnia 2005 r., wyszczególnionym w wezwaniu szczepieniom. W piśmie organ wskazał, że pomimo kilkukrotnych pisemnych wezwań zobowiązana nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku, przy czym brak jest przeciwwskazań do poddania O. F. szczepieniom, o czym świadczy karta uodpornienia dziecka oraz dokumentacja z NZOZ Zespół Medycyny Rodzinnej I. Z., [...]. Pismem z dnia 1 lipca 2014 r. PPIS w I. wniósł o wszczęcie wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, przesyłając jednocześnie Wojewodzie [...] tytuł wykonawczy z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 119 § 1 w zw. z art. 20 § 1 pkt 1, art. 64a § 1 pkt 1 i art. 121 u.p.e.a., nałożył na skarżącą M. P.-F. grzywnę w wysokości 500 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w ww. tytule wykonawczym. Minister Zdrowia, utrzymując w mocy powyższe postanowienie, stwierdził, że zostało ono wydane zgodnie z prawem. Wyjaśnił, że podstawą prawną do nałożenia obowiązku szczepień przeciw wybranym chorobom zakaźnym jest art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2016 r. poz. 1866 ze zm.), który zobowiązuje osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym na zasadach określonych w ustawie, przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy w odniesieniu do osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych (m.in. dziecko) odpowiedzialność za wypełnienie tego obowiązku ponosi osoba sprawująca nad tą osobą prawną pieczę, albo jej opiekun faktyczny (zwykle są to rodzice). Przepisy określające obowiązek poddawania dzieci szczepieniom ochronnym ustanawiają prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu. Określają one wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot, na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres i czas realizacji na podstawie aktualnych zaleceń publikowanych w Programie Szczepień Ochronnych. W przypadku obowiązkowych szczepień, obowiązek ich wykonania wynika wprosi z ustawy i brak zgody szczepionego lub jego przedstawiciela ustawowego nie zmienia faktu istnienia tego obowiązku. Minister Zdrowia zwrócił uwagę na to, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w I. nie działał w sprawie jako organ egzekucyjny, lecz jako wierzyciel obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kierowanie upomnienia do zobowiązanego i wystawianie tytułu wykonawczego należy do zadań wierzyciela. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie podejmował w przedmiotowej sprawie czynności egzekucyjnych w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż nie jest organem egzekucyjnym. Organem egzekucyjnym w przedmiotowej sprawie jest Wojewoda [...]. Zgodnie z art. 2 oraz art. 5 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412 ze zm.), do zakresu zadań organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy m.in. prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, w tym ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych i sprawowanie nadzoru w tym zakresie, a także wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie - w przypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, organami właściwymi do sprawowania nadzoru nad wykonawstwem szczepień są państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni. Zatem organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pozostają uprawnione do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień, tj. są wierzycielem w rozumieniu art. 1a pkt 13 ww. ustawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 119 § 1 u.p.e.a., poprzez wydanie postanowienia w sytuacji nieistnienia obowiązku, organ wskazał, że wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych i grupy osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom zostały określone w art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 849 ze zm.). Zgodnie z § 5 powołanego rozporządzenia, obowiązkowe szczepienia ochronne są prowadzone z uwzględnieniem Programu Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, corocznie. Szczepienia obowiązkowe są realizowane przez osoby upoważnione, będące realizatorami obowiązkowych szczepień ochronnych w terminach i zgodnie ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek i zgodnie z aktualną wiedzą medyczną. Terminy realizacji obowiązku wykonania poszczególnych szczepień są uwarunkowane zaleceniami, jakie definiuje Program w zależności od kalendarzowego wieku dziecka. Ponadto podkreślono, że obowiązek ten staje się egzekwowalny w chwili wejścia osoby objętej obowiązkiem w granice wiekowe zakreślone przez ustawę - w tym bowiem okresie obowiązkowe szczepienia ochronne powinny zostać wykonane. Wobec