VII SA/Wa 1633/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] Burmistrz [...] zatwierdził projekt zagospodarowania działki, którego granice opracowania inwestycji oznaczono literami A, B, C, D, E, F, G, oraz projekt budowlany stanowiący I etap inwestycji i wydał pozwolenie dla "C." Sp. z o.o. na realizację budynku wielorodzinnego wraz z przyłączami sieci miejskich: wodnokanalizacyjnym, elektrycznym i cieplnym, oraz budową stacji transformatorowej, realizacji parkingów i zagospodarowania terenu na części działki nr ew. [...] z obr. [...], położonej przy ul. [...], przeniesionej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...], na rzecz firmy [...] "W." Sp. z o.o. w B., a następnie przeniesionej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...], na rzecz [...] Sp. z o.o. w B., a następnie zmienionej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r, Nr [...], zatwierdzającą zamienny projekt budowlany, sprostowaną postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r, Nr [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę wystąpiła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...], zarzucając jej rażące naruszenie art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 r, Nr 15, poz. 139, ze zm.) oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r, Nr 106, poz. 1126, ze zm.). Decyzją z dnia [...] października 2009 r, Nr [...] Wojewoda [...], po rozpoznaniu ww. wniosku odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r, znak: [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi wskazując na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego o brakującą analizę nasłonecznienia, jak również wyjaśnienia zgodności projektu budowlanego z przepisami dotyczącymi oświetlenia obiektów budowlanych. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r, Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. -zwanej dalej k.p.a.), po ponownym rozpoznaniu ww. wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności, organ I instancji stwierdził, że kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdził także, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została co prawda z naruszeniem art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jednakże naruszeniu temu nie można przypisać charakteru rażącego. Wojewoda [...] powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktrynę wskazał, że przesłankę nieważnościową w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowić może tylko "rażące naruszenie prawa". Zwykłe choć nawet oczywiste naruszenie prawa nie wyczerpuje wymogu zawartego we wskazanym przepisie rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji. W ocenie organu ani odstępstwo od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani też naruszenie interesów osób trzecich nie stanowi w niniejszej sprawie przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uzasadniając decyzję Wojewoda [...] wskazał, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2000 r., Nr [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana dla spornej inwestycji ustalała wysokość zabudowy na 4,5 kondygnacji (średniowysokiej), zaś zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt budowlany przewiduje realizację budynku 4 i 5 kondygnacyjnego, o odpowiednio wysokości: 13,16 m i 17,47 m. Ponadto, organ wskazał, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują pojęcia połowy kondygnacji, a zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 1999 r, Nr 15, poz. 140, ze zm.), przedmiotowy budynek zaliczany był do grupy budynków średniowysokich. W ocenie Wojewody [...] ww. naruszenia prawa nie wywołały skutków prawa nie dających się pogodzić z wymaganiami praworządności. Z tych też względów organ uznał, że choć decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to naruszenie to ma charakter zwykłego naruszenia prawa i nie może być potraktowane jako rażące naruszenie, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uzasadniając decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wojewoda [...] wskazał również, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył projekt budowlany opracowany przez uprawnionych projektantów, który jest kompletny i posiada niezbędne sprawdzenia, uzgodnienia i opinie. Inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla tej części działki nr [...] (obecnie jest to działka nr ew. [...]), która została objęta pozwoleniem na budowę i oznaczona w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu literami A-B-C-D-E-F-G-A. Organ I instancji podkreślił, iż numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu (nieruchomości) z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki w obrocie prawnym funkcjonuje jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość, położenie i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa. Z tego względu błędne oznaczenie działki gruntu będącej przedmiotem decyzji, w ocenie organu nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeżeli inny z parametrów ją identyfikujących znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organ I instancji badając analizę nasłonecznienia sporządzoną przez architekta Z. H. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z przepisami dotyczącymi oświetlenia obiektów budowlanych, obowiązującymi w dniu wydania decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...]. Z analizy tej wynika, że jeden z budynków usytuowanych na działce sąsiedniej nie jest ani przesłaniany, ani zacieniany (budynek wielorodzinny przy ul. [...]), natomiast drugi (budynek wielorodzinny przy ul. [...]) ma zapewniony dostęp światła od godziny 8:00 do godziny 11:00, tj. przez 3 godziny, co spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z powyższych względów Wojewoda [...] uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi rażące naruszenia prawa, a ponadto decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...], nie wypełnia żadnej przesłanki przewidzianej w art. 156 § 1 k.p.a. