VII SA/Wa 1697/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. S. i A. Ż. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. S. i A. Ż. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia B. S. i A. Ż., reprezentowanych przez radcę prawnego K. B. - utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], odmawiające wszczęcia, na wniosek B. S. i A. Ż, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2000 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. K. pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią biurową - hurtownia alkoholi i szamba szczelnego na działce nr ewid. [...], z obrębu [...] w [...]. Pismem z dnia [...] października 2012 r. B.S. i A. Ż. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniosły o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2000 r. nr [...]. Okoliczności przesądzające o przymiocie strony B. S. oraz A. Ż., w ocenie autora wniosku, są jednocześnie wystarczającą podstawą do stwierdzenia nieważności kwestionowanej, decyzji z uwagi na wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji nie mającej zapewnionego dostępu do drogi publicznej. Obsługa komunikacyjna inwestycji odbywa się przez ul. bez nazwy. Do zapewnienia obsługi komunikacyjnej konieczne jest korzystanie z działek o nr ew. [...] stanowiących własność wnioskodawczyń. Pozwolenie na budowę zostało wydane dla nieruchomości niemającej dostępu do drogi publicznej oraz braku zgody do dysponowania nieruchomościami oznaczonymi nr ew. [...] na cele budowlane. Zgody właściciela powyższych nieruchomości, niezbędnej do uznania, że nieruchomości objęte inwestycją mają dostęp do drogi publicznej, nie ma w chwili obecnej i nie było także w dacie wydania decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że B. S. i A.Ż. nie brały udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Burmistrza Gminy [...]. B. S. wywodzi swój interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji z tytułu przysługującego jej prawa własności działki nr ewid. [...] położonej w [...], dzielnica [...], natomiast A. Ż. - z tytułu przysługującego jej prawa własności działki nr ewid. [...], położonej w [...], dzielnica [...], co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy księgi wieczyste. Powyższe nieruchomości nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ewid. [...] - są od niej oddzielone kilkunastoma działkami. Również odległość działki inwestycyjnej nr ewid. [...] od działki nr ewid. [...], wynosi ponad 200 m, a od działki nr ewid. [...] ponad 150 m. Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Analiza akt sprawy nie wykazała, aby realizacja zamierzonych prac powodowała uciążliwości i utrudnienia, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w możliwości korzystania przez stronę skarżącą z jej nieruchomości. W szczególności ograniczenia takie nie wynikają z § 12 (dotyczącego odległości budynków o granicy działki budowlanej), § 13 (dotyczącego przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 36 (dotyczącego odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników na nieczystości ciekłe i podobnych urządzeń sanitarno- gospodarczych o pojemności do 10 m3), § 57 (dotyczącego nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (dotyczącego m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Ponadto realizacja spornej inwestycji nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (przepis § 271 i nast. przytoczonego wyżej rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.) usytuowanych na działkach skarżących obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych), jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Dodał, że wnioskodawczynie nie wskazały w istocie żadnego przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę ich żądania oraz i nie wyjaśniły w jaki sposób inwestycja narusza ich indywidualny interes prawny, pomimo iż na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialnoprawną. Organ za niewystarczający uznał argument, że decyzja nr [...] jest wadliwa, gdyż nie został zapewniony dostęp z działki inwestycyjnej do drogi publicznej, doszło więc do naruszenia interesów właścicielek działek nr ew. [...]. Wskazał, że z analizy akt wynika, iż inwestor ma zapewniony dojazd z działki inwestycyjnej nr ew. [...] poprzez działki nr ew. [...] i nr ew. [...] (ul. [...]) do dróg publicznych (ul. [...],[...],[...]), co potwierdza pismo Urzędu Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r., toteż nie musi korzystać z działek wnioskodawczyń. Okoliczność faktyczna korzystania przez inwestora z działek wnioskodawczyń nie daje podstaw do przyznania - w świetle art. 28 k.p.a. - legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Kwestia ewentualnego korzystania z działek wnioskodawczyń może być rozpoznana jedynie na drodze procedury cywilnej. W ocenie organu B. S. i A. Ż. mogą bez przeszkód zagospodarować należące do nich nieruchomości, a inwestycja ich w tym nie ogranicza, zatem nie mogą być one uznane za strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Organ powołując się na art. 7 k.p.a. i orzecznictwo podkreślił, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale i na stronie, która powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Jeżeli organ wyprowadził ustalenia dotyczące stanu faktycznego z nienasuwających zastrzeżeń, dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia kontrdowodu strony toczącego się postępowania. Następnie przedstawił szeroką argumentację w zakresie spoczywającego na