powyższego Minister Zdrowia stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania zaskarżonego postanowienia za niezgodne z art. 119 § 1 u.p.e.a. Organ podniósł jednocześnie, że na skarżącej, jako rodzicu dziecka i w związku z tym jego opiekunie prawnym, spoczywał obowiązek zgłoszenia się z synem do lekarza sprawującego nad nim opiekę profilaktyczną w celu przeprowadzenia badań kwalifikacyjnych w celu potwierdzenia bądź wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że skarżąca nie podejmowała żadnych działań w kierunku zaszczepienia dziecka, w tym w pierwszej kolejności zgłoszenia się na wykonanie badania kwalifikacyjnego. W aktach sprawy brak jest również zaświadczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do wykonania szczepień ochronnych, co powoduje, że słuszne było w tych warunkach wydanie postanowienia z dnia [...] października 2014 r. Powyższe wyjaśnienia organ uzupełnił stwierdzeniem, że decyzja co do wyboru środka egzekucyjnego należy do organu egzekucyjnego i wybór ten nie wymaga uzasadnienia. W przypadku postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązków o charakterze niepieniężnym, zgodnie z art. 28 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji we wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej, to wierzyciel wskazuje organowi egzekucyjnemu środek egzekucyjny jego zdaniem skutecznie prowadzący do wykonania przez zobowiązanego tego obowiązku. Zastosowanie środka egzekucyjnego, którego użycie ma doprowadzić do realizacji obowiązku poprzez zagrożenie wyrządzenia zobowiązanemu dolegliwości finansowej jest istotne w sprawie, gdyż nałożona na zobowiązanych grzywna nie stanowi kary za niewykonanie obowiązku. Jest ona nałożona w związku z uchylaniem się zobowiązanych od wykonania obowiązku szczepienia u dziecka. Podkreślenia wymaga, iż wymierzona grzywna została ustalona zgodnie z zasadą celowości oraz zasadą stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Ministra Zdrowia złożyła M. P.-F., wnosząc o jego uchylenie, jak też uchylenie postanowienia go poprzedzającego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez niezbadanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej wystawionego tytułu wykonawczego oraz art. 29 § 2 w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez niewydanie postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji; art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia dotkniętego wadą nieważności; art. 119 § 1 u.p.e.a. ze względu na nieistnienie obowiązku w dniu wydania postanowienia; art. 124 § 2 k.p.a. ze względu na wydanie postanowienia niespełniającego wymagań w zakresie zamieszczenia uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętego rozstrzygnięcia; art. 77 § 1 k.p.a. z uwagi na niezbadanie istotnych faktów w sprawie, tj. przyczyny, z powodu której obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nie został wykonany; art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. wskutek niepowiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz możliwości zgłoszenia żądań i wniosków. W piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2018 r. skarżąca uzupełniła postawione Ministrowi Zdrowia zarzuty, podnosząc, że zaskarżone postanowienie zostało wydane: - z naruszeniem przepisów postępowania, co ma związek z naruszeniem przepisów o właściwości określonych w art. 20 § 1 u.p.e.a. oraz art. 29 § 1 u.p.e.a. wskutek niezbadania dopuszczalności egzekucji, naruszeniem przepisów o wymagalności obowiązku określonych w art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych (odsyłającego jedynie do komunikatu jako źródła obowiązku); - z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, art. 17 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy oraz § 1 i 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień [prawidłowo: w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych] poprzez bezpodstawne przyjęcie, że powołane przepisy są podstawą prawną umożliwiającą nałożenie przez organ obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym według Programu Szczepień Ochronnych (wywodzenie obowiązków prawnych z poza katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego), jak i poprzez przyjęcie, że w sytuacji braku wykonania badania kwalifikacyjnego obowiązek wykonania szczepienia jest wykonalny; - z naruszeniem art. 119 § 1 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pomimo naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 1 u.p.e.a., polegającego na zaniechaniu badania przez organ egzekucyjny dopuszczalności egzekucji administracyjnej, jak i właściwości organów (wydanie postanowienia przymuszającego pomimo nieistnienia obowiązku w dniu jego wydania); - z naruszeniem art. 10 § 1, art. 81 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, jak i art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia, czy dziecko skarżącej ma problemy zdrowotne uniemożliwiające wykonanie obowiązkowego szczepienia (skarżąca została pozbawiona możliwości złożenia dokumentacji medycznej potwierdzającej problemy zdrowotne dziecka); - z naruszeniem art. 8 ust. 2 i art. 31 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji przymuszającej skarżącą do poddania dziecka zabiegowi nieokreślonemu przepisem prawa (przewidzianym w źródle prawa powszechnie obowiązującego). Skarżąca wniosła ponadto o zwrócenie się z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności z Konstytucją art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 1, 10 pkt 1 i 2, ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń oraz chorób zakaźnych u ludzi z art. 2, art. 30, 31 ust. 1, 2, 3 oraz art. 68 ust. 1, 2, 3, a także art. 87 ust. 1 Konstytucji w zakresie w jakim nie przewidują one wolności wyboru rodziców w zakresie szczepień, tak jak to jest w większości krajów Unii Europejskiej, właściwego rejestru powikłań tzw. "Negatywnych odczynów Poszczepiennych", jak i wobec braku celowego funduszu przeznaczonego na wsparcie finansowe i rehabilitację osób, u których wystąpiły powikłania, jak i w zakresie w jakim Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, czy też Minister Zdrowia w formie rozporządzenia Program Szczepień Ochronnych na dany rok, wykaz chorób ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek przez co rozstrzyga o wolnościach obywatelskich z pominięciem ustawy. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2018 r. nie narusza prawa. Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Obowiązek podania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym rozumiany jako przyjęcie szczepionek przeciw chorobom zakaźnym w celu sztucznego uodpornienia przeciwko nim zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych (art. 2 pkt 26 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi) jest tego rodzaju czynnością, przy czym jako że dotyczy osoby małoletniej odpowiedzialność z powodu niewykonania zobowiązania obciąża rodzica sprawującego władzę rodzicielską nad dzieckiem, czyniąc go adresatem postanowienia o nałożeniu grzywny. Kontrolowane postanowienie o nałożeniu grzywny zostało wydane przez organ właściwy (art. 20 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) i zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a., albowiem zawiera wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem o konsekwencjach jej niezapłacenia, a także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z pouczeniem o dalszych konsekwencjach jego niewykonania. Ustalona w niniejszej sprawie wysokość grzywny jest zgodna z treścią art. 121 § 2 u.p.e.a., mając na uwadze, że każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł. W ocenie Sądu, grzywna ograniczona do kwoty 500 zł pozostaje zbieżna z celem postępowania egzekucyjnego, jakim jest doprowadzenie do wykonania obowiązku, a jednocześnie jej wysokość nie jest na tyle znaczna, by mogła negatywnie wpłynąć na możliwość prawidłowego funkcjonowania skarżącej. Niesporne jednocześnie w sprawie pozostaje to, że w sprawie zaistniała i nie ustała do momentu wydania zaskarżonego postanowienia przesłanka faktyczna wydania postanowienia o nałożeniu grzywny odnoszona do braku dobrowolnego zrealizowania nałożonego za zobowiązaną obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Tę ocenę Sąd opiera na uznaniu, że ustalony na podstawie akt sprawy stan faktyczny także sama skarżąca nie kwestionuje w zakresie tego, iż małoletni O. F. nie został poddany obowiązkowym szczepieniom według obowiązującego kalendarza szczepień. W ocenie Sądu, w sprawie nie zostały naruszone gwarancje procesowe skarżącej. Zważywszy, że wydając kontrolowane postanowienie, organy egzekucyjne przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosują jedynie odpowiednio, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy uznać za niezasadny, albowiem przed wydaniem incydentalnego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ nie był zobowiązany powiadomić skarżącej o możliwości wypowiedzenia się przez nią co do zebranych materiałów i dowodów. Powyższe względy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, determinują stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2018 r. musi być uznane za zgodne z prawem. Odmiennej oceny nie mogą uzasadniać zarzuty sformułowane w skardze, albowiem istota zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą względem rozstrzygnięcia podjętego przez Ministra Zdrowia nie koresponduje z przedmiotem sprawy, której ramy prawne są ściśle wyznaczone przez przepisy Rozdziału 2 Działu III ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 122 § 1 pkt 2 i § 2 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia organ egzekucyjny nakłada w formie postanowienia, na które na podstawie art. 122 § 3 ustawy przysługuje zażalenie. Okoliczność, że ustawodawca przyznał zobowiązanemu prawo do złożenia środka odwoławczego od omawianego środka egzekucyjnego nie oznacza jednakże, że jego zakresem mogą zostać objęte wszystkie kwestie odnoszące się do egzekwowanego obowiązku, w tym przypadku - obowiązku poddania dziecka skarżącej obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Sąd zobowiązany jest zwrócić uwagę na to, że środki prawne służące zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym oparte są na ich niekonkurencyjności, wobec czego przy kontroli prawidłowości postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ rozpatrujący zażalenie, a także Sąd kontrolujący postanowienie organu odwoławczego muszą brać pod uwagę treść art. 122 § 3 u.p.e.a. przyznającego zobowiązanemu prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34 ustawy). Alternatywne ujęcie środków prawnych służących stronie, tj. zarzutów oraz zażalenia na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia prowadzi do wniosku, iż prawidłowość nałożonej grzywny nie może być kwestionowana w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem poprzez podnoszenie okoliczności związanych z niedopuszczalnością egzekucji obowiązku, czy też powoływanie się na nieistnienie obowiązku. Powyższa kwestia zarówno w piśmiennictwie (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Warszawa 2008, s. 407-408), jak i w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 2606/15; wyrok NSA z dnia 15 września 2015 r. sygn. II OSK 117/14; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. II OSK 2185/13; wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. II OSK 2186/12; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. II OSK 1822/10) ujmowana jest jednolicie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę powyższe zapatrywanie w pełni aprobuje, podkreślając, że za niedopuszczalne uznaje powoływanie w sprawie zainicjowanej zażaleniem na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia okoliczności określonych w art. 33 u.p.e.a., gdyż zażalenie stanowiłoby wtedy w istocie rzeczy zarzut. Uwagi te należy w sposób bezpośredni odnieść do złożonej skargi na postanowienie Ministra Zdrowia, zważywszy że zasadniczo wszystkie zarzuty w niej postawione (w tym także zgłoszone wnioski) koncentrują się na kwestiach o charakterze faktycznym lub prawnym, których Sąd nie mógł poddać merytorycznemu rozważeniu w niniejszym postępowaniu. Dotyczą one między innymi akcentowania braku aktualnego badania kwalifikacyjnego syna skarżącej wpływającego na wykazywany brak wymagalności obowiązku szczepienia, podważania prawnego charakter programu szczepień ochronnych, czy wskazywania na systemowe wady przyjętego w Polsce modelu zwalczania chorób epidemicznych i ich niekonstytucyjność. W kontrolowanej sprawie Minister Zdrowia w sposób niewystarczający miał na uwadze potrzebę rozgraniczenia przedmiotu obu środków prawnych, uwzględniając, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2018 r. zostały zamieszczone oceny prawne wkraczające w obszar obejmujący wykazanie istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym i dopuszczalności jego egzekwowania. Jako że poruszone zagadnienia nie mogły z przyczyn przedstawionych wyżej determinować oceny prawidłowości badanego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. i nie mieściły się w zakresie przedmiotowym sprawy, w ramach której orzekał organ, zmieszczenie ich w uzasadnieniu postanowienia było niewłaściwe. Wadliwości tej Sąd nie postrzega jednakże jako uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy, jeżeli nie budzi wątpliwości to, że kontrola instancyjna ww. postanowienia z dnia [...] października 2014 r., przybierając nadmiernie rozbudowany zakres, pomimo tego obejmowała zbadanie przez Ministra Zdrowia istnienia przesłanek prawnych zastosowanego środka egzekucyjnego o charakterze przymuszającym, co obejmowało również zasadność rozważenia, czy wysokość grzywny wymierzonej skarżącej nie pozostaje nadmiernie dolegliwa (art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. i art. 18 u.p.a.e.). W tych warunkach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.