VII SA/Wa 1740/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Przedmiotem skargi A. A. C. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], znak: [...], którą – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; zwanej dalej: k.p.a.) – organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...], znak: RB [...]. Wymienioną decyzją z dnia [...] września 2014 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, dalej; Prawo budowlane), po rozpatrzeniu wniosku inwestora - [...] S.A. [...] w [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii 110 kV [...] - [...] na terenie gm. [...], na działce [...] położonej w miejscowości [...] (kategoria obiektu: XXVI sieci energetyczne). Od powyższej decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. odwołanie, w ustawowym terminie, wniosła A. A. C. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. organ II instancji, uznając decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r, za prawidłową, podał, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym powyżej, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast, na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda [...] wskazał, że dla robót budowlanych objętych decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii 110 kV [...] -[...] na terenie gm. [...], na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] (kategoria obiektu: XXVI sieci energetyczne) - inwestor miał obowiązek dołączenia do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pod rygorem odpowiedzialności karnej). Organ odwoławczy uznał, że pełnomocnik [...] S.A. - W. W., dołączył takie oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Jako tytuł prawny do dysponowania nieruchomością (przedmiotową działką nr [...]), zgodnie z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), inwestor wskazał decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie Spółce [...] S.A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez powyższą działkę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] - [...], w tym na zdemontowanie istniejącej linii i słupa, posadowienie nowego słupa na działce i podwieszenie przewodów nowej linii elektroenergetycznej nad ww. działką zgodnie z trasą oznaczoną na załączniku mapowym. Wojewoda [...] wyjaśnił również, że w trakcie postępowania odwoławczego inwestor skorygował projekt budowlany poprzez przedłożenie projektu zagospodarowania terenu na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287), zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów odwołania, kwestionujących prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, Wojewoda [...] uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem inwestor spełnił wszystkie warunki, od których zależy uzyskanie pozwolenia na budowę. Ponadto wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2647/14 oddalił skargę A. A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...]. Tym samym organ odwoławczy uznał, że inwestor, zgodnie z oświadczeniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, Wojewoda [...] stwierdził, że zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. nr [...], poz. [...]), działka ew. nr [...] znajduje się częściowo na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług przeznaczonych pod utrzymanie istniejących oraz realizację nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych i usługowych oraz istniejących i projektowanych dróg dojazdowych i ciągów pieszo - jezdnych (teren oznaczony w planie miejscowym symbolem 21 MU/K) i częściowo na terenach komunikacji przeznaczonych pod utrzymanie i poszerzenie istniejących oraz realizację nowych dróg publicznych, węzłów komunikacyjnych, otwartych miejsc publicznych służących obsłudze w/w terenów z niezbędnymi do ich funkcjonowania miejscami do parkowania, zielenią i infrastrukturą techniczną (teren oznaczony w planie miejscowym symbolem K). Konfrontując projekt zagospodarowania terenu sporządzony dla planowanej inwestycji z załącznikiem graficznym do planu miejscowego organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 10 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego, dotyczącego zasad i warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, dopuszcza się modernizację i przebudowę kolidujących z projektowanymi inwestycjami sieci i urządzeń elektroenergetycznych zgodnie z docelowym zapotrzebowaniem. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał zarzut niezgodności przedmiotowej inwestycji z planem miejscowym za niezasadny. Na marginesie wskazał, że przed Wojewodą [...] toczyło się postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi - [...] S.A. [...] pozwolenia na rozbiórkę istniejącego słupa nr [...] usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] w ramach inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii 110 kV [...] - [...] na terenie gminy [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. A. C., przywołując zarzuty identyczne, jak w niniejszym postępowaniu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. A. C., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] wniosła A. A. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez Wojewodę [...], że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], znak: [...], (utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...]), stanowiąca podstawę złożonego w dniu [...] sierpnia 2014 r. przez pełnomocnika wnioskodawcy oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością skarżącej na cele budowlane - stanowi podstawę prawa wnioskodawcy do dysponowania nieruchomością skarżącej na cele budowlane; 2) art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie przez Wojewodę [...], że inwestor spełnił wymóg przewidziany tym przepisem niezbędny dla uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż do wniosku o pozwolenie na budowę wnioskodawca dołączył oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2014 r. złożone przez pełnomocnika wnioskodawcy - W. W., podczas gdy oświadczenie było dotknięte wadą powodującą jego bezwzględną nieważność - skuteczność oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wymaga bowiem osobistego złożenia takiego oświadczenia przez wnioskodawcę, a nie przez pełnomocnika; 3) art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez niedopuszczalne podzielenie pozwolenia na budowę dla realizacji inwestycji wnioskodawcy "przebudowa napowietrznej linii 10 kV [...]