VII SA/Wa 1750/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku K. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...] wydaną przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad odmawiającą, w oparciu o art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., uchylenia ostatecznej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] września 2008 r., znak [...] wydaną w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że K. P. pismem z dnia 25 sierpnia 2008 r. wniósł o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w [...]. Wnioskowany zjazd miałby obsługiwać pawilon handlowy planowany do realizacji na ww. działce. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję z dnia [...] września 2008 r., nr [...], którą odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w [...]. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku K. P. o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i ponownej analizy zebranego materiału dowodowego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Złożona przez K. P. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. rozstrzygnięcia organu została oddalona wyrokiem tego sądu z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 350/09. Z kolei wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1242/09 oddalona została jego skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie. Następnie K. P. złożył wniosek z dnia 20 grudnia 2011 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowania zakończonego ostateczną decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy lokalizacji zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w [...]. Ponieważ wniosek spełniał wymagania Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Oddział w [...]) wznowił przedmiotowe postępowanie. W wyniku merytorycznego badania organ nie stwierdził jednak zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na którą powoływał się wnioskodawca toteż decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] odmówił na mocy art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylenia decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...]. Decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. zaskarżył K. P. składając w ustawowym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy a także po wszechstronnym przeanalizowaniu całego materiału dowodowego w zakresie wyznaczonym przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad działając jako organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zasadne jest utrzymanie jej w mocy. Następnie organ wskazał, że z treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wprost wynika, że nowe okoliczności faktyczne oraz (lub) nowe dowody muszą spełniać kumulatywnie trzy cechy: istnieć w dniu wydania decyzji, być nie znane organowi oraz być istotne dla sprawy. Zbadanie przywołanych faktów i (lub) dowodów według ww. kryteriów należy do organu prowadzącego postępowanie wznowieniowe i rzutuje na jego wynik w ten sposób, że w przypadku, gdy kryteria te nie są spełnione - organ odmawia uchylenia ostatecznej decyzji kończącej postępowanie pierwotne (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), zaś w przypadku, gdy kryteria te są spełnione - organ uchyla ostateczną decyzję kończącą postępowanie pierwotne i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, organ stwierdził, że pełnomocnik strony podniósł we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., iż wyszły na jaw nowe fakty dotyczące ww. sprawy, w tym nieposiadanie przez działkę nr [...] statusu drogi publicznej i nieuregulowany stan prawny w zakresie prawa własności tej działki. Co do pozostałej części tego wniosku, przyjąć należy, iż zawiera ona argumentację merytoryczną ocenianą w postępowaniu w sprawie lokalizacji zjazdu, nie dotyczy natomiast przesłanek wznowienia postępowania w przedmiocie lokalizacji zjazdu. Pierwsza z podniesionych nowych okoliczności miałaby według strony polegać na tym, że wydając ostateczną decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. organ przyjął, iż działka nr [...] stanowi drogę publiczną i w oparciu o to ustalenie odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...], gdy tymczasem działka nr [...] nie miała wówczas statusu prawnego drogi publicznej. Działka nr [...] nie została bowiem zaliczona w odpowiednim trybie do żadnej z kategorii dróg publicznych. Ustosunkowując