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r, znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu ww. odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., Nr [...]. Uzasadniając swą decyzję organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji wyrażone w decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wskazał, że brak jest w przepisach prawa definicji "połowy kondygnacji", a w niniejszej sprawie nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić by zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego budynek pięciokondygnacyjny naruszało pkt 1.2 ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2000 r, a tym bardziej nie można stwierdzić, że to ewentualne naruszenie ma charakter rażący. Natomiast tylko rażące naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego badana decyzja nie narusza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. ani w zakresie usytuowania względem działek sąsiednich nr 44/2, 11, 44/3, 14 (§ 12 ust. 4), ani w zakresie zapewnienia zgodnego z przepisami prawa nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13 i § 60). Z analizy nasłonecznienia wykonanej przez arch. Z. H. wynika, że pomieszczenia w budynku przy ul. [...] mają zapewniony czas nasłonecznienia przez 3 godziny w ciągu dnia, natomiast pomieszczenia w budynku przy ul. [...] mają zapewniony czas nasłonecznienia przez 4 godziny w ciągu dnia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przewidziane projektem zamiennym roboty nie naruszają przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy Prawo budowlane oraz warunków technicznych. W jego ocenie kwestionowana decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...], zmieniona decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], nie narusza w oczywisty sposób przepisów prawa, co oznacza, że brak jest przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie jest ona także dotknięta żadną z innych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...], wnosząc o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie, iż decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzony nią projekt budowlany nie naruszają rażąco prawa, czego skutkiem była bezpodstawna odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę; * art. 140 w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie całokształtu stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie; * art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ponieważ brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkowania się do wszystkich okoliczności podniesionych w toku postępowania administracyjnego przez stronę skarżącą. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki, którego granice opracowania inwestycji oznaczono literami A, B, C, D, E, F, G, oraz projekt budowlany stanowiący I etap inwestycji i wydał pozwolenie dla "C" Sp. z o.o. na realizację budynku wielorodzinnego wraz z przyłączami sieci miejskich: wodnokanalizacyjnym, elektrycznym i cieplnym, oraz budową stacji transformatorowej, realizacji parkingów i zagospodarowania terenu na części działki nr ew. [...] z obr. [...], położonej przy ul. [...], zmienionej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie - mając na uwadze zarzuty skargi - przede wszystkim wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji -przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe, bowiem nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Ponadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 824/09, Lex nr 597887; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1070/09, Lex nr 594870; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 października 2009 r, sygn. akt VII SA/Wa 1043/09, Lex nr 574305). Sąd podziela zdanie organów obu instancji orzekających w trybie stwierdzenia nieważności, iż badanej w tym postępowaniu decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki, którego granice opracowania inwestycji oznaczono literami A, B, C, D, E, F, G, oraz projekt budowlany stanowiący I etap inwestycji i udzielającej pozwolenie dla "C." Sp. z o.o. na realizację budynku wielorodzinnego wraz z przyłączami sieci miejskich: wodnokanalizacyjnym, elektrycznym i cieplnym, oraz budową stacji transformatorowej, realizacji parkingów i zagospodarowania terenu na części działki nr ew. [...] z obr. [...], położonej przy ul. [...], zmienionej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r, Nr [...] nie można postawić zarzutu wypełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności rażącego naruszenia prawa. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, iż inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył projekt budowlany opracowany przez uprawnionych projektantów, który jest kompletny i posiada niezbędne sprawdzenia, uzgodnienia i opinie. Inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla tej części działki nr [...] (obecnie jest to działka nr ew. [...]), która została objęta pozwoleniem na budowę i oznaczona w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu literami A-B-C-D-E-F-G-A. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika również, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., nie narusza w sposób rażący ustaleń decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2000 r, Nr [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] oraz decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., Nr [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przyłączy: (wody, kanalizacji, energii elektrycznej i sieci cieplnej), budowy stacji transformatorowej, realizacji parkingów i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, organy obu instancji odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2000 r., Nr [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kwestii dotyczącej wysokości budynku, prawidłowo stwierdziły, iż jest on bezzasadny. Zauważyć należy, iż wymieniona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidziała w pkt 1.2 budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, średniowysokiego, o wysokości 4,5 kondygnacji. