VII SA/Wa 1770/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wpisu do rejestru zabytków nieruchomych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, działając na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 7 pkt 1, art. 9 ust. 1, art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nad (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r., poz. 2067) oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.., od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], wpisującej do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego pawilon handlowo-wystawienniczy "[...]", położony w W. przy ul. M. [...] i ul. N. [...], umorzył postępowanie odwoławcze. Decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (zwanego dalej "Ministrem Kultury") wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków (dalej: "[...] Konserwator Zabytków") decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...] wpisał do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego pawilon handlowo-wystawienniczy "[...]", wzniesiony w latach [...]-[...], wg. projektu Z. S., położony w W. przy ul. M. i ul. N. Odwołanie od ww. decyzji pismem z dnia [...] lutego 2019 r. wniosła [...] Sp. z o.o., wskazując na naruszenie art. 28 k.p.a. "poprzez pominięcie w postępowaniu administracyjnym podmiotu, któremu przysługuje status strony". W uzasadnieniu wskazano, że "Spółka [...] Sp. z o.o. jest właścicielem obiektu znajdującego się na dachu przedmiotowego budynku - konstrukcji wraz z ekranem LED", a "decyzja o wpisie do rejestru zabytków oddziałuje w sposób bezpośredni na sytuację prawną Odwołującego, ponieważ od jej treści uzależniona jest obecność konstrukcji w tej lokalizacji". Pismem z dnia [...] marca 2019 r. [...] Sp. z o.o. uzupełniła ww. odwołanie zarzucając dodatkowo zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez uznanie przedmiotowego budynku za zabytek, pomimo braku spełnienia przez niego ustawowych przesłanek. W uzasadnieniu wskazano, że "Odwołujący na podstawie umowy najmu nieruchomości używa części budynku Cepelii w celu utrzymywania na niej nośnika reklamowego". W dalszej części uzasadnienia zakwestionowano wartość historyczną, artystyczną i naukową obiektu, a także "przesłankę istnienia interesu społecznego w zachowaniu niniejszej nieruchomości".  Pismem z [...] kwietnia 2019 r., w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] kwietnia 2019 r., odwołująca się Spółka przesłała poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię umowy najmu z dnia [...] grudnia 2014 r., "stanowiącą dowód na istnienie interesu prawnego Odwołującego się do udziału w przedmiotowym postępowaniu". Minister Kultury rozpatrując odwołanie powołał się na art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wskazując, że z wymienionego przepisu, wynika fakt, iż stronami postępowania w sprawie wpisania obiektu do rejestru zabytków są podmioty posiadające tytuł prawny do korzystania z nieruchomości znajdujących się na terenie objętym przedmiotowym postępowaniem. Stosownie natomiast do treści art. 28 k.p.a. o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, iż interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. winien mieć cechę bezpośredniości. [...] Sp. z o.o. nie jest właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości będącej przedmiotem wpisu. Podobnie, w dacie wydania decyzji o wpisie do rejestru zabytków pawilonu handlowo-wystawienniczego "[...]", a także w momencie wniesienia odwołania [...] Sp. z o.o. nie była właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym ww. obiektu. Jak podkreślił Minister Kultury, [...] Sp. z o.o. wywodzi swój interes prawny do występowania w niniejszej sprawie w charakterze strony z okoliczności najmu części dachu budynku "[...]" w wyłącznym celu umieszczenia na wynajmowanej powierzchni tablicy reklamowej w formie ekranu LED. Zdaniem Ministra Kultury, status strony winien być tu jednak rozpatrywany jedynie w stosunku do właściciela budynku najmowanego dachu – tj. [...] [...] Sp. z o.o. W niniejszej sprawie tylko w stosunku do właściciela przedmiotowa decyzja może bowiem wkraczać bezpośrednio w jego sferę prawną. Według organu, brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną podmiotu (w rozpatrywanej sprawie - najemcy) nie pozwala zatem na uznanie [...] Sp. z o.o. za stronę. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że umowa najmu powierzchni dachu ma charakter cywilnoprawny (zobowiązaniowy) i nie można z niej wywieść konkretnych, indywidualnych i aktualnych uprawnień lub obowiązków, które wskazywałyby na interes prawny strony. Reasumując, w ocenie Ministra Kultury decyzja administracyjna [...] Konserwatora Zabytków nie nakłada na odwołująca się Spółkę żadnych obowiązków, ani nie przyznaje jej jakichkolwiek uprawnień. Nie można zatem dopatrywać się wkroczenia przez ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w sferę interesu prawnego odwołującej się. W tej sytuacji, stosownie do przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Minister Kultury uznał za konieczne umorzenie postępowania wywołanego odwołaniem, jako wniesionego przez podmiot nieuprawniony, nie mający przymiotu strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się [...] Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuca: 1. Naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 3) w związku z art. 28 k.p.a. poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na uznanie, że odwołanie od decyzji zostało wniesione przez podmiot nieuprawniony, z uwagi na nieposiadanie przez skarżącą interesu prawnego do udziału w postępowaniu, 2. Naruszenie przepisów art. 7, 77 oraz 107 k.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem decyzji. Wobec wskazanych wyżej zarzutów skarżąca: 1. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego i rozważenie na podstawie przepisu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenia przez Sąd decyzji organu pierwszej instancji, 2. Na podstawie przepisu art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnosi o zasądzenie od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym 17 zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Skarżąca stoi na stanowisku, że powinna zostać uznana przez organy prowadzące sprawę za stronę postępowania. Podnosi, że na podstawie umowy najmu zawartej z właścicielem nieruchomości, używa części budynku "[...]" i jest właścicielem urządzenia reklamowego znajdującego się na dachu budynku. Jej interes prawny do udziału w postępowaniu wynika zatem nie ze stosunku najmu, a z prawa własności do obiektu znajdującego się na terenie obiektu wpisanego do rejestru zabytków. Skarżąca wskazuje, że w decyzji o wpisie budynku "[...]" do rejestru zabytków nie zostało wskazane bezpośrednio, czy ochroną została objęta instalacja na dachu budynku – w każdym jednak przypadku, wpis oddziałuje na podstawowe uprawnienia właścicielskie [...] Sp. z o.o. przysługujące w stosunku do urządzenia reklamowego znajdującego się na terenie nieruchomości. W sytuacji, w której decyzja [...] Konserwatora Zabytków obejmuje również rzecz należącą do skarżącej, interes prawny do udziału w postępowaniu jest bezsporny. Jeżeli natomiast decyzja o wpisie nie obejmuje urządzenia reklamowego będącego własnością skarżącej, posiada ona również interes prawny do udziału w postępowaniu, ponieważ wiąże się z tym najprawdopodobniej konieczność usunięcia urządzenia reklamowego z zabytku. Przedmiotowe postępowanie dotyczy sfery materialnoprawnych praw i obowiązków skarżącej bowiem wydana decyzja zamyka jej drogę obrony własnego interesu prawnego, a zatem postępowanie administracyjne w tej sprawie oddziałuje na treść jej prawa własności. Skarżąca uważa, że sposób prowadzenia przez organ postępowania w sprawie nie wypełnia obowiązków wyrażonych w treści przepisów art. 7 i art. 8 k.p.a. – zaskarżone postanowienie należy uznać za rozstrzygnięcie dowolne, a postępowanie w sprawie za prowadzone w sposób niezmierzający do pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W jej ocenie, wskazane wyżej okoliczności świadczą także o rażącym naruszeniu przepisu art. 6 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowaną decyzją z [...] maja 2019 r. Minister Kultury umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane przez skarżącą, a dotyczące decyzji [...] Konserwatora Zabytków z [...] lutego 2019 r., wpisującej do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] pawilon handlowo-wystawienniczy "[...]", położony w W. przy ul. M. [...] i ul. N. [...]