VII SA/Wa 1726/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. W. na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie : działania organu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 13 września 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga F.W. na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie działania organu. Skarżący w skardze zarzucił Dyrektorowi Departamentu Skarg i Wniosków Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w W. niedopełnienie obowiązku służbowego polegającego na braku merytorycznego i obiektywnego rozpoznania skargi na Wojewodę [...]. Ponadto, podniósł przekroczenie uprawnień służbowych przez organ poprzez zatajenie i nierozpoznanie zgłoszonych przez niego wniosków opisanych w piśmie z dnia 11 czerwca 2010 r. znak : DSW/INN/051/3021/10 MAM, pominięcie jego dowodów i zeznań, naruszenie art. 61 § 1 i art. 78 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w dniu 25 maja 2010 r. do organu wpłynęło pismo Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazujące skargę F. W. dotyczącą Wojewody [...]. W związku z tym, że z treści skargi nie wynikały jednak konkretnie zarzuty formułowane pod adresem Wojewody wezwano skarżącego do ich sprecyzowania. Wobec nie sprecyzowania przez skarżącego zarzutów pismem z dnia 15 lipca 2010 r. pozostawiono skargę w tym zakresie bez rozpoznania. Organ dodał, iż ponadto odniósł się do innych kwestii poruszanych przez skarżącego dotyczących trybów weryfikacji rozstrzygnięć podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy te orzekają w sprawach, w których przepisy ustawy szczególnej przewidują sądową kontrolę – art. 3 § 3 powołanej wyżej ustawy. Podkreślić należy, iż powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, dlatego sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zauważyć, że pismo organu podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, regulowanym przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej kpa. nie jest czynnością ani aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków po którejś ze stron sprawy administracyjnej. Nie może zatem zostać zakwalifikowane jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa jest w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. W katalogu bowiem spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych nie mieszczą się skargi dotyczące "braku merytorycznego i obiektywnego rozpoznania sprawy – skargi (...) " złożonej w trybie działu VIII kpa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych, tak jak w niniejszej sprawie, z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09). Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227-240) kpa. i stanowią odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego też, skargi takie załatwiane są w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi, a wydane w następstwie rozpoznania takich skarg akty, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego (tak NSA w postanowieniu z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 803/09). W postępowaniu tym nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt III SAB 108/99, publ. LEX nr 48017). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż skarga F.W. na działania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie braku merytorycznego i obiektywnego rozpoznania skargi na Wojewodę [...] zgłoszona w trybie działu VIII kpa. nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się w katalogu czynności i aktów zawartych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Z tego względu, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.