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie definiują "połowy kondygnacji", a zatem takie sformułowanie jest nieprecyzyjne. Natomiast § 3 ust. 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., obowiązujący w dniu wydania kwestionowanej decyzji z dnia 21 grudnia 2001 r, definiował liczbę kondygnacji jako liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych. Z projektu budowlanego wynika, że przewiduje on umieszczenie na najniższym poziomie, w którym poziom podłogi znajduje się na głębokości 0,64 m w stosunku do przylegającego terenu - pomieszczeń garażowych i gospodarczych. Nad nimi zaprojektowano 4 kondygnacje a w części wschodniej i zachodniej budynku dodatkowo zaprojektowano 5 kondygnacji. W świetle powyższego - jak słusznie wskazały organy - nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, że zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego budynek pięciokondygnacyjny narusza pkt 1.2 ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2000 r., a tym bardziej, że to ewentualne naruszenie ma charakter rażący, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto, zgodzić należy się z oceną organów orzekających w trybie nadzoru, iż badana decyzja nie narusza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. W szczególności projektowane budynki usytuowane są na działkach w taki sposób, że spełniają wymogi określone w § 12 ust. 4 wymienionego rozporządzenia odnośnie wymaganych odległości w stosunku do sąsiednich działek. Ściana wschodnia budynku znajduje się w odległości 6,7 m od granicy działki o nr ewid. [...], zaś ściana północna została zaprojektowana w odległości 19,0 m od granicy działki o nr ewid. 11. Ściana zachodnia budynku znajduje się w odległości 4,0 m od granicy działki o nr ewid. [...], natomiast ściana południowa została zaprojektowana w odległości 5,1 m i 6,2 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Zgodnie z dyspozycją § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest: 1) nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie; 2) nie mniejsza niż 55 m - dla obiektów przesłaniających wyższych niż 55 m. Natomiast, zgodnie § 13 ust. 3 odległości, o których mowa w ust. 1, mogą być mniejsze, jeżeli będą spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu oraz będzie zapewnione, z okna budynku przesłanianego, pole widzenia o kącie 60° w płaszczyźnie poziomej, a obiekt przesłaniający, znajdujący się w tym polu, jest usytuowany w odległości nie mniejszej niż jego wysokość. Jednocześnie § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., stanowi, że pokój mieszkalny oraz pomieszczenie przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 800-1600. Z wykonanej przez arch. Z. H. analizy czasu nasłonecznienia budynków sąsiadujących z przedmiotową inwestycją znajdującej się w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna zarówno z § 60 jak i § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. Analiza wskazuje m.in., że pomieszczenia w budynku przy ul. [...] mają zapewniony czas nasłonecznienia przez 3 godziny w ciągu dnia, natomiast pomieszczenia w budynku przy ul. [...] mają zapewniony czas nasłonecznienia przez 4 godziny w ciągu dnia. W ocenie Sądu, analiza kontrolowanej decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...], prowadzi - jak słusznie uznał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - do stwierdzenia, że decyzja ta nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 140 k.p.a. wzw. z art. 7, 77, i 107 k.p.a. wskazać trzeba, że organ odwoławczy orzekający w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - tak samo jak organ odwoławczy orzekający w trybie zwykłym postępowania - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji, przy czym kryteria kontroli podejmowanej przez organ odwoławczy nie wyczerpują się na legalności decyzji, ale obejmują także celowość, racjonalność, czy też słuszność wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r, sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2007 r, sygn. akt II SA/Bd 786/07, Lex nr 507212). W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadząc postępowanie odwoławcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r, Nr [...], udzielającej pozwolenia na budowę, ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę w pełnym jej zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego dokonana została z zachowaniem reguł określonych w art. 7 k.p.a., art. art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. zastosowanych w zw. z art. 140 k.p.a. i objęła swym zakresem zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji jak i ocenę stanu faktycznego sprawy. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w ramach motywowania podjętej decyzji ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, a w szczególności zawartych w odwołaniu. Odzwierciedlenie obowiązku nałożonego przepisem art. 107 § 3 k.p.a. znalazło się zaś w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2010 r. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zasadnie zarówno Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jak Wojewoda [...] uznał, że weryfikowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2001 r, Nr [...], nie można postawić zarzut wypełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności rażącego naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.