się do powyższego twierdzenia organ zauważył, że nadanie drodze statusu drogi publicznej wymaga stosownych działań; doprecyzowując: zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) o tym, czy dana droga jest drogą publiczną, w przypadku dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych przesądza uchwała właściwej jednostki samorządu terytorialnego, zaś w przypadku dróg krajowych rozporządzenie właściwego ministra. Jak wskazuje przepis art. 8 pkt 1 ustawy o drogach publicznych droga niezaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych jest drogą wewnętrzną. Drogi dzielą się zatem na drogi publiczne zdefiniowane w art. 1 cyt. ustawy oraz drogi wewnętrzne zdefiniowane w ww. art. 8 pkt 1 tego aktu. W sytuacji gdy dana działka drogowa wchodzi w skład stanu faktycznego badanej sprawy, ustalenie statusu prawnego takiej drogi (publiczna lub wewnętrzna) oraz jej kategorii i klasy, jeśli jest drogą publiczną, następuje podczas postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie decyzji, zgodnie z przepisami art. 7 i 77 k.p.a. rozpatrywanymi łącznie z jednym z przepisów (w zależności od klasy drogi krajowej) § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Nie dysponując aktem zaliczającym działkę nr [...] do którejkolwiek kategorii dróg publicznych, ani nie posiadając wiedzy o jego istnieniu, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad sklasyfikował działkę nr [...] jako drogę wewnętrzną. W dacie orzekania w pierwotnym postępowaniu organ miał pełną świadomość, iż jedyną drogą publiczną, z którą może być skomunikowana działka K. P. jest droga krajowa nr [...] klasy G. Wyraźnie zaakcentował, iż wykluczony jest dostęp bezpośredni do drogi krajowej nr [...], ponieważ istnieje możliwość zapewnienia działce strony dostępu pośredniego do ww. drogi krajowej poprzez działkę nr [...] (po ustanowieniu służebności przejazdu) i działkę drogową nr [...]. Gdyby natomiast organ ustalił, iż działka nr [...] stanowi drogę publiczną znalazłoby to wyraz w uzasadnieniu decyzji, w którym wskazałby wówczas, iż strona posiada dostęp do drogi publicznej niższej kategorii niż droga krajowa, co implikuje odmowę udzielenia zezwolenia na zjazd z drogi krajowej. Reasumując, kwalifikacja działki nr [...] pod kątem posiadania przez nią statusu drogi publicznej wpłynęłaby jedynie na treść uzasadnienia decyzji, która jednakże w każdym z przypadków byłaby odmowna. Dodatkowo organ nadmienił, że w konsekwencji nawet gdyby podniesiona przez stronę niniejszego postępowania ww. okoliczność faktyczna nie była znana organowi w dacie orzekania w sprawie pierwotnej, czyli była nowa w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to ponieważ mogłaby zapaść jedynie decyzja tożsama w treści z decyzją pierwotną, zastosowanie znalazłby art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. (organ ograniczyłby się do stwierdzenia wydania decyzji pierwotnej z naruszeniem prawa wraz ze wskazaniem powodów, dla których jej nie uchylił), a tym samym cel strony (uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. i wydanie nowej decyzji) nie zostałby osiągnięty. Z kolei powołana przez stronę nowa okoliczność polegająca na niejasnym stanie prawnym w zakresie własności działki nr [...] w ogóle nie ma znaczenia prawnego w sprawie lokalizacji zjazdu (jest okolicznością indyferentną, obojętną), gdyż na gruncie ustawy o drogach publicznych i cyt. rozporządzenia przyjmuje się, iż wystarczające jest ustalenie, czy dana droga fizycznie istnieje oraz ustalenie, jak już wyżej wskazano, czy jest drogą publiczną, czy nie. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] maja 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. P. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wydanej dnia [...] stycznia 2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 ust. 5 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 i 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i uznanie, że nie wystąpiły nowe istotne okoliczności, nie znane organowi w chwili wydawania pierwotnych decyzji, co doprowadziło do odmowy uchylenia dotychczasowych decyzji w sprawie, 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie i niepodjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie należytej weryfikacji stanu prawnego i fizycznego przedmiotowych nieruchomości, w zakresie w jakim jest to konieczne dla ustalenia przesłanek odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu, 3) art. 29 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie i uznanie że dopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca i odmowa w oparciu o nie lokalizacji zjazdu z drogi publicznej w przypadku nieuzasadnionym w świetle warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, 4) § 9 ust. 1 pkt 4 w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz w związku z art. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia. i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, i uznanie że dopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca i odmowa w oparciu o nie lokalizacji zjazdu z drogi publicznej w przypadku nieuzasadnionym w świetle warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W motywach skargi główne miejsce zajmuje argumentacja związana z nową okolicznością faktyczną istotną dla sprawy, tj. brakiem statusu drogi publicznej dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Organ błędnie przyjął, że należąca do skarżącego nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] może zostać skomunikowana z drogą krajową nr [...] poprzez drogę usytuowaną na działce o numerze [...]. Organ ustalił, że na działce nr [...] zlokalizowana jest droga, przez którą (za pośrednictwem sąsiedniej działki nr [...]) Skarżący może uzyskać skomunikowanie działki nr [...] z drogą krajową nr [...]. Tymczasem ustalenie to nie było i nie jest zgodne z prawdą. Na działce nr [...] nie jest zlokalizowana jakakolwiek droga. Działka ta w prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w [...] Ewidencji Gruntów i Budynków jest jedynie błędnie oznaczona jako droga szerokości zmiennej. Wbrew twierdzeniom organu, nie jest możliwe skomunikowana działki nr [...] za pośrednictwem drogi znajdującej się na działce nr [...]. Działka nr [...] nie ma bowiem statusu drogi publicznej. Zapis określający tą działkę mianem "drogi szerokości zmiennej" jest zapisem błędnym. Powiatowy Zarząd Dróg w [...], który w wypisie z ewidencji działalności gospodarczej jest wskazany jako władający tą działką, zaprzeczył, aby ten grunt miał charakter drogi powiatowej (w rozumieniu art. 6a u.o.d.p.). Zarząd zaprzeczył też aby ta nieruchomość znajdowała się w jego władaniu. Także Gmina [...] , na terenie której płożona jest działka nr [...], zaprzecza aby nieruchomość ta znajdowała się w jej władaniu. Droga ta nie ma również statusu drogi gminnej (w rozumieniu art. 7 u.o.d.p.). Działka ta nie ma również uregulowanego stanu prawnego. Nie została zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych: nie jest ona drogą krajową, wojewódzką, powiatową, ani gminną. Powyższe w sposób jednoznaczny i niewątpliwy potwierdza, iż na działce nr [...] nie jest zlokalizowana żadna droga, której istnienie zgodnie z przepisami art. 29 ust. 4 u.o.d.p. oraz § 9 ust. 1 pkt 4 w zw § 3 pkt 1 i art. 1 u.o.d.p. stanowić mogłoby podstawę dla odmowy zlokalizowania zjazdu na działkę nr [...] będącą własnością skarżącego. Odmowa lokalizacji zjazdu publicznego z działki nr [...] stanowi ograniczenie prawa własności nieruchomości skarżącego, dlatego wykładnia przepisów w oparciu o które organ podejmuje decyzje w tej sprawie powinna być dokonywana zgodnie z dyrektywami wynikającymi z Konstytucji i orzecznictwa, w szczególności zgodnie z zasadą ścisłej wykładni przepisów ograniczających własność. Podsumowując skarżący wskazał, że organ oparł się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, że skomunikowanie działki skarżącego z drogą nr [...] proponowane przez organ nie jest możliwe, że organ nie uwzględnił koncepcji skarżącego wykazującej możliwość zrealizowania zjazdu z zapewnieniem wysokiego poziomu bezpieczeństwa ruchu pojazdów i pieszych bowiem oraz na nierówne traktowanie podmiotów przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nadzorcze prawidłowo oceniły, że kontrolowana w postępowaniu wznowionym decyzja GDDKiA z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz poprzedzająca ją decyzja GDDKiA z dnia [...] września 2008 r. nie są dotknięte kwalifikowaną wadliwością, zatem odpowiadają przepisom prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja GDDKiA z dnia [...] maja 2012 r. odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej GDDKiA z dnia [...] grudnia 2008 r. wydanej w przedmiocie odmowy K. P. wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej. Nadmienić