VII SA/Wa 1642/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. E. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej w lokalu użytkowym nr [...] przy ulicy [...] [...] wynajmowanym przez A. Z. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały - W skardze z dnia 2 sierpnia 2010 r. K. E. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2009 r. w sprawie wyrażenia zgody na zmianę dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej w lokalu użytkowym nr [...] przy ulicy [...] [...] wynajmowanym przez A. Z. Z uzasadnienia skargi odnoszącego się również do wniosku o wstrzymanie wynika, że zaskarżona uchwała uniemożliwia skarżącemu prowadzenie apteki w ww. lokalu użytkowym, która stanowiła dla niego źródło utrzymania. Skarżący wskazał również, iż wykonanie uchwały spowoduje, iż okoliczni mieszkańcy nie będą mogli zaspakajać swoich potrzeb. Skarżący podniósł, że ww. apteka była jedną z najtańszych na [...] i oferowała szczególnie atrakcyjne warunki zakupu leków i środków farmaceutycznych na rzecz osób starszych, co biorąc pod uwagę profil społeczny i demograficzny tej części W. miało niebagatelne znaczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Niewątpliwie bezpośrednią konsekwencją wykonania zaskarżonej uchwały będzie to, iż skarżący poniesie szkodę w postaci utraty zarobków z tytułu prowadzenia przedmiotowej apteki oraz kosztów związanych z koniecznością znalezienia innego lokalu dla prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zaprzestanie funkcjonowania podmiotu rynkowego niewątpliwie będzie bezpośrednio pociągało za sobą negatywne konsekwencje dla konsumentów – w tym przypadku klientów apteki. Należy jednakże zważyć, iż zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić jedynie wówczas gdy mamy do czynienia ze znaczną szkodą, co oznacza, że nie każda szkoda uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy w tym miejscu przywołać postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2008 r., I OZ 834/08, zgodnie z którym za nieuzasadnione należy uznać stanowisko, iż jakikolwiek uszczerbek w majątku, winien stanowić przesłankę dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi również niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09, w którym Sąd uznał, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Powyższą tezę należy uznać za słuszną. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "znacznej szkody" oznacza, iż należy wpierw ustalić jakie są zwykłe skutki wywołane wykonaniem danego rodzaju aktu i jaką szkodę mogą one zazwyczaj wyrządzić stronie, a następnie zbadać czy w danej sprawie zachodzą nietypowe, wyjątkowe, charakterystyczne tylko dla danej sprawy okoliczności, które powodują, że wyrządzona stronie szkoda jest znaczna. Odrębną kwestią jest to czy okoliczność, że dany akt zazwyczaj pociąga za sobą skutki, które powodują dla strony znaczną szkodę, uzasadnia wstrzymanie wykonania tegoż aktu. Wówczas należałoby przyjąć, że znaczną szkodą jest szkoda, której rozmiary są większe niż zwykłe skutki zazwyczaj wywołane wykonaniem aktu administracyjnego. Jedną z okoliczności branych pod uwagę przy ustalaniu czy występuje znaczna szkoda jest status materialny strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., I OZ 276/05, "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" jest pojęciem wymagającym każdorazowo oceny odniesionej do statusu materialnego inwestora, bowiem to, co dla jednego będzie bez wartości, dla innego może oznaczać znaczną szkodę. Istotną kwestią jest również i to, iż pojęcie "znacznej szkody" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. W przypadku konfliktu interesów, Sąd powinien wyważyć interesy stron oraz interes publiczny, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i bardziej zasługuje na uwzględnienie, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 12 czerwca 2008 r., II OZ 588/08. W przedmiotowej sprawie należałoby wziąć pod uwagę również interes uczestnika postępowania A. Z., który jest najemcą przedmiotowego lokalu, na który składa się możliwość prowadzenia przez niego działalności gospodarczej oraz ocenić skutki jakie pociągać dla niego będzie wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Z analizy stanu faktycznego sprawy wynika, że zaskarżony akt w równym stopniu wpływa na sferę interesów skarżącego jak i uczestnika postępowania. Należy przy tym zważyć, iż wnioskodawca jest jedynie podnajemcą lokalu, a co za tym idzie interesowi A. Z. jako najemcy należy przyznać pierwszeństwo. Zmiana przeznaczenia przedmiotowego lokalu użytkowego nie pozbawia skarżącego możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż może on wynająć lub nabyć lokal w innym miejscu, gdzie może prowadzić aptekę. W związku z zaprzestaniem wykonywania działalności skarżący poniesie straty, jednak skarżący nie wykazał, że będą to straty znaczne. Nie wiadomo ponadto, jakie będą to straty i czy nie zostaną zrekompensowane na skutek korzystnego dla skarżącego zbiegu okoliczności. Może być tak, że działalność w innym miejscu przyniesie skarżącemu dochody większe niż w dotychczasowym. Również nie zostanie wyrządzona znaczna szkoda dla interesu konsumentów. Nawet, gdy będą oni mieli mniej dogodny dostęp do apteki oraz mniej atrakcyjne ceny i warunki kupna nie pozbawi ich to możliwości zakupu leków. Skarżący również nie wykazał, że faktycznie jego oferta jest bardziej atrakcyjna dla klientów od oferty innych aptek, do czego jest obowiązany (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09). Nie wiadomo ponadto czy w miejsce skarżącego na rynku nie pojawi się nowy podmiot przedstawiający bardziej atrakcyjną ofertę dla klientów. Pojęcie znacznej szkody wyjaśnione zostało również w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2008 r., II OZ 576/08, którego stanowisko Sąd podziela w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym stanowiskiem, w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, co będzie miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Ze stanu faktycznego przedmiotowej sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej uchwały pociągało dla skarżącego aż tak daleko idące konsekwencje. W związku z powyższym Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia.