VII SA/Wa 1697/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB" lub "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku E. R. (dalej: "wnioskodawca" lub "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...]lutego 2014 r., nr [...], znak: [...], udzielającą pozwolenia na użytkowanie istniejących zbiorników na gnojówkę i płyty do składowania obornika o wymiarach 19,50 x 12,70 na działce nr [...] położonej w D. 10 gm. T. - utrzymał w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2016 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. działając na podstawie art. 42 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38 poz. 229 ze zm.), udzielił B. L. pozwolenia na użytkowanie istniejących zbiorników na gnojówkę i płyty do składowania obornika o wymiarach 19,50 m x 12,70 m na działce nr [...] położonej w D. 10 gm. T. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. Wnioskiem z dnia 19 lutego 2016 r. skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]. Wskazał, że w związku z wydanym pozwoleniem na użytkowanie istniejących zbiorników i płyty gnojowej wnosi o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z uwagi na niewykonanie prawidłowego pomiaru powykonawczego inwestycji. W ocenie wnioskodawcy organ wydający pozwolenie na użytkowanie winien żądać od inwestora kompletnego pomiaru powykonawczego inwestycji, a nie tylko pomiaru płyty gnojowej. Nadto na mapach pobranych z zasobu geodezyjnego z dnia 20 listopada 2015 r. brak informacji o obiektach podziemnych zlokalizowanych wzdłuż działki nr [...], a na takie obiekty zostało wydane pozwolenie na użytkowanie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] GINB działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014r., nr [...]. Pismem z dnia 11 maja 2016 r. skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] kwietnia 2016 r. Zdaniem skarżącego sporne zbiorniki są zlokalizowane w odległości mniejszej niż w przedstawionej dokumentacji powykonawczej. Według wiedzy skarżącego lokalizacja płyty gnojowej i zbiorników nie została zmieniona w okresie od 3 kwietnia 2014 r. do 20 listopada 2015 r. Ponownie rozpoznając sprawę, GINB uzasadniając wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] czerwca 2016 wyjaśnił, że przedmiotem postępowania jest samowolna budowa dwóch zbiorników na gnojówkę i płyty do składowania obornika zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w D. [...] gm. T. Organ podkreślił, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], zapadła w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2314/12, w którym Sąd wskazał, że nie uwzględniono wytycznych poprzedniego wyroku z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1199/11. W poprzednim wyroku Sąd nakazał ustalenie ponad wszelką wątpliwość czy wykonanie płyty nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej. Ustalenie to wiązało się przede wszystkim z ustaleniem daty wybudowania płyty i zbiorników na gnojowicę. Ustalenie daty budowy płyty i zbiorników wiąże się z właściwym określeniem wówczas obowiązujących przepisów prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. zwrócił się do stron postępowania o udokumentowanie daty zakończenia budowy płyty do składowania obornika ze zbiornikami na gnojówkę. W odpowiedzi, pismem z dnia 13 sierpnia 2013 r., B. L.przekazał zeznania świadków, z których wynika, że płyta obornikowa została wybudowana w miesiącach lipiec - wrzesień 1972 r. GINB wyjaśnił, że w związku z powyższym ustaleniem organu powiatowego, w dacie budowy przedmiotowych zbiorników na gnojówkę i płyty do składowania obornika - w 1972 r. - obowiązywały przepisy rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1961r., nr 38, poz. 197 ze zm.). W świetle przepisu art. 7 pkt 2 w związku z art. 9 ww. rozporządzenia budowa gnojowników itp. urządzeń gospodarczych i sanitarnych wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, inwestor wykonał ww. zbiorniki na gnojówkę bez pozwolenia na budowę. Następnie organ podkreślił, że stosownie do art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) , przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektu, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane z 1974 r.). Organ przytoczył brzmienie art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G.postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...], na podstawie art. 56 Prawa budowlanego z 1974 r. nakazał B. L. wykonanie w terminie do 31 października 2013 r. oceny technicznej wraz z wymiarowaniem zbiorników na gnojówkę i płyty do składowania obornika o wymiarach 19,50 m x 12,70 m na działce nr [...] położonej w D. 10 gm. T. wraz z wykazaniem odległości od granicy działki i innych obiektów przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. B. L. przedłożył ocenę techniczną istniejących zbiorników na gnojówkę oraz płyty obornikowej, sporządzoną przez J. P. wpisanego na listę [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Z ww. oceny technicznej istniejących zbiorników na gnojówkę oraz płyty obornikowej sporządzonej wynika, że "po dokonaniu ogólnych oględzin wykonanych zbiorników na gnojówkę oraz płyty obornikowej