VII SA/Wa 169/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi B. W. i T. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania B. W. i T. W. (dalej jako "skarżący") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nakazał B. i T. W. rozbiórkę muru oporowego, usytuowanego na działce nr [...]obr. [...][...] o wysokości około 0,90m do 1,10m w granicy działek nr [...]i [...]obr. [...][...]oraz o wysokości około 0,40m do 1,0m w granicy działek nr [...]i [...] obr. [...][...]przy ul. [...] w [...] - wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...]. Następnie, w wyniku złożonej skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1426/11 oddalił skargę B. i T. W., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1801/12, oddalił skargę kasacyjną B. i T. W. od ww. orzeczenia WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2011 r. Pismem z dnia [...] maja 2014 r., uzupełnionym pismami z dnia [...] grudnia 2014 r. i z [...] lutego 2015 r., B. i T. W. złożyli wniosek o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., na podstawie art. 155 k.p.a. Następnie [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2011 r. Organ I instancji wskazał, że postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a., zmierzające do zmiany lub uchylenia decyzji, nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcie sprawy. Organ w ramach tego trybu ma możliwość weryfikacji decyzji tylko z punktu widzenia przesłanek określonych w tym przepisie tj. tego czy za zmianą (uchyleniem) decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji oraz tego czy strony postępowania wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji. Jednocześnie organ podniósł, że w trybie przepisu 155 k.p.a. nie można weryfikować decyzji, które usuwają stany niezgodności z prawem czyli np. decyzji nakazujących rozbiórkę. Wzruszenie decyzji w tym trybie znosiłoby bowiem sankcje wobec sprawców samowoli budowlanej wbrew intencji ustawodawcy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. W. i T. W.. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i nakazanie uruchomienia postępowania celem wydania decyzji o wycofaniu z obrotu prawnego decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. Skarżący zarzucili, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] stworzył definicję muru oporowego dla przekształcenia zwykłej betonowej podmurówki w mur oporowy i chciał zmusić skarżących do legalizacji obiektu, którego nie było i nie ma. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten nie ma zastosowania do decyzji związanych, które zostały wydane w oparciu o przepisy nie dające organowi żadnego luzu decyzyjnego - żadnej innej możliwości rozstrzygnięcia w konkretnym stanie faktycznym. Organ II instancji zaznaczył, że obowiązek nałożony decyzją Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymaną w mocy decyzją [...] WINB z dnia [...] czerwca 2011 r., wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu, tj. art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nakładającego na organ obowiązek orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej. Jest to więc decyzja o charakterze związanym a nie uznaniowym, a tylko decyzja uznaniowa mogłaby być zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. zasadnie odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. Skargę na powyższą decyzję złożyli B. i T. W. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 156 pkt 1, 5, 6, 7 oraz art. 155 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem art. 7, 8, 9, 12, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., podczas gdy w sprawie zachodzą podstawy uchylenia decyzji z uwagi na słuszny interes strony oraz przemawia za tym interes społeczny. Skarżący zarzucili również niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 2, 4, 5, 6, 7 w sytuacji, gdy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. ma istotne wady prawne m.in. dotyczy obiektu budowlanego w istocie nieistniejącego w literalnym określeniu ww. decyzji oraz została skierowana do osób tj. B. i T. W. (nie będących inwestorami a jedynie współinwestorami) - faktycznie nie posiadających prawa do władania nieruchomościami, na których faktycznie znajduje się obiekt określony w decyzji. W ocenie skarżących decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. została wydana dla rozbiórki obiektu budowlanego, który nigdy nie był wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stworzył mur oporowy ze zwykłej podmurówki - w ogóle nie badając cech fizycznych tej podmurówki. Skarżący wskazali, że w 2015 r. po wykonaniu zeskarpowania i odsunięciu ziemi od tej podmurówki okazało się, że podmurówka nigdy nie pełniła funkcji oporowej (brak śladów pracy i nacisku tzw. mas ziemnych). Nie była ona nigdy wybudowana w celu pełnienia funkcji oporowej, co potwierdza brak jej uszkodzeń przez 8 lat. W ocenie skarżących decyzja rozbiórkowa została wydana dla obiektu budowlanego wyłączonego z zakresu prawa budowlanego tj. dla ogrodzenia międzysąsiedzkiego, co narusza słuszny interes strony oraz interes społeczny, bowiem organ nakazał wykonanie decyzji wyłącznie B. i T. W.. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 przytoczonej już wcześniej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; zwanej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżaną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2015r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] odmawiającej , na podstawie art. 155 kpa, uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nakazującą B. i T. W. rozbiórkę muru oporowego, usytuowanego na działce nr [...] obr. [...][...] o wysokości około 0,90m do 1,10m w granicy działek nr [...] i [...]obr. [...] [...]oraz o wysokości około 0,40m do 1,0m w granicy działek nr [...]i [...] obr. [...][...] przy ul. [...]w [...]. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie uzasadniające uchylenie bądź zmianę decyzji. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Należy przy tym podkreślić, że choć tryb postępowania przewidziany w art. 155 kpa nie przewiduje działania na wniosek, to podanie złożone przez stronę w sprawie zmiany decyzji na podstawie art. 155 kpa uznaje się za wyrażenie przez nią zgody na dokonanie stosownej zmiany decyzji (tak m.in. A. Matan /w:/ /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Zakamycze 2005 i powołany tam wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1996 r., III SA 1214/95, LEX 27429). Przepis art. 155 kpa stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 kpa stosuje się odpowiednio. W świetle przepisu art. 155 kpa, dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest zatem spełnienie czterech przesłanek: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji oraz brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że w trybie przewidzianym w tym przepisie mogą być poddawane weryfikacji tylko decyzje ostateczne, na mocy których strona nabyła prawo. Do weryfikacji decyzji na podstawie których żadna ze stron nie nabyła prawa właściwy jest odrębny tryb przewidziany w art. 154 kpa. Ocena, czy strona nabyła lub nie nabyła praw z decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana na podstawie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. W doktrynie ugruntowany jest pogląd, że strona nie nabywa prawa z decyzji ostatecznej, jeżeli decyzja ta odmawia przyznania stronie żądanych uprawnień. Do decyzji ostatecznych, na mocy których strona nie nabyła prawa, należy zaliczyć również decyzje, w których treścią rozstrzygnięcia jest pozbawienie strony posiadanych przez nią uprawnień. Inaczej jest natomiast w przypadku decyzji nakładających na stronę obowiązek, gdyż na mocy tych decyzji pewne osoby nabywają prawo do wykonania tych obowiązków, a zatem są to decyzje, na mocy których strona nabyła prawo w rozumieniu art. 155 kpa (vide: Andrzej Wróbel - Komentarz do art. 155 Kodeksu postepowania administracyjnego, LEX/el. 2016). Postępowanie prowadzone w tym trybie stanowi jeden z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego i umożliwia wzruszenie decyzji ostatecznych. Przy czym, eliminacja decyzji ostatecznej w drodze wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia jej nieważności, dotyczy decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi. Przepis art. 155 kpa (jak i 154 Kodeksu) dotyczy zaś wzruszenia (uchylenia lub zmiany) decyzji dotkniętych wadami niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych – nie dotkniętych żadnymi wadami. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 kpa jest tego rodzaju postępowaniem, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy w danych okolicznościach sprawy zachodzą przesłanki wymienione w § 1 tego artykułu. Po pierwsze, należy wziąć pod uwagę przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego stanowiący podstawę prawna decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2011r. nakazującej rozbiórkę. Nie powinno budzić wątpliwości, że jest to przepis wyrażający normę bezwzględnie wiążącą, czyli nie dopuszczającą odstępstwa, ani modyfikacji w ramach swobodnego uznania organu administracji lub jakiegokolwiek porozumienia (umowy) z inwestorem bądź innym uczestnikiem postępowania (np. właściwą gminą). Wynika to zarówno z brzmienia przepisu ("właściwy organ nakazuje ... rozbiórkę"), jak i z faktu, że wyjątki od obowiązku nakazu rozbiórki są w sposób ścisły i wyczerpująco wskazane w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i rozwinięte w art. 49, 49a – 49c, 50 - 51 Prawa budowlanego. Innych rozwiązań w przypadku wybudowania lub prowadzenia budowy obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę lub wymaganego zgłoszenia budowy przepisy prawa nie przewidują. Nauka prawa podkreśla też, że art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter restrykcyjny, to znaczy powinien być stosowany zgodnie z jego brzmieniem, chyba że są ściśle spełnione przesłanki zastosowania środków przewidzianych w art. art. 49-51 tejże ustawy. Zwraca się wszak uwagę, że art. 48 ma charakter restytucyjny, a nie represyjny. Nakaz rozbiórki nie jest bowiem karą nakładana na osobę prowadzącą prace budowlane niezgodnie z obowiązującymi przepisami, ale środkiem mającym za zadanie przymuszenie inwestorów (budujących) do działania zgodnie z właściwymi przepisami prawa budowlanego (vide: A. Gliniecki, Komentarz do art. 48, w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Wydanie 1., Warszawa 2012, s. 436, 438 oraz cytowane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Również orzecznictwo sądów bardzo rzadko dopuszcza odstępstwa od omawianych przepisów Prawa budowlanego. Takie odstępstwa są znane, np. uznanie za niewykonalny nakazu rozbiórki części budynku mieszkalnego wybudowanej bez pozwolenia na budowę, jeśli powodowałoby to drastyczne pogorszenie sytuacji mieszkaniowej rodziny zamieszkującej dany budynek. są też motywowane. Są to jednak odstępstwa uzasadniane przez odwołanie