-[...] na terenie gminy [...] miejscowość [...]" na poszczególne etapy, podczas gdy poszczególne obiekty objęte decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] i następnie utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] nie mogą samodzielnie funkcjonować; względnie w razie nieuwzględnienia przez sąd powyższego zarzutu poprzez nieprzedstawienie przez wnioskodawcę projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego; 4) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez: a) dowolne i błędne przyjęcie przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., że inwestor na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę posiadał prawo do dysponowania nieruchomością skarżącej na cele budowlane, podczas gdy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], znak: [...], nie stanowi i nie może stanowić podstawy prawa inwestora do dysponowania nieruchomością skarżącej na cele budowlane, a co za tym idzie nie spełnia funkcji dowodu wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem wnioskodawca na jej podstawie nie dysponuje nieruchomością skarżącej na cele budowlane; b) poprzez dowolne i błędne przyjęcie przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji, że wnioskodawca spełnił wymóg przewidziany w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył m. in. oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2014 r. złożone przez pełnomocnika - W. W., podczas gdy skuteczność oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wymagała osobistego złożenia takiego oświadczenia przez wnioskodawcę; c) poprzez dowolne podzielenie pozwolenia na budowę dla realizacji inwestycji wnioskodawcy "przebudowa napowietrznej linii 10 kV [...] - [...] na terenie gminy [...] miejscowość [...]" na poszczególne etapy, podczas gdy poszczególne obiekty objęte decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] i następnie utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] nie mogą samodzielnie funkcjonować; względnie w razie nieuwzględnienia przez sąd powyższego zarzutu poprzez nieprzedstawienie przez wnioskodawcę projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego dokonanie przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego prawa wnioskodawcy do dysponowania nieruchomością skarżącej na cele budowlane; W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] nie może zostać uznana za podstawę prawną do dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem skarżącej wnioskodawca, na mocy ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane, bowiem nie może on zrealizować przedmiotowego przedsięwzięcia, bez uprzedniej rozbiórki istniejącego na nieruchomości skarżącej nielegalnie usytułowanego słupa energetycznego. Co więcej, z treści ww. decyzji wynika, że wejście na teren nieruchomości skarżącej przez wnioskodawcę wymaga uprzedniego udostępnienia nieruchomości przez skarżącą, co nie nastąpiło do dnia dzisiejszego. Istotnym jest też to, że powołane decyzje udzielają wnioskodawcy jedynie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez działkę skarżącej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] -[...], a nie zezwalają wnioskodawcy w żaden sposób na zajęcie tej nieruchomości. Ponadto skarżąca podniosła, że oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2014 r. o dysponowaniu przez wnioskodawcę nieruchomością na cele budowlane złożone zostało przez pełnomocnika wnioskodawcy - W. W. Powołując się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 187/14 wskazała, że "oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej, co wyklucza posłużenie się w tym zakresie osobą pełnomocnika i wymaga osobistego złożenia takiego oświadczenia, przez każdego z inwestorów (...)". Tym samym, wobec niezłożenia osobiście przez wnioskodawcę oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (jak i nieważnością oświadczenia złożonego w tym względzie przez pełnomocnika wnioskodawcy) brak było podstaw do wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] września 2014 r. Zdaniem skarżącej organy obu instancji naruszyły art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem inwestor składając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę nie przedłożył, w takiej sytuacji bezwzględnie wymaganego dokumentu w postaci projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi - [...] S.A. w [...], Oddział [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii 110 kV [...] - [...] na terenie gm. [...], na działce [...] położonej w miejscowości [...] (kategoria obiektu: XXVI sieci energetyczne). Orzekając w ten sposób, organ II instancji przyjął, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi jakie w takim przypadku nakłada Prawo budowlane, a to uzasadnia zastosowanie art. 35 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowisko to, w ocenie Sądu, wobec zawartości akt sprawy, zasługuje w pełni na akceptację. Rozwijając powyższe wskazać należy, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek [...] S.A. w [...] o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii 110 kV [...] -[...] na terenie gm. [...], działka o nr [...]. Wniosek ten uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem, obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (v. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do wniosku takiego należy załączyć m. in. cztery egzemplarze projektu budowlanego - odpowiadającego warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana) bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 33 ust. 1 pkt 2 i art. 34 ustawy Prawo budowlane), a także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest zbadanie, w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku tego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i zaświadczenia wskazane w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Kierując się powyższym i mając na względzie akta sprawy Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie w obu instancjach prawidłowo przeanalizowały przedstawione wraz z wnioskiem inwestora dokumenty i zasadnie przyjęły, że są one kompletne i umożliwiają pozytywne dla inwestora załatwienie sprawy. Do wniosku załączono: oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na prawidłowym wzorze i prawidłowo wypełnione, projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz z wszystkimi wymaganymi z uwagi na charakter inwestycji opiniami i uzgodnieniami. W toku postępowania ustalono zaś, że projekt budowlany spełnia wymogi zawarte w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz, że inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę jest zgodna z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. nr [...], poz. [...]) W tej też kwestii dodać należy, iż prawidłowo organy orzekające w sprawie ustaliły, że działka o nr [...] znajduje się częściowo na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług przeznaczonych pod utrzymanie istniejących oraz realizację nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych i usługowych oraz istniejących i projektowanych dróg dojazdowych i ciągów pieszo - jezdnych (teren oznaczony w planie miejscowym symbolem 21 MU/K) i częściowo na terenach komunikacji przeznaczonych pod utrzymanie i poszerzenie istniejących oraz realizację nowych dróg publicznych, węzłów komunikacyjnych, otwartych miejsc publicznych służących obsłudze ww. terenów z niezbędnymi do ich funkcjonowania miejscami do parkowania, zielenią i infrastrukturą techniczną (teren oznaczony w planie miejscowym symbolem K). Prawidłowo jednocześnie organy te wskazały, że plan miejscowy dopuszcza modernizację i przebudowę kolidujących z projektowanymi inwestycjami sieci i urządzeń elektroenergetycznych zgodnie z docelowym zapotrzebowaniem (§ 10 ust. 3 pkt 2 planu). W tych warunkach organ architektoniczno-budowlany I instancji nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Kontrolując zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż na działce o nr [...] w [...], zgodnie z projektem budowlanym, przewidziano realizację inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii 110 kV [...] - [...] na terenie gm. [...]. Inwestor jako tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przywołał decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie Spółce [...] S.A. w [...] Oddział [...] zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez powyższą działkę (nr ewid. [...]) napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] -[...], w tym na zdemontowanie istniejącej linii i słupa, posadowienie nowego słupa na działce i podwieszenie przewodów nowej linii elektroenergetycznej nad ww. działką zgodnie z trasą oznaczoną na załączniku mapowym. Zarzuty podnoszone przez skarżącą dotyczyły prawa inwestora do dysponowania wskazaną nieruchomością na cele budowlane, a także możliwości podpisania przez pełnomocnika inwestora oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również – dowolnego i niedopuszczalnego podzielenia inwestycji na poszczególne jej etapy, a także - braku projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Sąd analizując te zarzuty stwierdził, iż żaden z nich nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji. I tak, rozwijając powyższe dostrzec trzeba, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Pojęcie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zauważyć również trzeba, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor musi załączyć formularz - oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego), a bez spełnienia tego obowiązku pozwolenie nie może być wydane (art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy). Przy czym przepisy nie wymagają, aby inwestor wykazał się posiadaniem tytułu prawnego do nieruchomości, a organ co do zasady nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia inwestora, złożonego w tym zakresie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Niemniej, w sytuacji kwestionowania przez strony postępowania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest kwestię tę wyjaśnić, nie poprzestając wyłącznie na odnotowaniu faktu złożenia przez inwestora wskazanego wyżej oświadczenia. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie z obowiązku tego się wywiązały. W konsekwencji prawidłowo przyjęły, że również i ten warunek, wynikający z ww. art. 33 ust. 2 pkt 2 i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, został przez inwestora spełniony. Zważyć bowiem należy, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczące spornej działki o nr ewid. [...]. Oświadczenie złożono na formularzu, prawidłowo je wypełniając, pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jako tytuł prawny do dysponowania ww. działką wskazano decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...]. Wskazano więc na decyzje administracyjne, w tym decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., którą na podstawie art. 124 w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora, ograniczono sposób korzystania z nieruchomości położonej w [...] obręb [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 1,6279 ha, stanowiącej w dniu wydania decyzji własność A. C., poprzez udzielenie Spółce [...] S.A. z siedzibą w [...] Oddział [...] zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez wymienioną działkę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] - [...], w tym na zdemontowanie istniejącej linii i słupa, posadowienie nowego słupa na działce i podwieszenie przewodów nowej linii elektroenergetycznej nad ww. działką zgodnie z trasą oznaczoną na załączniku mapowym, stanowiącym integralną część decyzji, w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w każdą stronę), którego łączna powierzchnia wynosi 0,1216 ha. Podnieść przy tym trzeba, że przed wydaniem decyzji kontrolowanej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2647/14, oddalił skargę na A. A. C. na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. (utrzymującą w mocy ww. decyzję Starosty), uznając ją tym samym za prawidłową. Wskazana decyzja Starosty [...] niespornie dotyczy działki skarżącej objętej przedmiotową inwestycją, zezwala przy tym nie tylko na przebieg linii, ale również na zdemontowanie istniejącej linii i słupa (co ma mieć miejsce na podstawie odrębnego pozwolenia na rozbiórkę, v. