VII SA/Wa 1775/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. K. i E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala. Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. na podstawie 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § i pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000 r. ze zmianami), po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...].09.2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę myjni samochodów osobowych marki "[...]" z infrastrukturą na terenie części działek nr ew. [...] i [...], obręb [...] w [...] - odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...].09.2011 r. W uzasadnieniu Starosta [...] podał, że we wniosku o wznowienie postępowania, E. i M. K. wskazali m.in. na: błędne ustalenie przez organ obszaru oddziaływania myjni i pominięcie ich jako strony postępowania, naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, § 31 ust 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, brak decyzji środowiskowej dla tej inwestycji. Ponadto zarzucili, że projektowana myjnia spowoduje uciążliwości: hałas, możliwość pojawienia się przykrych zapachów i drobin związków używanych w myjni, które mogą być przenoszone z wiatrem. Twierdzili również, że posadowienie myjni wpłynie na obniżenie wartości ich nieruchomości. Wobec faktu, że wnoszący o wznowienie postępowania administracyjnego wskazywali przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ postanowieniem z dnia [...].11.2011 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej omawianą decyzją. Następnie pismem z dnia 6.12.2011 r. wystąpił do E. K. i M. K. o wskazanie z jakiego przepisu prawa materialnego wywodzą swój interes prawny. W odpowiedzi E. i M. K. wskazali na naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: § 11 ust. 1, § 96 ust. 1, § 323 ust. 1, § 324, § 325, § 326 ust. 1, 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w aspekcie ochrony przed hałasem, § 19 ust. 1, 276 ust. 1 w/w rozporządzenia - odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, § 30, § 31 ust. 1 rozporządzenia - nie zachowanie odległości od studni do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, § 148 ust. 1, 2, 3, § 147 ust. 3 i 11, § 152 ust. 1, 2, 3 ww. rozporządzenia - możliwości rozprzestrzeniania się aerozoli rozpylanych przez dysze urządzeń myjni na ich nieruchomość, co będzie wymagało zastosowania wentylacji mechanicznej w ich budynku mieszkalnym. Ponadto podnosili naruszenie art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu oraz art. 76 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W toku postępowania inwestor E. K. przedłożyła wyciąg z instrukcji obsługi odkurzacza samochodowego zamontowanego na terenie myjni z danymi dotyczącymi emisji hałasu, oraz analizę akustyczną dotyczącą myjni - [...]. Po analizie materiału dowodowego organ wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę oprócz inwestora, stroną może być jedynie właściciel, użytkownik wieczysty łub zarządca nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, tak więc należy wykluczyć z kręgu stron osoby mające inny niż wymieniony tytuł prawny. Przepis art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane definiuje obszar oddziaływania obiektu jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zawęża kręg stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Czyni to stroną postępowania budowlanego jednie tego, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć zgodne z prawem zagospodarowanie jego nieruchomości. Organ wywodził, że myjnia została przewidziana w północnej części obszaru zabudowy, wskazanego w załączniku graficznym decyzji Burmistrza [...] z dnia [...].06.2011 r. o warunkach zabudowy, tzn. w miejscu najbardziej odległym od nieruchomości E. i M. K. Czterostanowiskowa myjnia wraz z dwoma stanowiskami do odkurzania znajduje się w odległości od 25 m - 28 m od granic działki skarżących nr ew. [...] obręb [...] w [...] , oraz w odległości 34 m od ich budynku mieszkalnego. Między działką nr ew. [...], a nieruchomością na której zlokalizowano myjnię przebiega ul. [...] oznaczona jako działka nr ew. [...]