. Organ uznał bowiem, że skarżącej w przedmiotowym postępowaniu nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skarżąca uważa natomiast, że jej interes prawny do udziału w postepowaniu wynika nie z samej umowy najmu części dachu budynku "[...]", lecz z prawa własności znajdującego się tam obiektu (urządzenia reklamowego). Skarżąca uważa, że z decyzji o wpisie do rejestru zabytków nie wynika, czy wpis obejmuje również należące do niej urządzenie, a nawet gdyby tak nie było, to i tak wpis do rejestru budynku "[...]" prawdopodobnie wiązać się będzie z koniecznością jego usunięcia. Mając na uwadze powyższe zarzuty wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, do rejestru wpisuje się zabytek nieruchomy na podstawie decyzji wydanej przez wojewódzkiego konserwatora zabytków z urzędu bądź na wniosek właściciela zabytku nieruchomego lub użytkownika wieczystego gruntu, na którym znajduje się zabytek nieruchomy. Przepis art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w sposób enumeratywny wymienia więc podmioty, które mogą zainicjować postępowanie w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków. Co do zasady są to wyłącznie właściciel obiektu uznanego za zabytkowy lub użytkownik gruntu, na którym zabytek ten jest położony. Przepis art. 9 cyt. ustawy nie określa enumeratywnego katalogu stron postępowania o wpis nieruchomości do rejestru zabytków (tak też NSA w wyroku z dnia 5 sierpnia 2005 r., sygn. akt. II OSK 109/05, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, przepis ten nie wyklucza udziału w tym postępowaniu, którego przedmiotem jest wpisanie do rejestru zabytków nieruchomego dobra kultury, innego podmiotu, jednakże wyłącznie pod warunkiem, że podmiot ten wykaże posiadanie własnego interesu prawnego. W przypadku podmiotu nie będącego właścicielem lub użytkownikiem wieczystym gruntu, na którym posadowiony jest zabytek nieruchomy, zastosowanie znajdzie art. 28 k.p.a., w myśl którego stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny lub obowiązek prawny, o którym mowa także w art. 28 k.p.a., musi jednak wynikać z przepisu prawa materialnego, będącego podstawą procesowej legitymacji strony. Pogląd powyższy potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 1994 r. (sygn. akt I SA 979/93, ONSA 1995, Nr 1, poz. 50), zgodnie z którym interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Zgodnie bowiem z wyrokiem NSA z dnia 30 listopada 1993 r. (sygn. akt II SA 1783/93) do uzyskania przymiotu strony nie wystarczy wykazanie jakiegokolwiek interesu, lecz musi to być interes prawny, a więc oparty na prawie, przy czym, to czy interes będący treścią żądania ma charakter prawny, czy tylko faktyczny, decyduje treść obowiązujących przepisów prawa materialnego. Zasadniczą cechą przymiotu strony w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a. jest zatem posiadanie własnego indywidualnego interesu prawnego opartego na konkretnym przepisie obowiązującego prawa. Mieć interes prawny, znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami tej osoby. Trafnie wskazuje również Minister Kultury, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. winien mieć cechę bezpośredniości. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie zezwala na uznanie jej za stronę (zob. wyroki NSA: z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1307/12; z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1427/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca w żadnym razie nie wskazała przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę jej interesu prawnego w postępowaniu o wpis pawilonu handlowo-wystawienniczego "[...]" do rejestru zabytków. Skarżąca nie jest ani właścicielem ww. budynku uznanego za zabytek, ani też użytkownikiem wieczystym gruntu w W.. przy ul. M. [...] i ul. N. [...]. Skarżąca, na mocy umowy najmu z dnia [...] grudnia 2014 r. jest jedynie uprawniona do korzystania z części dachu przedmiotowego pawilonu "[...]" i to wyłącznie w celu umieszczenia tam "Tablicy Reklamowej w formie ekranu LED". Z rzeczonej umowy wynika, że skarżąca jest uprawniona do "eksponowania Reklam" na wskazanej powierzchni dachu (patrz – § 3 pkt 1 umowy najmu – k. 125 akt administracyjnych). W ww. umowie zastrzeżono również, że "Sposób eksponowania Reklam oraz eksploatacja i konserwacja Tablicy Reklamowej nie może powodować naruszeń konstrukcji Budynku" (zob. - § 3 pkt 3). Ponadto, zgodnie z § 7 umowy, "Wszelkie ulepszenia dokonane przez najemcę w przedmiocie najmu, związane trwale z budynkiem, przechodzą na własność Wynajmującego z chwilą ich wykonania, bez