VII SA/Wa 1642/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2016r. po rozpoznaniu wniosku radcy prawnego K. C. w sprawie ze skargi S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie radcy prawnemu K. C. kwotę 180,00 złotych (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 złotych (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, łącznie kwotę 221,40 złotych (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy). Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Postanowieniem z dnia 14 maja 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał S. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie z ewentualnego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu, w pozostałym zakresie wniosek oddalono. W piśmie z dnia 7 lipca 2015r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego K. C. z urzędu dla S. K. W dniu 17 lipca 2015r. do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna S. K. reprezentowanego przez radcę prawnego K. C. od ww. postanowienia Sądu, w której zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Pełnomocnik w skardze kasacyjnej zawarł m.in. wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Oświadczył, że na datę wniesienia skargi kasacyjnej do Sądu, koszty te nie zostały zapłacone w całości. Kolejnym postanowieniem z dnia 28 lipca 2015r. Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015r. sygn. akt II OSK 2815/15 oddalił skargę kasacyjną. W dniu 25 stycznia 2016r. wpłynął wniosek radcy prawnego K. C. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Wskazał, iż wniosek taki został zawarty w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku radców prawnych regulacje powyższe znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego - § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z powyższego wynika, że w sytuacji gdy pełnomocnik z urzędu zostanie ustanowiony już po wydaniu rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji to w świetle ww. przepisów należne jest mu wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. Natomiast wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej należne jest wówczas, gdy prowadził sprawę także przed Sądem pierwszej instancji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 154/13 oraz I OZ 155/13). W niniejszej sprawie ustanowiony w sprawie radca prawny K. C. nie prowadził sprawy przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji tj. postanowienia 20 kwietnia 2015r. W ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wydanego przez Sąd w dniu 20 kwietnia 2015r. postanowienia odrzucającego skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie wynagrodzenia w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia (która wynosi 240 zł). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Na marginesie wyjaśnić należy, iż przyznane wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu za udział w postępowaniu przed sądem II instancji z tytułu sporządzenia oraz wniesienia skargi kasacyjnej obejmuje także wynagrodzenie za sporządzenie oraz wniesienie wraz ze skargą kasacyjną wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Należy mieć bowiem na uwadze, iż czynność polegająca na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej należy do zakresu postępowania przed sądem w drugiej instancji – stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna być złożona równocześnie z wnioskiem o przewrócenie terminu do jej wniesienia. Przywoływane wyżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. nie daje także podstaw prawnych do zasądzenia odrębnych opłat za dokonanie tej czynności (nie przewiduje odrębnej stawki wynagrodzenia). W związku z powyższym, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.