. W ocenie organu taka lokalizacja myjni, nie ogranicza sposobu zagospodarowania działki E. i M. K.. Inwestycja zgodna jest z decyzją Burmistrza Miasta [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej marki "[...]" dla mycia samochodów osobowych na terenie o powierzchni 500 m2, złożonym z części działki nr ew. [...] i części działki [...] w [...]. E. i M. K. nie zostali uznani za stronę postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ww. decyzji o warunkach zabudowy. Zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę, projekt zagospodarowania terenu, przewiduje zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dwa miejsca postojowe w odległości 18 m od granicy działki stanowiącej własność E. i M. K. Tym samym zarzut dotyczący odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym jest nieuzasadniony. Zaopatrzenie w wodę omawianej myjni przewidziano z istniejącego wodociągu na terenie Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w [...]. Natomiast odprowadzenie ścieków zaprojektowano przez separatory do zbiorczej kanalizacji sanitarnej, istniejącej również na terenie Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w [...] (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy). Projekt zagospodarowania działek nr ew. [...] i [...] nie przewiduje budowy przydomowej oczyszczalni ścieków z przewodami rozsączającymi, tym samym zarzuty dotyczące naruszenia § 30, § 31 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, są bezzasadne. Nadto skarżący korzystają z systemu rozsączającego na swojej działce - nr ew. [...], przy czym lokalizacja studni na ich działce nr [...] jest niezgodna z omawianym rozporządzeniem, gdyż znajduje się około 2,5 m od granicy z działką nr ew. [...], stanowiącą drogę - ul. [...] . Obsługa komunikacyjna myjni odbywa się przez istniejące bezpośrednie połączenie z ul. [...] i nie wpływa na natężenie ruchu w ulicy [...] przy której znajduje się nieruchomość skarżących. Między myjnią samochodową, a ulicą [...] zaprojektowano pas terenu zielonego o szerokości od 11 m do 14,5 m. Projektowana myjnia samochodów osobowych, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r., Nr 213, poz.1397), nie zalicza się do rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie była wymagana. Organ wskazał również, że "wg badań i analizy akustycznej przeprowadzonej przez firmę [...] S.C. zajmującej się ochroną środowiska, dla tego typu myjni samoobsługowej 4-stanowiskowej [...] , poziom hałasu przy 128 autach w najbardziej niekorzystnych 8 godzinach nie przekracza na obszarze myjni 63,81 dB, a w obszarze odkurzaczy 70,4 dB. Z każdym metrem oddalenia od obszaru myjni poziom hałasu maleje i w odległości 2m od urządzeń myjni poziom tego hałasu jest poniżej 50dB, a w odległości 6,5 m od tych urządzeń wynosi już poniżej 45dB. Obszar niekorzystnego oddziaływania myjni pod względem hałasu (dopuszczalna norma 50dB) zamyka się w granicach 2 m od urządzeń myjni. Inwestorka E. K. dołączyła kopię analizy akustycznej sporządzonej dla podobnej myjni [...], z której wynika, że normy hałasu dla obiektów oddalonych co najmniej o 16 m od myjni, nie są naruszone. Zarzuty naruszenia § 148 ust. 1, 2, 3, § 147 ust. 3 i 11, § 152 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczących jakości środowiska wewnętrznego w budynkach, są w ocenie organu chybione. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany posiada uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych, oraz rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Przed wydaniem decyzji z dnia [...].09.2011 r. Starosta [...] nie miał podstaw do badania, czy są spełnione warunki omawianego rozporządzenia w budynku mieszkalnym E. i M. K., bowiem przedmiotem postępowania o pozwolenie na budowę była myjnia i spełnienie warunków w tym obiekcie, a nie w istniejącym budynku mieszkalnym. Rozpatrując lokalizację myjni w aspekcie art. 140 i 144 KC, organ wskazał, że aby art. 144 Kodeksu cywilnego, mógł stanowić podstawę do uznania za stronę postępowania administracyjnego, musi zostać powiązany z przepisem Prawa budowlanego, który w związku z działaniem inwestora został naruszony w takim stopniu, że ogranicza prawa skarżącego do zagospodarowania jego nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Myjnia firmy [...] została zaprojektowana na