VII SA/Wa 1711/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2016 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z wprowadzeniem produktu do obrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. T., reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2016 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 102 000 zł w związku z wprowadzeniem produktu do obrotu, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wskazano, że wykonanie decyzji wyrządzi znaczną szkodę w majątku skarżącej. Zapłacenie tak wysokiej kary, nieadekwatnej do wysokości uzyskiwanych zysków i możliwości zarobkowych skarżącej jest niemożliwe z przyczyn leżących po stronie organów Państwa. We wniosku podniesiono również, że wszczęte i prowadzone przeciwko skarżącej postępowanie karne, zakończone umorzeniem postępowania po 3 latach, spowodowało, że skarżąca zmuszona była wstrzymać, a następnie ograniczyć swoją działalność gospodarczą. Straciła rynek zbytu, jak również reputację solidnego przedsiębiorcy. Do chwili obecnej skarżąca nie jest w stanie przewrócić kondycji zakładu do sytuacji materialnej i organizacyjnej sprzed tzw. "afery solnej". Skarżąca wskazała, że realizacja zaskarżonej decyzji musiałaby wiązać się z koniecznością zadłużenia się lub zbycia środków produkcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (zob: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na skarżącym spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała w sposób lakoniczny, na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącej. Jednakże nie przedstawiła ona żadnych dokumentów uprawdopodobniających możliwość wyrządzenia w majątku skarżącej wskazanej przez nią szkody, czy też wystąpienia nieodwracalnych skutków, jak choćby świadczących o wprowadzeniu przez skarżącą rygorystycznej polityki finansowej lub świadczących o aktualnej kondycji finansowej. Na podstawie posiadanych dokumentów Sąd nie jest w stanie ustalić, czy wykonanie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2016 r. faktycznie spowoduje w posiadanym przez skarżącą majątku znacznej szkody, bowiem Sąd nie jest w posiadaniu dokumentów świadczących o sytuacji finansowej skarżącej. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.