VII SA/Wa 1690/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 19 lutego 2019 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca, spółka, strona) złożyła wniosek do [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] Rejon Drogowy [...] (dalej: organ I instancji, [...]ZDW) o zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości [...] na teren działek o numerach: [...]. Decyzją z [...] marca 2019 r. Nr [...], działając na podstawie art. 29 ust. 1, 3 i 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm., dalej: u.d.p.), § 55 ust. 1 pkt 3 oraz § 77 i § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 2016 r. poz. 124 ze zm., dalej: rozporządzenie z 1999 r.), art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. [...], ze zm., dalej: k.p.a.), a także § 1 Uchwały Zarządu Województwa [...] Nr [...] z [...] września 2005 r. w sprawie udzielenia upoważnień do wydawania decyzji administracyjnych, po rozpatrzeniu ww. wniosku, nie zezwolił spółce na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] na teren działek o numerach ewidencyjnych: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że droga wojewódzka nr [...] ([...]. woj.) na przedmiotowym odcinku, zgodnie z Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] lipca 2014 r. w sprawie Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r. poz. [...]), posiada ustaloną klasę GP (droga główna ruchu przyspieszonego). Na takiej drodze stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości (§ 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1999 r.). Organ I instancji uznał, że przedmiotowe działki mają dostęp do drogi zlokalizowanej na działce nr [...] obręb [...], która posiada bezpośrednie włączenie do drogi wojewódzkiej nr [...]. W ocenie [...]ZDW proponowane przez spółkę rozwiązanie spowoduje wzrost zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest to miejsce włączania się pojazdów do ruchu, które ograniczają jego płynność i jest potencjalnie miejscem, w którym może dochodzić do nieprzewidywanych zdarzeń. Przyjęcie natomiast tezy, że każda nieruchomość przylegająca do drogi wojewódzkiej powinna posiadać bezpośredni zjazd na tę drogę, pozbawiłoby ją niezbędnych cech i zwiększyłoby niebezpieczeństwo wystąpienia zdarzeń drogowych. Organ I instancji stwierdził ponadto, że zarząd drogi odpowiedzialny za bezpieczeństwo na drogach publicznych winien brać pod uwagę w pierwszym rzędzie zasadę zapewnienia bezpieczeństwa ruchu, któremu niewątpliwie zagraża zbyt duża ilość zjazdów. Biorąc pod uwagę powyższe oceniono, że wnioskowana lokalizacja zjazdu publicznego będzie miała negatywny wpływ na poziom bezpieczeństwa na drodze wojewódzkiej oraz będzie prowadziła do pogorszenia standardu użytkowania tej drogi. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, żądając wydania decyzji zezwalającej na lokalizację przedmiotowego zjazdu. Spółka wskazała, że przedmiotowe działki pozbawione są dostępu do innej drogi publicznej niż droga wojewódzka nr [...], z której wnioskowano o zgodą na lokalizacją zjazdu. Zatem, wbrew ustaleniom organu I instancji, spełnione są warunki § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1999 r. Ponadto dostęp do drogi wojewódzkiej nr [...] za pośrednictwem drogi na działce nr [...] nie jest możliwy, ponieważ nie jest to droga publiczna, tylko droga ziemna, zwyczajowo wyjeżdżona między polami o szerokości 2-3 m. Jej przebieg nie mieści sią w granicach działki, nie ma zatem możliwości urządzenia na niej nawet prawidłowej szerokości zjazdu. Poza tym droga na działce nr [...] przylega jedynie do działki nr [...]. W związku z tym uznać należy, że działki, dla których wnioskowano o lokalizacją zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...], nie mają alternatywnego dostępu do drogi publicznej. Wspomniany w uzasadnieniu decyzji aspekt bezpieczeństwa ruchu drogowego nie uzasadnia w tym przypadku odmowy możliwości wykonania przedmiotowego zjazdu. Uzyskano bowiem dla niego pozytywną opinię pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego organu zarządzającego ruchem i odpowiedzialnego za bezpieczeństwo na tej drodze - Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Ponadto skarżąca podniosła, że w każdym miejscu na drodze dochodzić może do nieprzewidywanych zdarzeń, a wniosek nie dotyczy zjazdów na pojedyncze działki, lecz jednego zjazdu dla obsługi wszystkich działek. Negatywny wpływ na bezpieczeństwo ruchu oraz standard użytkowania na drodze wojewódzkiej będzie zatem ograniczony do minimum. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazało na treść art. 29 ust. 1 u.d.p. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące na prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy (wyroki NSA: z 23 grudnia 2004 r. I OSK 986/04, z 8 lutego 2012 r. I OSK 276/11, z 12 maja 2011 r. I OSK 1068/10, z 27 lutego 2014 r. I OSK 1786/12). Stąd organ nie może wydać decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi, która powodowałaby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Poza tym SKO zwróciło uwagę na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Wobec argumentów podniesionych w odwołaniu, podkreślających brak zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, Kolegium poczyniło dodatkowe ustalenia w postępowaniu odwoławczym. Z ustaleń tych wynika, że średni dobowy ruch pojazdów zgodnie z pomiarem z roku 2015 wynosi 7.127 pojazdów na dobę, tj. 10 pojazdów na minutę. Odcinek drogi na wysokości planowanej inwestycji ma tylko po jednym pasie ruchu w każdą stronę. W rejonie planowanej inwestycji na drodze wojewódzkiej nr [...] w latach 2014 - 2019 od km 34+601 (skrzyżowanie z drogami wojewódzkimi [...] i [...]) do km 35+618 (most [...]), a zatem na krótkim odcinku, miało miejsce 13 wypadków i 53 kolizje, w których zginęły 2 osoby, a 53 zostały ranne. Nie można zatem przyjąć, że lokalizacja zjazdu będzie obojętna dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Za lokalizacją zjazdu nie przemawia również charakter planowanej inwestycji, ponieważ nic o niej nie wiadomo. SKO za słuszną uznało uwagę strony, że droga na działce nr [...] jest wąska, co potwierdzają wykonane fotografie. Jednak działka nr [...] jest własnością Skarbu Państwa, zatem istniejąca na niej droga gruntowa może być zmodernizowana. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p. w związku z § 9 ust. 1 pkt 3, § 77 i § 79 w związku z § 78 a contrario rozporządzenia z 1999 r. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przejawiające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu odmawiającej skarżącej ustalenia lokalizacji zjazdu indywidualnego na drogę publiczną, mimo że w sprawie żądany zjazd nie naruszałby bezpieczeństwa ruchu drogowego, a nie jest możliwe zapewnienie dojazdu do nieruchomości strony przez drogę klasy D lub L; b) art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: k.c.) poprzez jego niezastosowanie przejawiające się we wprowadzeniu ograniczeń korzystania z nieruchomości skarżącej niezgodnych z treścią prawa własności, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej ustalenia lokalizacji zjazdu indywidualnego na drogę publiczną; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 15, art. 138 § 1 i § 2 oraz art. 136 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przejawiające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, mimo że naruszenia przepisów postępowania doprowadziły do zaniechania rozpoznania istoty sprawy oraz w prowadzeniu przez SKO postępowania dowodowego w tym zakresie bez uzyskania zgody skarżącej; b) art. 7, art. 7a, art. 15, art. 77, art. 80, art. 84, art. 85, art. 136 § 1 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przejawiające się w zaniechaniu przeprowadzenia dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; c) art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 79a, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie przejawiające się w naruszeniu zasad pogłębiania zaufania, udzielania informacji i wyjaśniania przesłanek rozstrzygnięcia oraz czynnego udziału strony poprzez zaniechanie wskazania skarżącej, że przesłanki wydania żądanej decyzji nie zostały wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, przez co skarżąca została pozbawiona możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego, co z kolei skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji oraz zaniechania pełnego wyjaśnienia przesłanek wydanej decyzji w jej uzasadnieniu; 3) błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez SKO przejawiający się w ustaleniu, że postępowanie dotyczy lokalizacji zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości [...], podczas gdy skarżąca żądała lokalizacji zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości [...]