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] oraz wyrok tut. Sądu z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1058/15), posadowienie nowego słupa na działce i podwieszenie przewodów nowej linii elektroenergetycznej nad ww. działką zgodnie z trasą oznaczoną na załączniku mapowym. W konsekwencji stanowi ona o prawie inwestora do dysponowania częścią działki o nr ewid. [...] na cele budowlane (zgodnie z przedmiotem wniosku). Stosownie bowiem do orzecznictwa sądów administracyjnych, ostateczna decyzja zezwalająca na zajęcie nieruchomości, wydana na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest traktowana jako szczególnego rodzaju prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowiące o spełnieniu przez inwestora wymogu określonego w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, pomimo zachowania prawa własności przez właściciela/właścicieli (por. wyroki: NSA z dnia 25 lipca 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 186/01, WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 36/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się także, iż tego rodzaju decyzja służy temu, by bez konieczności odebrania własności dotychczasowym podmiotom tych praw, uzyskać tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane po to, by wybudować określone ciągi, obiekty, urządzenia infrastruktury technicznej, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości jako odrębny od gruntu przedmiot własności. Z tych też względów nie mogły odnieść zamierzonego skutku argumenty skarżącej odnoszące się do wskazanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., i prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej, wskazującego na naruszenie w sprawie art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Uzasadniając ten zarzut skarżąca podniosła, że oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2014 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest nieważne, bowiem nie zostało osobiście podpisane przez inwestora, lecz przez jego pełnomocnika. Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W doktrynie wskazuje się, że rygor odpowiedzialności karnej powoduje, iż inwestor nie może złożyć oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez pełnomocnika. Musi to uczynić osobiście, jeżeli jest osobą fizyczną, albo przez osoby umocowane do działania w jego imieniu, jeżeli jest osobą prawną bądź jednostką niemającą osobowości prawnej (komentarz Anna Ostrowska (w:) Arkadiusz Despot - Mładanowicz, Andrzej Gliniecki (red.), Zdzisław Kostka, Anna Ostrowska, Wojciech Piątek, Prawo budowlane, Komentarz, Wydawnictwo Lexisnexis, Warszawa 2012, str. 299). W konsekwencji, stwierdzić trzeba, iż z obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby w przypadku inwestora będącego osobą prawną oświadczenie wymienione w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego nie mogło być złożone przez umocowanego pełnomocnika. Co więcej, możliwość złożenia ww. oświadczenia przez pełnomocnika, w odniesieniu do osób prawnych potwierdzają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.), obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, które taką możliwość wprost przewidują (v. wzór formularza – załącznik nr 2). Z akt sprawy wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę zostało załączone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nadto - złożono je na prawidłowym formularzu prawidłowo wypełniając. Oświadczenie to podpisał pełnomocnik inwestora - [...] S.A. w [...], Odział [...], tj. W. W., działający na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] lutego 2013 r., znajdującego się także w aktach administracyjnych sprawy. Pełnomocnictwo to zawiera m. in. upoważnienie do podpisania oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a udzielone zostało przez Dyrektora Generalnego Spółki działającego na podstawie umocowania z dnia [...] stycznia 2013 r. (i kolejnego - z dnia [...] października 2013 r. zawierającego w § 4 ust. 5 zastrzeżenie o utracie mocy pełnomocnictwa z dnia [...] stycznia 2013 r. i wskazanie, że pozostają w mocy pełnomocnictwa udzielone na jego podstawie). Zatem i wobec powyższego uznać należy, że złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie mogło być zakwestionowane z przyczyny podniesionej w skardze, skoro obowiązujące przepisy prawa umożliwiały złożenie oświadczenia przez pełnomocnika inwestora będącego osobą prawną. Tym samym, należy stwierdzić, iż został zachowany wymóg przewidziany w art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. I dalej, analizując skargę, Sąd za niezasadny uznał zarzut sformułowany w kontekście art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, polegający na objęciu wnioskiem o pozwolenie na budowę, a następnie wydanymi w sprawie decyzjami, tylko części zamierzenia w sytuacji, gdy wymieniony przepis wymaga, aby pozwolenie na budowę dotyczyło całej inwestycji. Wskazać w tym kontekście trzeba, iż wskazany przepis dopuszcza również wyjątki od powyżej przywołanej zasady, a sprawa - co nie mogło umknąć z pola widzenia - dotyczy inwestycji liniowej – tj. przebudowy linii elektroenergetycznej. W tej zaś sytuacji, tzw. etapowanie inwestycji i jej realizowanie odcinkami jest, zdaniem Sądu, jedynie możliwe i w pełni uzasadnione. Wskazać również należy, że inwestor, obowiązany na mocy ww. przepisu, przedstawił w postępowaniu odwoławczym projekt zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę odpowiada prawu. Zarzuty skargi nie ujawniły bowiem tego rodzaju wad, które winny skutkować co najmniej jej uchyleniem. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.