terenie Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w [...], który jest wykorzystywany pod m.in. warsztaty, myjnię samochodów ciężarowych, stację benzynową, zajezdnię autobusów, parkingi. Zgodnie z art. 144 KC właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikająca ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, w skład której wchodzą działki nr ew. [...] i [...] obręb [...] w [...] wskazuje, że stosunki miejscowe nie zostały naruszone ponad przeciętną miarę. Art. 76 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska wprowadza zakaz oddania do użytkowania obiektów niespełniających wymagań ochrony środowiska. Realizacja tego celu ma miejsce w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie i odnosi się do przedsięwzięć wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a przedmiotowa myjnia samochodowa została wyłączona z tego katalogu przedsięwzięć. Lokalizacja obiektów zatwierdzonych decyzją Starosty [...] z dnia [...].09.2011r., spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Tym samym, sposób zagospodarowania działek nr [...] i [...], nie ogranicza zagospodarowania działki nr [...]. Dlatego E. i M. K. nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...].09.2011 r. Organ stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., co skutkowało odmową uchylenia decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...].09.2011 r. E. i M. K. wnieśli odwołanie od decyzji Starosty [...]z dnia [...].01.2012 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...].09.2011 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania E. i M. K. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] .01.2012 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Handlowo-Uslugowego "[...]" E. K. w [...], Starosta [...]decyzją z dnia [...].09.2011 roku, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu "[...]" E. K. pozwolenia na budowę myjni samochodów osobowych na terenie działek nr ew. [...] i [...], obręb [...], w [...]. W dniu 22.09.2011 roku E. i M. K. złożyli, za pośrednictwem Starosty [...], skargę do Wojewody [...] na działanie Starosty Powiatu [...]. Wojewoda [...], uznając iż powyższy wniosek stanowi w istocie żądanie wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), na podstawie art. 65 Kpa, pismo przekazał Staroście [...]. Starosta Powiatu [...] postanowieniem z dnia [...].11.2011r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...].09.2011 roku, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...].01.2012 roku, odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia [...].09.2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i pozwalającej na budowę myjni samochodów osobowych. Uznał, że inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a E. i M. K. nie są stroną tego postępowania. W odwołaniu małżonkowie K. zarzucili, naruszenie art. 7, 9 Kpa, poprzez nie uznanie ich za stronę postępowania, mimo, że ich nieruchomość leży w obszarze oddziaływania myjni, powodującej immisje bezpośrednie i pośrednie (art. 140 i 144 KC). Nadmierny hałas oraz możliwość przenikania ścieków i innych nieczystości do wód gruntowych lub drogą powietrzną na ich działkę. Zdaniem odwołujących się Starosta nie ocenił z należytą starannością, czy ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, czy też położona jest poza jego zasięgiem. Poza tym zarzucili, że organ nie wziął pod uwagę uciążliwości projektowanej inwestycji w stosunku do ich nieruchomości, co wynika z naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - § 11 ust. 1, § 96 ust. 1, § 323 ust. 1, § 324, § 325 ust. 1, § 326 ust. 1. Ponadto, zdaniem skarżących decyzja o pozwoleniu na budowę narusza również inne przepisy w/w rozporządzenia: a) § 19 ust. 1 § 276 ust. 1 - odnośnie odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych, b) § 30, § 31 ust. 1 – niezachowanie odległości od istniejącej studni na działce odwołujących się do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, c) § 147 ust. 3 i 11, § 148 ust. 1, 2, 3, § 152 ust. 1, 2, 3 w związku z ryzykiem rozprzestrzeniania się na obszar ich działki środków chemicznych w postaci aerozoli rozpylanych przez dysze urządzeń myjni. W ramach postępowania wyjaśniającego, Wojewoda [...], zobowiązał Starostę [...] do uzupełnienia materiału dowodowego, w tym do przedstawienia "Analizy akustycznej" dla myjni samochodów osobowych marki "[...]". [...] s.c. w [...] wykonała analizę akustyczną oddziaływania samoobsługowej myjni bezdotykowej [...] na 4 stanowiska. Z analizy tej wynikało, że maksymalny poziom hałasu dla inwestycji nie przekracza dopuszczalnych norm. W dniu 10.04.2012 r. do organu wpłynęło także opracowanie pomiarów hałasu w otoczeniu samoobsługowej myjni bezdotykowej w [...] przy ul. [...], opracowane w dniu 27.03.2012 r. przez mgr inż. J. G. Z opracowania tego wynikało, że poziom hałasu nie przekracza dopuszczalnych norm. W świetle tych dowodów Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja z dnia [...].09.2011 roku o pozwoleniu na budowę myjni była poprzedzona ostateczną decyzją Burmistrza [...] o warunkach zabudowy z dnia [...].06.2011 roku. Z decyzji tej wynika, że zamiar inwestycyjny należy do przedsięwzięć nie zaliczanych do mogących wymagać lub wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja o pozwoleniu na budowę myjni nie wymagała decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Spełnia wszystkie wymagania decyzji o warunkach zabudowy, w tym dotyczące ochrony interesów osób trzecich, wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych w budownictwie. Czterostanowiskowa myjnia samochodowa wraz z dwoma stanowiskami do odkurzania, zlokalizowana jest w odległości ok. 25-28 m od granicy z działką nr [...], należącą do odwołujących się oraz w odległości 34 m od ich budynku mieszkalnego. W trakcie postępowania wyjaśniającego przedstawiono pomiary hałasu w otoczeniu samoobsługowej myjni bezdotykowej w [...] przy ul. [...] - opracowanie mgr inż. J. G.. W opracowaniu tym, do analizy przyjęto poziom hałasu w godzinach szczytu, tj. w godz. 14-15.30. Wg norm unijnych max poziom dźwięku A w odległości 1 m od urządzenia zainstalowanego w pomieszczeniu technicznym zlokalizowanym w budynku mieszkalnym nie może przekraczać 65 dB(A). Taki właśnie poziom przyjęto dla przedmiotowej myjni. Wg pomiarów dokonanych w odległości 1 m od myjni przy pracy wszystkich urządzeń, tj. mytego samochodu, pracującego odkurzacza, pracy wszystkich pomp z pełnym wydatkiem wewnątrz kontenera, poziom hałasu wynosił 62,5-63,7 dB(A), czyli poniżej 65 dB(A) - max wielkości hałasu, która jest dopuszczalnym poziomem dźwięku A w odległości 1 m od urządzenia - [...]. W celu sprawdzenia stopnia hałasu (pracującej myjni) dokonano pomiaru poziomu hałasu w punkcie R - położonym na granicy nieruchomości małżonków K. od ul. [...] , odległym 26 m od myjni samochodowej oraz (dla porównania) w punkcie S, tj. na granicy posesji skarżących od strony ul. [...]. W punkcie R, na granicy nieruchomości skarżących od strony ul. [...] (czyli na wprost myjni, poziom hałasu w warunkach pracy myjni, (tj. mytego samochodu, pracującego odkurzacza, przy pompach pracujących z pełnym wydatkiem), wynosił 57,5do 58,9 dB/A. Natomiast poziom hałasu w tym samym punkcie R, oddalonym także 26 m od ul. [...], spowodowany ruchem ulicznym, w godz. 14.50-15.30, wynosił 66,3 do 70,7 dB/A, a na granicy posesji skarżących bezpośrednio od strony ul. [...], poziom hałasu wynosił od 70,4 do 75,2 dB/A (posesja skarżących zlokalizowana jest na skrzyżowaniu ulic [...] i [...]). Z dokonanych w dniu 27.03.2012 r. pomiarów poziomu hałasu wywołanego pracą myjni wynika, że pozostaje on w granicach normy. Natomiast hałas wywołany natężeniem ruchu ulicznego na ul. [...] przekracza wielkości dopuszczalne przez normę PN-87/B-02151/02. Analizując zarzut uciążliwości projektowanej inwestycji w stosunku do nieruchomości skarżących w zakresie hałasu, Wojewoda [...] stwierdził, że hałas spowodowany funkcjonowaniem myjni jest mniejszy aniżeli hałas spowodowany ruchem ulicznym od ul. [...]