można stwierdzić, że stan techniczny istniejących obiektów jest dobry. Obiekty są wybudowane zgodnie ze sztuką budowlaną i odpowiadają wymaganiom Polskich Norm, nie wpływają negatywnie na środowisko i działki sąsiednie". GINB zauważył także, że w dacie wybudowania zbiorników w 1972 r. obowiązywały również przepisy zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Urz. MB z 1966 r., nr 10, poz. 44 ). Zgodnie z § 56 ust. 1 odległość zbiorników (od krawędzi ściany) do gromadzenia nieczystości płynnych powinna wynosić co najmniej 15 m od studzien, 7,5 m od drogi publicznej i granicy nieruchomości, 10 m od otworów przeznaczonych na stały pobyt ludzi lub do przechowywania albo przetwarzania artykułów spożywczych. Organ podniósł, że z protokołu oględzin z dnia 27 maja 2010 r. wynika, iż płyta jest oddalona od otworów okiennych budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce o 14 m, od drogi publicznej 30 m. Natomiast z przedstawionej oceny technicznej odległość zbiorników na gnojówkę od granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...] wynosi 9,20 m. Nie został naruszony również § 56 ust. 3 ww. zarządzenia, stanowiący, że gnojowniki, doły kompostowe itp. zbiorniki na ścieki powinny posiadać nieprzepuszczalne dno i ściany. Z oceny technicznej wynika bowiem, że: "Zbiorniki na gnojówkę są wykonane z betonu B-20, ściany zbiorników oraz płyta spodnia i wierzchnia są zazbrojone, w płycie wierzchniej znajdują się włazy do wybierania gnojówki po napełnieniu oraz są wywożone beczką asenizacyjną. Ściany i dno zbiorników szczelne". Nadto GINB wskazał, że Urząd Gminy T. pismem z dnia 28 czerwca 2010 r. poinformował, że działka nr 210 położona w Derlatce, stanowiąca własność B. L. nie jest objęta aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast według poprzednio obowiązującego planu położona była w strefie rolno - osadniczej obejmującej tereny zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej i usługowej. GINB uznał, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż sporne obiekty budowlane nie powodują groźby dla życia i zdrowia przebywających w pobliżu osób, jak też realnego niebezpieczeństwa powstania szkody w mieniu. Nie ma również miejsca istotne, niedające się pogodzić z obowiązującymi przepisami prawa pogorszenie warunków użytkowych i zdrowotnych dla otoczenia. Inwestycja jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle powyższego organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania zarówno z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., tj. orzeczenia o przymusowej rozbiórce istniejących zbiorników na gnojówkę i płyty do składowania obornika o wymiarach 19,50 m x 12,70 m., jak i z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., tj. wydania nakazu wykonania określonych zmian lub przeróbek z uwagi na niezgodność, wykonanych prac z przepisami. W takim stanie prawnym i faktycznym sprawy, zastosowanie ma przepis art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r., stanowiący, że podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Wobec czego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego z 1974 r. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie istniejących zbiorników na gnojówkę i płyty do składowania obornika o wymiarach 19,50 m x 12,70 m na działce nr [...] położonej w D. [...] gm. Trojanów. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania - zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB w G. z dnia [...] lutego 2014 r. Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, GINB wyjaśnił, że niniejsze postępowanie dotyczy stanu prawnego i faktycznego sprawy obowiązującego w dacie wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], tj. w dniu [...] kwietnia 2014 r. Z tego względu mapa powstała po dacie wydania decyzji w tym postępowaniu (tj. mapa zasadnicza z 20 listopada 2015 r.) nie może być uwzględniona. Konkludując GINB stwierdził, że badana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] nie jest dotknięta żadną wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r., skarżący powtórzył, że zachodzi podejrzenie, iż obiekty są zlokalizowane w innych odległościach niż w dokumentacji. Podziemne obiekty muszą być wykazane na mapie, a na pobranych mapach brak jest naniesionych obiektów zgodnie z prawem geodezyjnym. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na niej stosunków prawnych, a zatem wszelkie dopuszczalne przez prawo wyjątki muszą być stosowane przy jednoczesnym szczególnie starannym wyważeniu wynikających z niej wartości w odniesieniu do dobra, które w wyniku wadliwej decyzji zostało naruszone, zaś przepisy prawne regulujące zasady odstępowania od tej zasady muszą być wykładane ściśle, z wykluczeniem możliwości stosowania wykładni rozszerzającej, czy też daleko idących analogii. Istotnym jest, że organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bowiem bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazanie zaś naruszeń organu które mogłyby okazać się skuteczne w zwykłym postępowaniu może okazać się niewystarczające w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto, o tym czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). W