trzeba, że decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. kończąca sprawę w postępowaniu zwykłym była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 350/09 (wyrok z dnia 20 kwietnia 2009 r.) i Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 1242/09 (wyrok z dnia 13 lipca 2010 r.), które nie dopatrzyły się w sprawie żadnych uchybień prawa. Zapadłe wyroki oddalały bowiem skargi. Następnie wskazać trzeba, że postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowane zostało wnioskiem K. P. o wznowienie postępowania, który jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., czyli nową istotną okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji, lecz nie znaną organowi, który wydał decyzję. Wyjaśnić zatem trzeba, że zaskarżona czyli kontrolowana przez Sąd Wojewódzki decyzja wydana została w postępowaniu wznowionym, czyli w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest postępowaniem, w którym badaniu podlegają dwa elementy, tj. - ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna rozstrzygająca sprawę indywidualną było dotknięte ciężką, kwalifikowaną wadą procesową wyliczoną w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145b § 1 k.p.a., oraz - ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy jest wyznaczone granicami przedmiotowej tożsamości sprawy. Ustalenie kwalifikowanej wadliwości procesowej w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną może prowadzić do wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie miało miejsce, gdy naruszenie przepisów prawa procesowego doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego nieodpowiadającego hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w normie prawnej przepisu prawa materialnego. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. K. P. stawia w skardze, jak i w pismach procesowych składanych od chwili żądania wznowienia postępowania, tezę, że jest nową okolicznością w sprawie, to że wskazana przez organ alternatywna droga (dz. ew. [...]), za pośrednictwem której miałby odbywać się wjazd na drogę krajową nr [...], zamiast zjazdu bezpośredniego o który wnosił skarżący, nie ma charakteru drogi publicznej, chociaż - w rozumieniu skarżącego - za taką drogę tj. publiczną, uznano w toku załatwiania sprawy w trybie zwykłym tę właśnie drogę alternatywną. Tezę swoją skarżący wspiera tym, że § 9 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. nakazuje, iż na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Te drogi innych klas to drogi publiczne (bo tylko takich dróg dotyczy ustawa o drogach publicznych). Organ zatem popełnił błąd, wskazując na tę drogę jako alternatywę dojazdu do nieruchomości skarżącego, gdyż nie ma ona charakteru drogi publicznej. Wskazując na tę nowo ujawnioną okoliczność skarżący zarzucił błędną wykładnię i zastosowanie ww. przepisu. W ocenie Sądu Wojewódzkiego tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego, wywodzony z nowej okoliczności, która winna istnieć w chwili orzekania i być nieznana organowi, jest chybiony ze względów następujących. Strona skarżąca zarzuca w skardze wprawdzie błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa materialnego, lecz w istocie zarzut strony odnosi się nie tyle do naruszenia prawa materialnego, lecz do błędnej oceny ustalonego przez organ administracji publicznej stanu faktycznego sprawy w aspekcie regulacji prawnej powołanego przepisu. Przede wszystkim, jak zasadnie wywiódł to organ, w żadnym fragmencie sprawy rozstrzyganej w trybie zwykłym, gdyż nie wynika to ani z sentencji ani uzasadnienia decyzji, organ nie przyjmował, że działka nr [...] jest drogą publiczną. Przeciwnie wskazywał, że dostęp do drogi publicznej nie musi być bezpośredni, może się odbywać, za pośrednictwem drogi wewnętrznej lub przez ustanowienie służebności drogowej (str. 4 decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r.). Dalej wskazano, że działka skarżącego przed podziałem miała dostęp do drogi krajowej przez działkę nr [...] oznaczoną na mapie jako droga zmiennej szerokości, włączoną do drogi krajowej. Takich też określeń używa organ dla działki nr [...] w dalszych fragmentach uzasadnienia, wskazując, że wykorzystanie działki nr [...] jako dojazdu do drogi krajowej wymagać będzie ustanowienia służebności przejazdu i przechodu. Podobne sformułowania znalazły się na str. 6 wspomnianej decyzji