. W konsekwencji powyższych naruszeń skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej sprostowała omyłkę zawartą w skardze poprzez wskazanie, że w jej treści chodzi o zjazd publiczny, a nie indywidualny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 29 ust. 1 u.d.p., z którego wynika, że budowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Zgodnie z art. 29 ust. 4 u.d.p. ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Ze sformułowania użytego w tym przepisie "może" wynika, że mamy do czynienia z decyzją uznaniową. Granice tego uznania wyznaczają nie tylko przepisy dotyczące warunków technicznych, ale również interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Pojęcie interesu społecznego jest pojęciem niedookreślonym, które powinno być skonkretyzowane przez organ administracji publicznej w procesie stosowania prawa proceduralnego, w szczególności zaś organ jest obowiązany wyjaśnić treść tego pojęcia w konkretnym przypadku i udowodnić, że taki interes przemawia przeciwko rozstrzygnięciu zgodnie z wnioskiem strony. Decyzja wydawana w oparciu o uznanie administracyjne podlega ocenie Sądu jedynie od strony formalno-prawnej, tj. czy została wydana z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego, czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne, czy dokonana ocena dowodów mieści się w ustawowych granicach. W szczególności uprawnienie organu administracji publicznej do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym. Ocena materiału dowodowego pozostaje pod ochroną art. 80 k.p.a. wyłącznie wtedy, gdy została przeprowadzona wszechstronnie, swobodnie, z uwzględnieniem całości zebranego materiału dowodowego. Wyniki tej oceny powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w szczególnie starannym uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji uznaniowej, umożliwiającym jej kontrolę (art. 107 § 3 k.p.a.). Zdaniem Sądu ocena organów orzekających w tej sprawie odnośnie do prymatu interesu publicznego wyrażającego się w zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem strony została przeprowadzona pobieżnie, bez analizy wszystkich dostępnych dowodów zebranych w sprawie, a więc w sposób dowolny. Tego rodzaju ocena powinna być jasno i logicznie uzasadniona, na podstawie wszechstronnej oceny zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. W tym zakresie organy orzekające nie oceniły dołączonego do wniosku pisma Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] z [...] lutego 2019 r., z którego wynika pozytywna opinia lokalizacji zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] do nieruchomości skarżącej w miejscowości [...] pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego (podobne pismo skarżąca dołączyła również do skargi z datą wcześniejszą - 19 lipca 2018 r.). Kolegium na etapie postępowania odwoławczego przeprowadziło dodatkowe ustalenia w postaci uzyskania informacji od organu I instancji co do średniego dobowego ruchu pojazdów z roku 2015 oraz ilości wypadków i kolizji na przedmiotowym odcinku drogi. Z ustaleń tych SKO wyciągnęło wniosek, że lokalizacja planowanego zjazdu nie będzie obojętna dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Taka ocena jest nie tylko pobieżna, ale i lakoniczna, niepoddająca się kontroli, ponieważ należy ustalić aktualne (rzeczywiste i sprawdzalne) natężenie ruchu drogowego. Kolegium nie oceniło nawet dołączonego do akt sprawy projektu stałej organizacji ruchu w kontekście istnienia warunków technicznych (lub ich braku) umożliwiających urządzenie wnioskowanego zjazdu publicznego z przedmiotowych nieruchomości na drogę wojewódzką nr [...] (np. odległość od skrzyżowań, przejść dla pieszych, odległość od innych zjazdów, stacji benzynowych, widoczność planowanego zjazdu). Zatem zasadny jest zarzut strony, że organy w rzeczywistości nie ustaliły wpływu zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zdaniem Sądu organy nie rozważyły rzetelnie wskazanego w zaskarżonej decyzji sposobu obsługi komunikacyjnej działek strony, przyległych do drogi wojewódzkiej nr [...] klasy GP. Przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1999 r. rzeczywiście ogranicza wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu (w tym publicznego) na drodze klasy GP do sytuacji wyjątkowych, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy organy orzekające wskazały na działkę nr [...], stanowiącą własność Skarbu Państwa, na której jest wąska droga, stanowiąca możliwy dojazd do drogi wojewódzkiej nr [...]