obowiązku zwrotu kosztów ulepszeń". Wreszcie w § 13 umowy zawarto zastrzeżenie, z którego wynika, że najemca – skarżąca Spółka – nie jest uprawniona do korzystania z powierzchni dachu budynku nawet w celach serwisowych. W tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, ażeby powołana wyżej umowa, jako węzeł obligacyjny o charakterze wyłącznie cywilnoprawnym, przyznająca skarżącej prawo rzeczowe ograniczone li tylko do "eksponowania na powierzchni dachu budynku Tablic Reklamowych" stwarzała dla niej legitymację procesową w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 9 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wobec postanowień powołanej umowy, adresatem ograniczeń będących skutkiem decyzji [...] Konserwatora Zabytków, a wynikających z przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozostaje bowiem ustalony właściciel budynku i użytkownik wieczysty nieruchomości. To jego obciążać będą obowiązki administracyjnoprawne jakie powstają po wydaniu ostatecznej decyzji o wpisie zabytku nieruchomego do rejestru, tj. przede wszystkim: obowiązek opieki nad zabytkiem (art. 5 ustawy), informowania organów ochrony konserwatorskiej o zdarzeniach prawnych i faktycznych dotyczących zabytku (art. 28), udostępnienia zabytku do prowadzenia badań (art. 30 ust. 1 i ust. 2), przeprowadzenia prac konserwatorskich i robót budowlanych przy zabytku (art. 26 i art. 49 ust. 1). Z drugiej strony, to ten podmiot będzie dysponentem praw wynikających z wpisu do rejestru, np.: prawa do żądania pisemnych zaleceń konserwatorskich (art. 26 i art. 49 ust. 1), czy prawa do ubiegania się o udzielenie dotacji celowej z budżetu państwa na dofinansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku (art. 73). W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy decyzja [...] Konserwatora Zabytków bez wątpienia ingeruje zatem bezpośrednio jedynie w sferę prawną właściciela budynku i użytkownika wieczystego nieruchomości, i to wyłącznie ten podmiot jest uprawniony do udziału w postępowaniu o wpis należącego do niego budynku i przyległego terenu do rejestru zabytków. Decyzja o wpisie nie wpływa natomiast bezpośrednio na sytuację prawną skarżącej. Nie jest przy tym zasadna argumentacja skarżącej, która wskazuje na wątpliwości co do zakresu ochrony konserwatorskiej wynikającej z decyzji [...] Konserwatora Zabytków. Tutejszy Sąd zauważa, że ww. orzeczeniu organu pierwszej instancji bezspornie wskazano, że przedmiotowym wpisem obejmuje się budynek - dzieło architektury i budownictwa - położony na terenie działki ewidencyjnej o nr [...] z obrębu [...], wraz z elementami zagospodarowania wokół obiektu zlokalizowanymi w granicach ww. działki. Budynek z ww. elementami oznaczono kolorem czerwonym na załączniku graficznym, stanowiącym jej integralną część. Ponadto, w uzasadnieniu decyzji organu konserwatorskiego szczegółowo i wyczerpująco opisano ten obiekt i te elementy jego otoczenia, które wymagały ochrony konserwatorskiej. Jak wskazał organ "Jednocześnie wpisem objęto elementy zagospodarowania posesji integralnie powiązane z pawilonem, których nieregularny obrys został zharmonizowany z asymetryczną, urozmaiconą bryłą budynku. Mimo niezachowania ozdobnych komponentów tejże strefy (klombów z fontanną) jej sposób zaaranżowania jest ściśle powiązany z budynkiem i ma wpływ na wyraz architektoniczny całości." W tych okolicznościach nie można mieć wątpliwości, że urządzenie reklamowe umieszczone na dachu budynku "[...]", należące do skarżącej, jako niepowiązane integralnie z pawilonem i nie mieszczące się w powyższym opisie, nie zostało objęte spornym wpisem do rejestru zabytków. Chybione są ponadto założenia skarżącej, że wpis do rejestru zabytków wiąże się z koniecznością usunięcia urządzenia reklamowego z budynku "[...]". Decyzja objęcia ww. pawilonu ochroną konserwatorską sama w sobie takiego skutku nie wywołuje. Z przedstawionych względów organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym w postepowaniu o wpis budynku "[...]" do rejestru zabytków. W uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. (sygn. akt OPS 16/98), przyjęto, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W konsekwencji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez zaskarżone rozstrzygnięcie Ministra Kultury, a skarga nie okazała się zasadna. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.