Ocena powyższych sformułowań zawartych w decyzji wydanej w trybie zwykłym, a szczególnie sformułowania dotyczące ustanowienia służebności na tej działce, prowadzi do konkluzji, że organ nigdy nie przyjmował, że działka ta jest drogą publiczną, a zatem zasadnie oceniono w postępowaniu wznowionym, że przesłanka nowych okoliczności, na którą powołuje się skarżący w ogóle nie wystąpiła, nie został zatem naruszony art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Stwierdzenie nienaruszenia art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. powoduje, że zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, traci rację bytu. Ponadto dodać trzeba, że nie można skutecznie zarzucić naruszenia przepisu, którego organ nie stosował. W tym stanie rozważania czy organ w postępowaniu zwykłym prawidłowo ocenił okoliczności faktyczne sprawy, wskazując na działkę nr [...] jak alternatywę dla zjazdu bezpośredniego, chociaż w ocenie skarżącego nie miał do tego podstaw, ze względu na wskazany przez niego przepis, nie mają podstawy faktycznej w postępowaniu wznowionym. Rozważania takie mogły być wprawdzie prowadzone w ramach ustaleń faktycznych w postępowaniu zwykłym, nie mogą natomiast być przedmiotem ocen w ramach wznowionego postępowania, gdy przesądzono już, że przesłanka wznowienia nie wystąpiła. Pamiętać trzeba, że decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. kończąca sprawę w postępowaniu zwykłym, podjęta na gruncie określonego w niej stanu faktycznego była przedmiotem ocen Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które nie dopatrzyły się w sprawie żadnych uchybień, zarówno w sferze procesowej jak i ocen materialnoprawnych. Z tych powodów Sąd Wojewódzki kontrolujący obecnie decyzję wydaną w postępowaniu wznowionym, podzielając ocenę organu co do niewystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie jest upoważniony do formułowania innych ocen prawnych niż te, które mają moc rzeczy osądzonej we wskazanych wyrokach. Dodać też trzeba, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może odnieść zamierzonego skutku, jeśli jest oparty na kwestionowaniu stanu faktycznego ponieważ badanie zasadności naruszenia prawa materialnego można jedynie dokonywać na podstawie niekwestionowanego stanu faktycznego. Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2007 r., sygn. akt II FSK 566/08. Oceniając zaskarżoną decyzję, w szczególności przez pryzmat przesłanki wskazanej we wniosku K. P. (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) Sąd Wojewódzki stwierdził, że prawidłowo organ odmówił uchylenia decyzji odmawiającej zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej. Przypomnieć już tylko należy, że organ administracyjny, wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych tej właśnie klasy (G) przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu. Zgoda stanowiłaby naruszenie przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Zgodnie z przepisem § 55 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, zjazd publiczny jest to zjazd do co najmniej jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego. W myśl § 77 tego rozporządzenia zjazd publiczny winien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu. W rozpatrywanej sprawie trudno dopatrzyć się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji, przemawiającej za ewentualnym uwzględnieniem żądania skarżącego, gdyż do jego nieruchomości zapewniony jest dojazd z drogi krajowej poprzez działkę nr [...]. Wprawdzie zapewnienie dojazdu wymagać będzie ustanowienia służebności przejazdu i przechodu (powszechna praktyka związana z zapewnianiem właścicielom nieruchomości dojazdu do drogi publicznej), jednak nie można zarzucić organowi odcięcia skarżącego od możliwości dojazdu, a zatem również ograniczenia jego prawa własności nieruchomości. Reasumując wbrew twierdzeniom skargi zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji nie można postawić skutecznego zarzutu naruszenia norm prawa procesowego ani prawa materialnego, ponieważ Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego (brak przesłanek do udzielenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego) oraz swoje ustalenia i ich ocenę w świetle obowiązujących przepisów prawa zawarł w uzasadnieniu faktycznym i prawnym swoich decyzji. Biorąc to wszystko pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Sąd skargę oddalił.