VII SA/Wa 1682/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska -Śpiewak, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia P. "P." na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej zw. PINB [...]) decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. na podstawie art. 83 ust. 1 i 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "P." w R. odmówił wydania decyzji nakładającej na P. sp. z o.o. w W. obowiązek rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] "Ż." zlokalizowanej na dachu budynku biurowego E. przy ul. B. w R. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 4 marca 2007 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "P." w R. zwróciło się o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie nielegalnej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] GSM zlokalizowanej na ww. budynku. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ ustalił, że w dniu 26 kwietnia 2005 r. P. Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na montażu ww. stacji nadawczo-przekaźnikowej telefonii cyfrowej GSM na dachu budynku. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, w uzasadnieniu decyzji wskazując, iż wnioskowany zakres robót podlega art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane czyli zgłoszeniu robót nie wymagających pozwolenia na budowę W dniu 26 kwietnia 2005 r. inwestor zwrócił się z wnioskiem do Urzędu Miasta [...] o zmianę złożonego wniosku w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji na przyjęcie zgłoszenia planowanej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. Prezydent Miasta [...]nałożył na P. Sp. z o.o. obowiązek uzupełnienia złożonego zgłoszenia o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach Po upływie wyznaczonego terminu uzupełnienia wniosku Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. zgłosił sprzeciw wobec robót budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]września 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydent Miasta [...] i umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. W oparciu o powyższe fakty, wskutek wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji PM[...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. zgłaszającej sprzeciw co do wykonania robót budowlanych, na które nie jest wymagane pozwolenia na budowę obejmujących swoim zakresem montaż przedmiotowej stacji nadawczo-przekaźnikowej, bezspornym jest, iż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w oparciu o zgłoszenie z dnia 26 kwietnia 2005 r. dokonane organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Do robót związanych z realizacją przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej przystąpiono w dniu 29 listopada 2005 r. Według wnioskodawcy stacja została wybudowana po dniu 15 września 2005 r. Zgodnie z projektem budowlanym, stanowiącym integralną część zgłoszenia dokonanego przez inwestora, inwestycja swoim zakresem miała obejmować realizację trzech masztów rurowych o wysokości odpowiednio 4m; 5,7m i 6m wraz z adapterami pod anteny GSM, MW, LMDS. Projekt obejmował również wykonanie drogi kablowej oraz drabinek na dachu. W wyniku przeprowadzonych w dniu 27 października 2008 r. oględzin organ nadzoru budowlanego potwierdził zgodność zrealizowanej inwestycji z ww. niezatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projektem budowlanym w zakresie położenia tras kablowych, jak również usytuowania i wysokości masztów. Po rozpatrzeniu sprawy organ nadzoru budowlanego stwierdził, iż w myśl art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane nie wymagało pozwolenia na budowę instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. W konsekwencji uznał, że obejmuje swym zakresem przedmiotowym wszystkie urządzenia, które nie mają zostać posadowione na gruncie lub zlokalizowane w innych miejscach lecz zainstalowane mają być na istniejących obiektach budowlanych. Z tego względu roboty budowlane polegające na zainstalowaniu na dachu budynku anten stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z ich konstrukcją wsporczą w ogóle nie wymagałyby zgłoszenia właściwemu organowi, gdyby nie fakt, iż wysokość konstrukcji przekraczać miała 3 m. Ponadto organ nadzoru budowlanego stoi na stanowisku, iż dokonane zgłoszenie obejmowało swoim zakresem całość urządzeń stacji bazowej, która według deklaracji inwestora miała być instalowana (montowana) na istniejącym budynku, stąd wyodrębnienie spośród urządzeń masztu, na którym osadzone miały być anteny i odmienne traktowanie poszczególnych części składowych instalacji nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach ustawy Prawo budowlane. Ponadto nie zasługuje na aprobatę stanowisko, zgodnie z którym instalacja na dachu budynku masztu stanowi budowę obiektu wskazanego w art. 3 pkt 3 tej ustawy. We wspomnianym przepisie jest bowiem mowa o wolnostojącym maszcie antenowym. W ocenie PINB przedmiotowe urządzenie stanowi jedną całość, gdyż jest to zespół elementów, który służy jednemu celowi. Organ nadzoru budowlanego stwierdził, ze realizacja wskazanych robót w sposób podany w zgłoszeniu, wyłącza możliwość uznania, iż instalacja urządzeń stacji tożsama jest z rozbudową obiektu czy też nadbudową. Podkreślił, iż w stosunku do inwestycji nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, ustawa Prawo budowlane przewiduje możliwość nałożenia w drodze decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia w przypadku wystąpienia jednego