się do fundamentalnych wartości konstytucyjnych, a nie jedynie bardziej lub mniej skonkretyzowanego interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Decyzja wydana na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego ma zatem charakter decyzji związanej. Trybunał Konstytucyjny już w jednym z najwcześniejszych orzeczeń stwierdził, że samowola budowlana jest "zdarzeniem prawnym ciągłym" trwającym aż do czasu przywrócenia stanu zgodnego z prawem, bez względu na to, czy obywatelski obowiązek przestrzegania prawa (art. 83 Konstytucji RP) zostanie poprzez legalizację projektu inwestycyjnego, czy poprzez przywrócenie do stanu poprzedniego, w tym rozbiórkę (vide: orzeczenie TK z dnia 31 stycznia 1996 r., sygn. akt K 9/95 (OTK 1996 nr 1 poz. 2). Tak rozumiane pojęcie samowoli budowlanej rodzi bowiem po stronie właściwych organów bezwzględny obowiązek działania z urzędu w celi likwidacji skutków samowoli a po stronie inwestora obowiązek przywrócenia stanu zgodnego z prawem. W świetle powyższego, jeśli zaistniały okoliczności faktyczne stanowiąc przesłanki nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, organ ma obowiązek taki nakaz orzec i nie można z tego powodu czynić mu zarzutu naruszenia prawa. W zaskarżonej decyzji GINB słusznie wskazuje się, że art. 48 Prawa budowlanego nie zawiera żadnych przesłanek, które dopuszczałyby uchylenie lub zmianę decyzji o rozbiórce na podstawie art. 155 czy 154 kpa. Rację ma też organ odwoławczy, gdy stwierdza, że próby złagodzenia restrykcyjności art. 48 Prawa budowlanego pozostawałyby w sprzeczności z wyraźną wolą ustawodawcy. Gdy ustawodawca w sposób sztywny narzuca określone zachowanie organu – tak jak to ma miejsce w przypadku nałożenia na inwestora obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego - uchylenie lub zmiana zaskarżonej decyzji w trybie art. 155 kpa nie jest możliwa (nie jest dopuszczalna). Między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "przesłanką, która nie została wyrażona expressis verbis w redakcji przepisu art. 154 ( a także art. 155) kpa., ale wynika z jego wykładni systemowej, jest taka, iż ten tryb wzruszania niewadliwych decyzji może dotyczyć wyłącznie takich, które mając charakter uznaniowy lub decyzji przy wydawaniu których organ administracji publicznej ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. Nie ma on natomiast zastosowania do decyzji związanych, a więc takich, w których w określonym stanie faktycznym i prawnym, w zgodzie z prawem może być podjęte rozstrzygnięcie o ściśle określonej treści." (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2479/11, LEX nr 1351182) Powyższa zasada o niestosowaniu nadzwyczajnych trybów z art. 154 i 155 kpa w stosunku do decyzji związanych jest uzasadniana nie tylko poprzez odesłanie do wykładni systemowej, ale przede wszystkim przez wskazanie skutków odmiennego rozwiązania (a więc poprzez odwołanie do wykładni funkcjonalnej). Naczelny Sąd Administracyjny wyraził to wprost: "gdy decyzja o charakterze związanym, wydana w postępowaniu zwykłym, podjęta została zgodnie z obowiązującym prawem, wówczas zmiana lub uchylenie takiej decyzji w trybie art. 154 ( 155) kpa mogłoby prowadzić do naruszenia prawa. Na marginesie należy także podnieść, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011r. oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2011 r., nakazująca rozbiórkę zostały pozytywnie zweryfikowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1426/11 oddalił skargę B. i T. W. oraz Naczelny Sąd Administracyjny który wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1801/12, oddalił skargę kasacyjną B. i T. W. podzielając zarówno przeprowadzony tryb postępowania jak i ustalenia faktyczne organów. Nie można także nie zauważyć, iż zarzuty odwołania oraz skargi stanowią w rzeczywistości polemikę ze stanem faktycznym przyjętym przez organy rozpoznające sprawę w trybie zwykłym, a także przez Sądy obu instancji. Organy obu instancji orzekając w sprawie i odmawiając zmiany lub uchylenia ww. decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011r., uwzględniły charakter kwestionowanej decyzji (będący konsekwencją podstawy materialnoprawnej tego orzeczenia) i prawidłowo w efekcie podniosły, że tryb uregulowany w art. 155 i 154 kpa nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Ocena ta jest w pełni prawidłowa. Decyzja administracyjna wydana na podstawie art. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. –Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) ma charakter decyzji związanej, a nie uznaniowej, stąd też nie można jej zmienić w omawianym trybie nadzwyczajnym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi to należy podnieść, iż nie jest prawnie dopuszczalnym zastosowania art. 156 kpa w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 kpa bowiem w obu tych trybach nadzwyczajnych bada się całkowicie odmienne przesłanki, różny skutek prawny wywołują także decyzję w nich zapadające. Tym samym brak było jakichkolwiek podstaw, aby w toku postępowania organy orzekające zajmowały się okolicznościami podnoszonymi przez skarżącego, a mającymi -w jego ocenie- przemawiać za wzruszeniem decyzji zobowiązującej go do wykonania rozbiórki, w kontekście (jak należy sądzić) interesu społecznego lub słusznego interesu strony (bo tylko w tym kontekście okoliczności te w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 kpa mogłyby być rozważane). Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.