organie odwoławczym obowiązku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na powyższe postanowienie wniosły B. S. i A. Ż. skarżąc je w całości i zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w, związku z art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, bez analizy całego materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący, oraz przeprowadzenie postępowania bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy; b) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawiadomienie przez organ odwoławczy stron postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz o możliwości zgłoszenia żądań przed wydaniem postanowienia, co uniemożliwiło stronom złożenie przed wydaniem ww. rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy uwag w stosunku do nowych dowodów powstałych przed organem odwoławczym, a mających istotny wpływ na wynik sprawy i będących kluczowymi dokumentami przy rozstrzygnięciu organu II instancji. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. poprzez nieuzasadnione odmówienie skarżącym statusu strony w niniejszym postępowaniu w sytuacji, gdy nieruchomości wnioskodawczyń są niezbędne do zapewnienia komunikacji przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżących organ nie wyjaśnił, dlaczego nie przysługuje im przymiot strony. Poza przedstawieniem stanu faktycznego, przytoczeniem stanowiska sądów i doktryny, uzasadnienie ograniczono do wskazania, że inwestycja spełnia wymania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie wypływa na warunki ochrony przeciwpożarowej oraz dostępu do mediów. Samo spełnienie warunków technicznych nie pozbawia skarżących przymiotu strony. Wskazane przez organ odwoławczy spełnienie ww. przepisów jest warunkiem niezbędnym do powstania inwestycji, nie ma jednak znaczenia do przyznania skarżącym przymiotu strony. Podlegającą bowiem ocenie we wszczętym postępowaniu. Ocena merytoryczna prawidłowości, decyzji., nie może być podstawą do odmowy wszczęcia postępowania z uwagi na brak przymiotu strony. Zdaniem skarżących, przesądzenie o braku przymiotu strony jest przedwczesne i narusza rażąco art. 107 § 3 k.p.a., a ponadto art. 7, 77 § 1 k.p.a. Z przyjętego stanu faktycznego wynika, że obsługa komunikacyjna zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, jak i decyzją o warunkach zabudowy, odbywa się poprzez nieruchomość skarżących, co - zdaniem organu I instancji - prowadzi do wniosku, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania. Taki tok rozumowania jest wewnętrznie sprzeczny i świadczy o braku analizy akt sprawy, a w konsekwencji - rozumienia przepisów określających strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Organ wystąpił pismem z dnia [...] maja 2013 r. do Urzędu Miasta [...] o wskazanie, czy którakolwiek z wymienionych ulic ([...],[...],[...], [...]) stanowią drogę publiczną. W odpowiedzi potwierdzono, że ww. ulice są drogami publicznymi, co w ocenie organu wskazuje, że dojazd do inwestycji jest możliwy z pominięciem działek skarżących, a więc nie przysługuje im przymiot strony. Organ pominął jednak, iż możliwość faktycznego dojazdu innymi drogami publicznymi nie ma wpływu na interes skarżących. Możliwość komunikacji z innymi drogami, niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, nie może pozbawić skarżących przymiotu strony, skoro dojazd do inwestycji zgodnie z ww. dokumentacją narusza interesy skarżących co przesądza o ich przymiocie strony. Nadto, organ nie odniósł się do zażalenia w kwestii dojazdu do drogi przez działki skarżących, zasłaniając się spełnieniem warunków technicznych. Organ naruszył również art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia - przed wydaniem postanowienia - o zgromadzonym materiale dowodowym, który został rozszerzony o nowe pismo Urzędu Miasta [...], na podstawie którego stwierdził, że skarżące nie posiadają przymiotu strony. Skarżące podniosły, że ich interes prawny ma oparcie w art. 140 k.c. Dojazd do inwestycji przez nieruchomości skarżących narusza zakres ochrony określony w art. 140 k.c. Powołały orzecznictwo, zgodnie z którym właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia, jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie jego prawa własności. W ocenie skarżących ww. pozwolenie na budowę kształtuje stosunki na ich nieruchomościach W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeśli mogły mieć one wpływ na wynik sprawy, jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa. : Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydano z naruszeniem art. 61 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. w zw. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 14. Zakwestionowanym przez skarżące postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...], którym odmówiono wszczęcia, na wniosek B. S. i A. Ż., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] udzielającej pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią biurową, na działce nr ew. [...] w [...]