z zagrożeń wskazanych w art. 30 ust. 7 ustawy. W przedmiotowym postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej orzekający w sprawie okoliczności takich jednak nie dopatrzył się, a wniesiony sprzeciw oparty został jedynie na art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji uznał, iż wnioskowany zakres robót podlega art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane czyli zgłoszeniu robót nie wymagających pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] uzgodnił w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych projekt budowlany ww. inwestycji. W uzasadnieniu wskazał, że stacja zostanie zlokalizowana na obiekcie przewyższającym znacznie otaczający teren z zabudową infrastrukturalną, z załączonego do projektu budowlanego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Realizacja projektowanego przedsięwzięcia zgodnie z projektem budowlanym zapewni minimalizację uciążliwości związanych z jego budową i eksploatacją. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Wojewoda [...] uzgodnił w zakresie ochrony środowiska projekt budowlany przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej w uzasadnieniu wskazując, iż przedmiotowa inwestycja zalicza się do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Z przedłożonego raportu wynika, iż praca wymienionej stacji nie będzie stwarzała uciążliwości w zakresie niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego zarówno dla ludzi, jak i środowiska pod warunkiem, że w otoczeniu projektowanej stacji telefonii komórkowej w odległości do 43,6 m od anten nadawczych powyżej 26,3 m n.p.t. nie będą znajdowały się miejsca dostępne dla ludzi. Ponadto inwestor dostarczył do PINB w [...] sprawozdanie z pomiarów pól elektromagnetycznych oraz protokoły z okresowej kontroli stacji bazowej. Z wyników sprawozdania z pomiarów pól elektromagnetycznych zakresu 10MHz - 38 GHz wykonanych dla celów ochrony ludności i środowiska wynika, iż przeprowadzone pomiary w otoczeniu stacji bazowej telefonii wykazały, że w miejscach dostępnych dla ludzi nie występują obszary o przekroczonej wartości granicznej, przebywanie w miejscach dostępnych dla ludzi w okolicy stacji bazowej będącej przedmiotem pomiarów dozwolone jest bez ograniczeń. Biorąc pod uwagę powyższe fakty organ uznał, że brak jest podstaw uzasadniających nałożenie na inwestora obowiązku rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "P." w R. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem stąd brak jest przesłanek do ingerencji organów nadzoru budowlanego w badaną inwestycję. Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "P." w R. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 i art. 156 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...]. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ww. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, co uzasadnia odmowę stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Z akt sprawy wynika, że ww. roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym integralną część zgłoszenia dokonanego przez inwestora zaś decyzja posiada wszelkie wymagane uzgodnienia. Organ wskazał, że kluczową w sprawie jest okoliczność, że roboty budowlane polegające na realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej [...] GSM, zostały wykonane w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie i zgodnie z projektem budowlanym, a także, że przedmiotowa stacja bazowa nie oddziałuje negatywnie na środowisko i ludzi. Tym samym kwestia, czy na ww. roboty budowlane było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, czy wystarczyło dokonanie zgłoszenia nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem realizacji inwestycji w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie, zgodnie z projektem i przepisami wyklucza możliwość działania organów nadzoru budowlanego, w celu doprowadzenia realizowanej, czy też, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z przepisami, skoro inwestycja została wykonana zgodnie z obowiązującymi w dacie jej realizacji przepisami oraz projektem budowlanym. W dacie dokonania przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych istniały niejednoznaczności uregulowań wynikających z ustawy Prawo budowlane przed wejściem w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., Nr 113, poz. 954) wprowadzającej obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Nie mniej jednak z uwagi na niejednoznaczność uregulowań, która powodowała odmienne interpretacje oraz realizację tego typu inwestycji (stacji bazowych) na podstawie zgłoszenia jak również na podstawie pozwolenia na budowę, a nawet bez zgłoszenia (urządzenia o wysokości poniżej 3 m na obiektach budowlanych), organ wskazał dodatkowo, mając na uwadze nadzwyczajny charakter przedmiotowego postępowania, że ewentualne wątpliwości interpretacyjne nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) występuje, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można zatem jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe. Z orzecznictwa sądowo-administracyjnego wynika, że w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego w następstwie oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora, a przede wszystkim w wyniku przeprowadzonych oględzin, uznał, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien po prostu umorzyć swoje postępowanie albowiem przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane nie daje mu materialno prawnej podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w takiej sytuacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 493/04). Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 22 maja 2009 r., II SA/Op 585/08, w którym stwierdził, że jeśli organ prowadzący postępowanie uzna, że wykonane roboty nie odpowiadają standardom prawa, w tym przepisom techniczno-budowlanym, wówczas na podstawie art. 51 ust. I pkt 2 Prawa budowlanego nakłada na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności i robót, tak aby doprowadzić je do zgodności ze standardami. Natomiast, gdy ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że roboty takiego dostosowania nie wymagają, gdyż odpowiadają prawu, wówczas organ kończy postępowanie w sprawie samowoli budowlanej decyzją umarzającą postępowanie. Decyzja ta legalizuje wykonane roboty. Warunkiem jej wydania jest stwierdzenie, że nie naruszają one prawa. Ponadto zdaniem organu jakkolwiek decyzja organu stopnia powiatowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu stopnia wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2010 r., odmawiają wydania nakazu rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej, nie zaś umarzają postępowanie w sprawie, to jednak skutek takiego rozstrzygnięcia jest, z punktu widzenia modelu stosowania prawa, taki sam, gdyż następuje ustalenie wiążących konsekwencji prawnych. Tym samym, odmowa nałożenia obowiązku, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie nie może być uznana za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Z tych względów organ odmówił wydania decyzji o stwierdzenie nieważności. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "P." w R. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] na podstawie art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...]. Organ w całości podtrzymał swoje poprzednie stanowisko. Skargę do sądu administracyjnego na powyższe. rozstrzygnięcie złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "P." w R. zarzucając mu naruszenie: - art. 6 załącznik I pkt 20 Konwencji z Aarhus w zw. z art. 174 § 2 Traktatu Ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą w zw. z art. 32 i 53 ustawy prawo ochrony środowiska i art. 32 i 87 ust 1, art. 91 ust 1, 2, 3 oraz art. 178 Konstytucji RP w zw. z art. 156 § 1 pkr 2 kpa poprzez uznanie, iż inwestor oraz organ administracji publicznej nie podlegają pod ww. przepisy, albowiem ich stosowanie zależy od uznaniowości; - art. 29 ust 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez zakwalifikowanie całej stacji bazowej telefonii komórkowej jako urządzenia w sytuacji, w której jest ona traktowana w całości jako budowla i wymaga pozwolenia na budowę; - art. 33 ust. 1 prawa budowlanego poprzez jego pominięcie; - art. 24 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 138 §1 pkt 1 kpa poprzez dwukrotne rozpoznanie sprawy przez tego samego pracownika, co narusza zasadę sprawiedliwości; - art. 11, 31, 32, 33, 46, 48, 51, 53, 57, i 378 ustawy prawo ochrony środowiska w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez uznanie iż o stosowaniu ww. przepisów decydował inwestor oraz organ administracji publicznej, a nie ustawodawca; - art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 3 kpa poprzez brak oceny wniosków Stowarzyszenia. Wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Nieuzasadniony zdaniem Sądu jest zarzut Stowarzyszenia, iż w toku postępowania naruszona została Konwencja z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 roku (Dz.U. z 2003, Nr 78, poz. 706). Nie jest bowiem ona umową międzynarodową, która może być stosowana bezpośrednio bez konieczności dokonywania zamian w systemie prawnym państwa, które Konwencję tę podpisało i ratyfikowało. Świadczy o tym sposób sformułowania przepisów tej Konwencji. W art. 9 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron zapewni, w ramach krajowego porządku prawnego, że każda osoba, która stwierdzi, że jej żądanie udostępnienia informacji zgodnie z postanowieniami artykułu 4 pozostało nierozpatrzone, niesłusznie odrzucone w całości lub w części, załatwione nieodpowiednio lub w inny sposób potraktowane niezgodnie z postanowieniami tego artykułu, będzie miała dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy. Przytoczone wyżej przepisy Konwencji z Aarhus, zdaniem Sądu, świadczą o tym, że przepisy tej Konwencji nie mogą być stosowane bezpośrednio. Są one zobowiązaniem dla władz państwa, które ratyfikowało tę Konwencję do podjęcia działań legislacyjnych i ustanowienia przepisów, które będą realizowały przepisy tej Konwencji. Ideą Konwencji jest zapewnienie społeczeństwu udziału w postępowaniu dotyczącym dotyczących środowiska. Realizację tej zasady wprowadzono najpierw ustawą Prawo ochrony środowiska, a obecnie ustawą o dostępie do informacji. Nadto zauważyć trzeba, iż przepisy dyrektywy 85/337/EWG oraz dyrektywy 2003/35/WE zostały w sposób prawidłowy wprowadzone do prawa polskiego (m.in. poprzez przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227) oraz kpa) i dlatego nie mogą być bezpośrednio stosowane. To samo dotyczy 25 czerwca 1998r. (vide np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 16/06, Lex Omega nr 204936). W postępowaniu dotyczącym wydania decyzji, która było przedmiotem oceny Sądu, ze względu na przedmiot postępowania- odmowa stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej nakazu rozbiórki -dostęp ten, zdaniem Sądu nie mógł być zagwarantowany. Odnosząc się do zarzutu formalnego sformułowanego w skardze należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie zaskarżona jest decyzja wydana w trybie art. 127 ( 3 kpa, która stanowi wynik rozpoznania i nieuwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji tego samego organu, w ramach instytucji przewidzianej w kodeksie postępowania administracyjnego. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt P 57/07 dotyczy co do istoty zagadnienia sprowadzającego się do tego, że w demokratycznym państwie prawa sprawa nie powinna być oceniana przy wydawaniu decyzji w różnych trybach wprawdzie przez ten sam organ kolegialny w takim samym składzie osobowym. W sprawie niniejszej jednak sytuacja taka nie zaistniała, bowiem decyzje z dnia [...] czerwca 2010r. w imieniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydała D. K., zaś decyzję z dnia [...] sierpnia 2010r. M. M. a pod żadnym z tych aktów nie widnieje nazwisko "Pana K.". Analizując pozostałe zarzuty skargi, wskazać należy, iż zaskarżona decyzja zapadła w trybie nadzwyczajnym. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja (m.in. orzeczenie NSA z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04 Lex 165717). Przy czym oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. W sytuacji, gdy ocena naruszenia prawa opiera się na wykładni przepisów prawa, nie można uznać, iż kontrolowane orzeczenie narusza prawo w stopniu "rażącym". Nie można przyjąć, iż jest to przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Należy oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa. Sąd podziela zaprezentowane przez organ stanowisko, iż że roboty budowlane polegające na realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej [...] GSM, zostały wykonane w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie i zgodnie z projektem budowlanym, a także, że przedmiotowa stacja bazowa nie oddziałuje negatywnie na środowisko i ludzi. Ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., Nr 113, poz. 954) wprowadzono obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Słusznie organ podkreśla, iż w stanie prawnym obowiązujący przed nowelizacja ( zgłoszenie z dnia 26 kwietnia 2005r.), istniały wątpliwości interpretacyjne W ocenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Głiwicach wyrażonej w wyroku z dnia 23 stycznia 2008r ( sygn. akt II S.A./GL 809/07)" anteny, maszty antenowe wraz z ich konstrukcją wsporczą oraz posadowiona na stalowym ruszcie wyżej wspomniana szafa składają się na jedno urządzenie stanowiące całość techniczną, które zostało objęte hipotezą art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Przede wszystkim jednak nie znajduje oparcia w przepisach Prawa budowlanego stanowisko, że instalacja na dachu budynku masztów antenowych stanowi budowę obiektu wskazanego w art. 3 pkt 3 tej ustawy. We wspomnianym przepisie jest bowiem mowa o wolno stojącym maszcie antenowym, za który nie można przecież uznać masztu wraz z odciągami zainstalowanego na dachu budynku." Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 grudnia 2005r. ( sygn.akt VII S.A/Wa 850/05) wskazał, iż obowiązująca przed nowelizacją ustawa Prawo budowlane "przewidywała jedynie wymóg dokonania zgłoszenia w wypadku zamiaru budowy urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Oznacza to, że aktualnie budowa urządzenia w postaci masztu na obiekcie budowlanym nie wymaga ani zgłoszenia, ani pozwolenia, jeśli urządzenie takie ma nie więcej niż 3 m wysokości." Przy czym należy podkreślić, iż załączenie przez inwestora do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, projektu budowlanego wykonanego przez uprawnionego projektanta wraz z oświadczeniem, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawo budowlane. oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy., nie przesądza o zmianie charakteru zgłoszenia dokonanego w trybie art. 30 ust. 1 Zaś o tym czy dany rodzaj inwestycji objęty jest obowiązkiem dokonania zgłoszenia, czy uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę decydują przepisy Prawa budowlanego, a nie czynności podjęte przez inwestora tj. dołączenie projektu budowlanego, czy też dołączenie szkiców lub rysunków. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela poglądy wyrażone w wyrokach NSA z dnia 4 grudnia 1986 r (sygn. akt IV SA 716/86), że: "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wówczas gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją", z [...] czerwca 1987 r. (sygn. akt II SA 2145/86), że "cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu bowiem o wykładnię prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny", a także w wyroku z 21 października 1992 r. (sygn. akt V SA.86/92,publ. NSA 1993 r., nr 1, poz. 23), w którym Sąd wyraził pogląd iż: "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156. § 1 pkt 2 kpa. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywiste sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa". W konsekwencji stwierdzić trzeba, że jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy rażącym naruszeniu prawa Zasadnie więc organ uznał, iż skoro rozumienie przepisu powoduje poważne wątpliwości, to nie można mówić o oczywistym naruszenie tego przepisu, a - co za tym idzie - naruszenia tego przepisu nie można traktować jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art.156 § 1 pkt 2 kpa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.).