niniejszej sprawie, w postępowaniu nieważnościowym kontrolowana była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] udzielającą B. L. pozwolenia na użytkowanie istniejących zbiorników na gnojówkę i płyty do składowania obornika o wymiarach 19,50 x 12,70 na działce nr 210 położonej w D. [...] gm. T. Podstawę prawną wydanych decyzji stanowił art. 42 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. nr 38 poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409). W tym miejscu podkreślić należy, że stosownie do wskazanego powyżej art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektu, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r., lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38, poz. 229 ze zm.). Sąd zauważa, że organy orzekające ustaliły, stosownie do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 marca 2013 r. sygn. VII SA/Wa 2314/12, że zbiorniki na gnojówkę i płyta do składowania obornika zostały wybudowane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w miesiącach lipiec - wrzesień 1972 r. W świetle obowiązującego wówczas art. 7 pkt 2 w związku z art. 9 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1961r., nr 38, poz. 197 ze zm.) budowa gnojowników itp. urządzeń gospodarczych i sanitarnych wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Z kolei zgodnie z § 56 ust. 1 zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Urz. MB z 1966 r., nr 10, poz. 44 ) odległość zbiorników (od krawędzi ściany) do gromadzenia nieczystości płynnych powinna wynosić co najmniej 15 m od studzien, 7,5 m od drogi publicznej i granicy nieruchomości, 10 m od otworów przeznaczonych na stały pobyt ludzi lub do przechowywania albo przetwarzania artykułów spożywczych. Sąd zauważa także, że w niniejszej sprawie B. L. wykonał postanowienie PINB w G. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] wydane na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 r.- Prawo budowlane, nakazujące przedłożenie oceny technicznej wraz z wymiarowaniem zbiorników na gnojówkę i płyty do składowania obornika o wymiarach 19,50 m x 12,70 m na działce nr [...] położonej w D. [...] gm. T. wraz z wykazaniem odległości od granicy działki i innych obiektów przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Z protokołu oględzin z dnia 27 maja 2010r. wynika, płyta jest oddalona od otworów okiennych budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce o 14 m, od drogi publicznej 30 m. Natomiast z przedstawionej oceny technicznej odległość zbiorników na gnojówkę od granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...] wynosi 9,20 m. Zasadnie zatem GINB uznał, że nie został naruszony również § 56 ust. 3 ww. zarządzenia, stanowiący, że gnojowniki, doły kompostowe itp. zbiorniki na ścieki powinny posiadać nieprzepuszczalne dno i ściany. Z oceny technicznej wynika bowiem, że: "Zbiorniki na gnojówkę są wykonane z betonu B-20, ściany zbiorników oraz płyta spodnia i wierzchnia są zazbrojone, w płycie wierzchniej znajdują się włazy do wybierania gnojówki po napełnieniu oraz są wywożone beczką asenizacyjną. Ściany i dno zbiorników szczelne". W ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r., a tym bardziej rażącego, które stanowiłoby podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie wywołuje bowiem skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania. Słuszne jest także stanowisko GINB co do tego, że w kontrolowanej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., tj. orzeczenia o przymusowej rozbiórce istniejących zbiorników na gnojówkę i płyty do składowania obornika o wymiarach 19,50 m x 12,70 m, jak i przesłanki określone w art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., tj. wydania nakazu wykonania określonych zmian lub przeróbek z uwagi na niezgodność, wykonanych prac z przepisami. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można podzielić zasadności zarzutu, zmierzającego do wykazania, że GINB nie uwzględnił mapy zasadniczej z dnia 20 listopada 2015 r. Zasadnie organ uznał bowiem, że postępowanie zakończone kontrolowaną decyzją dotyczy stanu prawnego i faktycznego sprawy obowiązującego w dacie wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], tj. w dniu [...] kwietnia 2014 r. Z tego też względu, mapa zasadnicza powstała 20 listopada 2015 r., tj. po dacie wydania ww. decyzji nie mogła być uwzględniona w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności. W ocenie Sądu, zasadnie więc GINB uznał, że kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie jest dotknięta żadną wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Sam skarżący również nie wskazuje żadnej z przesłanek o których mowa w ww. przepisie, której zaistnienie mogłoby ewentualnie skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wskazywane zaś przez skarżącego naruszenia organu które mogłyby okazać się skuteczne w zwykłym postępowaniu są niewystarczające w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd w kontekście ww. rozważań stwierdza, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a także prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.