. W odpowiedzi na zarzut strony, że droga ta jest za wąska (2-3 m) Kolegium wskazało, że może być ona w przyszłości zmodernizowana. W ocenie Sądu z powyższych ustaleń organów wynika, że nie jest zapewniony dojazd skarżącej ze swoich nieruchomości do drogi publicznej o kategorii GP poprzez drogę niższej kategorii (L lub D), gdyż taką drogą nie jest droga gruntowa na działce nr [...], jak również nie istnieją aktualnie warunki pozwalające na jego zapewnienie (brak wskazania rzeczywistych planów modernizacji tej drogi i zakwalifikowania jej jako drogi publicznej klasy D lub L). Stąd przez brak wszechstronnej, swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozważenia nie tylko interesu społecznego, ale i słusznego interesu strony kontrolowana decyzja naruszyła przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie tym samym organ odwoławczy naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz zasadę przekonywania z art. 11 k.p.a. Brak ustosunkowania się do istotnych okoliczności dla załatwienia niniejszej sprawy może spowodować u skarżącej przeświadczenie, że organ lekceważy jej stanowisko, załatwia sprawę bez uwzględnienia całokształtu dowodów, jest stronniczy i niesprawiedliwy. Poza tym zasada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia adresatowi decyzji, że podjęte rozstrzygnięcie wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparte o przepisy obowiązującego prawa, tzn. że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Nadto prawidłowo sformułowane uzasadnienie umożliwia sądowi administracyjnemu prześledzenie i skontrolowanie toku rozumowania organu administracji. Rzeczą Sądu nie jest bowiem wyręczanie organów administracji w dokonaniu oceny spełnienia przesłanek uzasadniających wydanie konkretnej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe wywody Sądu, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. W szczególności organ I instancji jeszcze raz rozważy na podstawie dokumentacji zebranej w tej sprawie możliwość wydania zgody na zjazd publiczny z działek skarżącej na drogę wojewódzką nr [...], z uwzględnieniem przesłanek z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1999 r. Treści rozstrzygnięcia Sąd nie przesądza, uznając za przedwczesne ustosunkowanie się do naruszeń prawa materialnego wskazanych w skardze, jak również nie chcąc narzucać organowi decyzji, którą ten wydaje w ramach uznania administracyjnego. Jednocześnie w odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi naruszenia przepisów postępowania Sąd wskazuje, że Kolegium w postępowaniu odwoławczym może w trybie art. 136 § 1 k.p.a. na wniosek albo z urzędu (a więc bez zgody strony) uzupełnić materiał dowodowy, mając na uwadze merytoryczną funkcję orzeczniczą organu II instancji (art. 15 k.p.a.) oraz uznaniowy charakter niniejszej decyzji. Poza tym SKO nie naruszyło przepisu art. 10 k.p.a., ponieważ przed wydaniem decyzji, a po uzupełnieniu postępowania dowodowego, poinformowało skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z czego spółka nie skorzystała (k. 3 i 5 akt Kolegium). Nie jest również zasadny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych Kolegium, zawarty w punkcie 3 skargi, ponieważ stanowi on jedynie oczywistą omyłkę pisarską. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 140 k.c. należy wskazać, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest niewątpliwie naczelnym kryterium wyrażenia zgody na zjazd i może wpływać na uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. W świetle art. 140 k.c. prawo własności nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich przepisów należą właśnie przepisy u.d.p. i aktów wykonawczych do tej ustawy. Czyniąc użytek z tych przepisów organ winien jednak operować konkretnymi ustaleniami, uzasadniającymi ich zastosowanie, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji (punkt 1 wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265), uwzględniając w zasądzonej w punkcie 2 wyroku kwocie uiszczony wpis (200 zł) oraz należne wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł oraz 17 zł opłata od pełnomocnictwa).