VII SA/Wa 1710/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej Kpa - po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako "instalacja tablicy reklamowej wraz z oświetleniem lampami metalohalogenowymi", na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji tablicy reklamowej o wymiarach 12,5 m x 10,5 m wraz z oświetleniem na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Prezydent m. [...] wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż zgłoszenie przewiduje posadowienie nośnika reklamowego na działce położonej w obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Wojewoda [...] podkreślił, że ww. działka leży w obszarze wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...], co oznacza, że teren, na którym planowana jest inwestycja, znajduje się pod ochroną konserwatorską w myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568 ze zm.). W związku z powyższym stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Ponadto organ wskazał, że projektowana tablica reklamowa stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tj. "wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym". Taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji wysłana została do strony skarżącej za pomocą środków komunikacji elektronicznej - ePUAP w dniu [...] lutego 2013 r., czyli przed upływem 30 dni do wniesienia sprzeciwu. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż sporna inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, należało zatem utrzymać w mocy decyzję Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. złożyła [...] Sp. z o.o. Skarżąca spółka wskazała, że pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. wniosła o doręczanie wszelkiej korespondencji na skrzynkę ePUAP, wobec czego organ, w świetle art. 391 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zobligowany był do dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Ponadto, zgodnie z art. 46 § 3 Kpa, organ powinien doręczyć skarżoną decyzję w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego jedynie wówczas, gdy w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej, nie otrzymał potwierdzenia doręczenia pisma. Skarżąca podkreśliła, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2013 r. nastąpiło drogą elektroniczną w dniu 25 lutego 2013 r., następnie decyzję doręczono w dniu 28 lutego 2013 r. drogą tradycyjną. Wskazała, że organ pierwszej instancji mógł doręczyć skarżoną decyzję w formie innej niż elektroniczna najwcześniej od dnia 4 marca 2013 r., tymczasem organ, naruszając przepis art. 46 § 3 Kpa, doręczył decyzję już trzeciego dnia od doręczenia drogą elektroniczną. Podniosła, że nie było nawet zamiarem organu pierwszej instancji zachować termin 7 dni oczekiwania od momentu doręczenia decyzji drogą elektroniczną, biorąc pod uwagę moment nadania decyzji, tj. [...] luty 2013 r. Spółka podniosła, że niezgodne z przepisami doręczenie pisma stanowi naruszenie zasady oficjalności doręczeń pism, co powoduje pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Wskazała, że wprawdzie treść decyzji była jej znana, lecz należy przyjąć, iż nie została doręczona w przewidzianej przepisami formie i we właściwym trybie, zatem nie istnieje w obrocie prawnym. Skarżąca wskazała ponadto, że organ pierwszej instancji nie zbadał wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na decyzję nr [...] nakazującą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego na terenie działki nr [...] z obrębu [...] inwestorowi [...] Sp. z o. o. Idąc dalej, organ pierwszej instancji błędnie stwierdził, iż reklama w przedmiotowej sprawie została wykonana w dniu [...] października 2011 r., tymczasem jest to nowa konstrukcja. Spółka wskazała, iż powołanie się przez organ pierwszej instancji na stan faktyczny sprawy dotyczącej podmiotu niebędącego stroną niniejszego postępowania oraz brak odniesienia się przez organ drugiej instancji do tego zarzutu stanowi naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniosła również, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji argumentuje, iż "proponowana tablica reklamowa stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym", wymagający uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy sprzeciw organu pierwszej instancji oparty był na zupełnie innej podstawie prawnej. Organ pierwszej instancji nie zarzucał bowiem, iż obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wynika z zaliczenia przedmiotowego urządzenia reklamowego do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji powyższego skarżący nie miał możliwości ustosunkowania się do twierdzeń organu drugiej instancji dotyczących nowych okoliczności. W przypadku, gdy organ drugiej instancji powziął wątpliwość co do charakteru planowanej inwestycji, powinien zgodnie z art. 136 Kpa wydać postanowienie dotyczące przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem strony skarżącej działanie organu drugiej instancji stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności, określonej przepisem art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Kontrolowaną decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], którą organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego (Dz.U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.), do dokonanego w dniu [...] lutego 2013 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji tablicy reklamowej wraz oświetleniem na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu skargi, wskazującego, że decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego. Skarżąca wywodzi taki pogląd z faktu, że organ, pomimo, że skarżąca wniosła o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, z naruszeniem art. 391 § 1 Kpa wysłał stronie decyzję w dniu 12 lutego 2013 r. za pośrednictwem operatora pocztowego (decyzja została odebrana w dniu 28 lutego 2013 r.). Skarżąca podniosła, że z uwagi na treść art. 46 § 3 Kpa, organ mógł doręczyć jej decyzję w tej formie najwcześniej po upływie 7 dni od dnia wysłania decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (które nastąpiło w dniu 25 lutego 2013 r.). Te okoliczności zdaniem strony skarżącej powodują, że decyzja Prezydenta m. [...] nie weszła do obrotu prawnego, bowiem nie została doręczona w przewidzianej przepisami formie i we właściwym trybie. Z takim stanowiskiem strony nie sposób się zgodzić. Zauważyć trzeba, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej ogłoszenia lub doręczenia stronie postępowania i z tym momentem wiąże organ, który ją wydał (art. 110 Kpa). W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że sytuacja związania organu wydaną decyzją zachodzi także w przypadku, gdy doręczenie decyzji (a zatem ujawnienie na zewnątrz władczej woli organu) nastąpiło z uchybieniem przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeśli decyzja organu administracji zostanie stronie doręczona, nawet nieprawidłowo, to nie można twierdzić, że nie weszła do obrotu prawnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 stycznia 2013 r. II OSK 1817/11 LEX nr 1298498, z dnia 25 listopada 2011 r. II GSK 1201/10 LEX nr 1151573, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2011 r. II SA/Kr 310/11 LEX nr 1096911). Warto też wskazać, że fakt złożenia przez stronę odwołania od decyzji pierwszej instancji w terminie świadczy o tym, że uchybienie przez organ przepisom o doręczeniach nie wywołało dla strony negatywnych skutków i nie pozbawiło jej możliwości obrony swych praw. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, że przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć po uprzednim uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasada ta podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 29. W przepisie tym zawarty został enumeratywny katalog robót budowlanych, na których wykonanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, przy czym w większości przypadków brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiąże się z koniecznością dokonania zgłoszenia na podstawie art. 30 Prawa budowlanego. Jeden z takich wyjątków przewiduje art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jak wynika z akt sprawy, inwestor zamierzał zrealizować sporny nośnik reklamowy na działce nr [...] w obrębie [...] w [...], która podlega ochronie konserwatorskiej na podstawie wpisu do rejestru zabytków (pod nr [...]) zabytkowego układu urbanistycznego i zespołu budowlanego Szpitala [...]. Inwestycja ta, z uwagi na treść art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, nie mogła zatem być realizowana na podstawie zgłoszenia, lecz wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Prawidłowo zatem Prezydent m. [...] wydał decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślić jednocześnie należy, że Prezydent m. [...] wnosząc sprzeciw do zgłoszenia zachował termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Decyzja została wydana (jak również doręczona stronie) przed upływem 30 dni od doręczenia zgłoszenia organowi. Wskazać trzeba, że nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut wydania przez organ pierwszej instancji decyzji bez zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i w oparciu o decyzję o nakazie rozbiórki nośnika reklamowego dotyczącą innego podmiotu. Zauważyć należy, że ustalenie przez organ, iż zamiarem [...] Sp. z o.o. jest realizacja nośnika reklamowego na nieruchomości objętej ochroną konserwatorską na podstawie wpisu do rejestru zabytków obligował go do wydania rozstrzygnięcia o wniesieniu sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut wydania decyzji przez Wojewodę [...] z naruszeniem art. 15 Kpa. Już sama okoliczność, iż inwestor zamierzał zrealizować sporny nośnik reklamowy na nieruchomości objętej ochroną konserwatorską, był wystarczający do wniesienia przez organ pierwszej instancji sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, bowiem w takim przypadku inwestycja może być realizowana wyłącznie na podstawie pozwolenia na budowę. Powołanie przez Wojewodę [...] dodatkowego argumentu przemawiającego za koniecznością uzyskania pozwolenia, związanego z zakwalifikowaniem inwestycji do kategorii wolnostojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych, nie powoduje naruszenia zasady dwuinstancyjności. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2013 r. są zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).