. W związku z powyższym na wstępie podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania nieważnościowego wymaga zatem uprzedniej kontroli organu pod kątem spełnienia przesłanek formalnoprawnych warunkujących jego dopuszczalność. Należy mieć przy tym na uwadze, że w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przymiot strony ustala się tak jak w postępowaniu zwyczajnym, to jest na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem przepisu szczególnego w stosunku do art. 28 k.p.a. Zgodnie z treścią tego artykułu stronami w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 cyt. ustawy. Przez obszar oddziaływania ww. przepis określa teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego. na podstawie odrębnych przepisów, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowania terenu. Do uznania właściciela danej nieruchomości za stronę postępowania w sprawie mającej za przedmiot pozwolenie na budowę na innej nieruchomości (a także o stwierdzenie nieważności wydanego już pozwolenia) konieczne jest zatem ustalenie, czy nieruchomość ta znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w, otoczeniu planowanego obiektu budowlanego, a przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisami takimi mogą być - między innymi - przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Kluczowe znaczenie dla ustalenia stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności takiej decyzji, ma zatem określenie obszaru oddziaływania inwestycji. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają bowiem podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę (zob. wyroki NSA: z dnia 24 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 1772/11, LEX nr 1270189 oraz z dnia 14 marca 2013r., sygn. akt II OSK 2182/11, LEX nr 1340211). W przeciwnym wypadku można mówić tylko o interesie faktycznym. Organy nie przeprowadziły postępowania w oparciu o powyższe kryteria i błędnie oceniły kluczowe dla przyznania skarżącym przymiotu strony okoliczności i argumenty. Już we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2000r. skarżące podnosiły bowiem, że dojazd do działki nr [...] przewidziano poprzez drogę, która ma szerokość mniejszą niż 2 m, czego konsekwencją było wystąpienie inwestora do Sądu Rejonowego dla [...] (sygn. akt I Ns 545/11) o ustanowienie służebności przejazdu przez nieruchomości skarżących w pasie 3 m. Zdaniem Sądu już ta okoliczność przesądzała, iż działki o nr [...] i [...] - pomimo, że oddzielone innymi działkami - leżą w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Oceniając, czy sporna inwestycja ogranicza zagospodarowanie działek skarżących należało również uwzględnić art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany powinien być projektowany i budowany w sposób zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich oraz - co wymaga szczególnego podkreślenia w niniejszej sprawie - w sposób umożliwiający zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W art. 3 pkt 20 Prawą budowlanego ustawodawca wskazuje na teren "wyznaczony" w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (m.in. wyrok NSA z 28 marca 2007 r., II OSK 208/06, ONSA i WSA 2008/1/12). Przepisy odrębne mające wpływ na sposób zagospodarowania i przeznaczenia terenu mogą należeć do różnych dziedzin prawa np regulacji z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, czy prawa cywilnego określającego zakres dopuszczalnego ingerowania w wykonywanie prawa własności. Źródłem interesu prawnego może być bowiem norma prawa materialnego nie tylko administracyjnego, ale należąca do każdej gałęzi prawa, (w tym do prawa cywilnego. (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2008, tezy do art. 28 k.p.a.). Taką normę stanowi art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Nawet gdyby nie podzielić powyższego stanowiska - które w orzecznictwie znajduje również przeciwników, ograniczających przepisy na podstawie, których ustala się interes prawny do przepisów administracyjnego prawa materialnego - to i tak w niniejszej sprawie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących wynikały z przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Uszło uwadze organów, że podobnie już we wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego skarżące wskazywały na treść § 14 obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze. zm.), podkreślając że szerokość ul. bez nazwy (obecnie ul. [...], zaliczona uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2005r. do kategorii dróg gminnych) wynosi 3 m. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, postępowanie w, sprawie stwierdzenia nieważności organ wszczyna i prowadzi na podstawie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego obowiązujących w chwili złożenia wniosku o jego wszczęcie. Natomiast legalność zakwestionowanego rozstrzygnięcia pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p:a. kontroluje według stanu prawnego obowiązującego w dniu jego wydania. Powyższe oznacza, że legitymację danego podmiotu do zainicjowania postępowania nieważnościowego organ bada w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku., Niemniej obecnie obowiązujący § 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. - tak jak przepis § 14 ww. rozporządzenia z 1999r. - przewiduje, że do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu jego użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach szczególnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 4). Kwestia ta pomimo, iż decydująca o przyznaniu skarżącym legitymacji do zainicjowania i udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2000 r., została całkowicie pominięta przez organy obu instancji. W związku z powyższym rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu. Wobec naruszenia art. 61 a § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a orzekł jak w pkt. I wyroku. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. rozstrzygnięto, jak w pkt 2, zaś o kosztach na podstawie art. 200 p.p.s.a.