. Jak wskazali w swym odwołaniu skarżący funkcjonowanie myjni wiąże się ze zorganizowaniem miejsc postojowych dla pojazdów, które oczekują na możliwość skorzystania z usługi. W ich ocenie, decyzja narusza - § 19 ust. 1, § 276 ust.1 warunków co do odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych. W związku z tym, że myjnia jest zlokalizowana w odległości 34 m od budynku mieszkalnego odwołujących się, zachowane są przepisy dotyczące odległości zgrupowania miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Z §19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wynika, że dla zgrupowania od 5 do 60 stanowisk włącznie odległość ta nie może być mniejsza aniżeli 10 m, a dla większych zgrupowań - 20 m. Rozmiary działki przeznaczonej na myjnię samochodową (500 m2) wskazują, że nie ma możliwości pomieszczenia na działce więcej aniżeli 5-60 samochodów, a więc odległość od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi wynosi 10 m i ta odległość także mieści się w granicach działki inwestora. Na działce skarżących znajduje się ujęcie wody (studnia), z której korzystają. W ich ocenie ujęcie to, znajdujące się w pobliżu granicy działki, bezpośrednio przyległej do ul. [...], w pobliżu myjni - nie spełnia przepisów § 30, § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Powołany § 30 rozporządzenia nie dotyczy myjni samochodowych, lecz usytuowania na działce ujęć wody. Natomiast § 31 ust. 1 pkt 4 dotyczy odległości studni do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie, w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m. Załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej myjni samochodowej jest zatwierdzony projekt budowlany przyłącza wodociągowego i przykanalika sanitarnego do samoobsługowej myjni samochodowej. Przykanalikiem odprowadzane są ścieki do miejskiej kanalizacji. Projekt przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego został uzgodniony z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Staroście [...] oraz z Zakładem Wodociągów i Kanalizacji w [...]. Zgodnie z projektem wykonanie ww. robót odbywać się będzie pod nadzorem ZWiK-u. Ścieki zostaną odprowadzone do kanalizacji miejskiej, a nie do kanalizacji deszczowej. Zatem przepisy § 30 i 31 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia nie dotyczą niniejszej sprawy. Zarzut rozprzestrzeniania się środków chemicznych w postaci aerozoli rozpylanych przez dysze urządzeń myjni i konieczność zastosowania wentylacji mechanicznej w domu skarżących, został wsparty powołaniem przepisów - § 147 ust. 3 i 11, § 148 ust. 1, 2, 3, § 152 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ stwierdził, że przepisy te dotyczą warunków instalowania wentylacji mechanicznej w budynkach, klimatyzacji stosowanych w pomieszczeniach, czerpni powietrznych. Nie dotyczą zaś projektowania myjni samochodowych. Środki chemiczne w postaci aerozoli nie mogą być szkodliwe dla zdrowia, gdyż dyszami rozpylającymi te środki posługują się osoby myjące swoje samochody. Nie ma więc możliwości, by środki te powodowały ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości odwołujących się. Reasumując powyższe Wojewoda [...] uznał, że lokalizacja myjni nie powoduje żadnych immisji na nieruchomość E. i M. K. oraz w niczym nie ogranicza sposobu zagospodarowania ich działki o nr ew. [...] w [...]. Działki nr [...] i [...], na której zlokalizowana jest myjnia oraz zabudowaną domem mieszkalnym działkę nr [...], należącą do skarżących dzieli droga - ul. [...]. Od ulicy [...] inwestor pozostawił pas zielni o szerokości powyżej 6 m, mimo, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy linia zabudowy dla myjni wynosi 6 m od strony ul. [...]. Wjazd na działkę inwestora jest usytuowany od strony ul. [...]. Działka, na której usytuowana jest myjnia samochodowa należy do Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w [...] i stanowi część terenu bazy PKS, na której usytuowane są: warsztaty, myjnia tirów, stacja benzynowa, zajezdnia autobusów. Przedmiotowa myjnia samochodowa nie zmienia warunków zabudowy działek [...] i [...]. Przed budową myjni stanowiły one również tereny bazy PKS. Z powyższego wynika, że skarżący nie znajdują się w strefie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na ich nieruchomość i nie mogą być uznani za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę myjni samochodowej na działce [...] i [...]. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11.10.2007 roku sygn. akt VII SA/Wa 2239/06, LEX nr 439881 oraz wyrok WSA z 17.01.2008 roku sygn. akt 1410/07, LEX 487985). Aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, właściciel sąsiedniej nieruchomości winien wskazać konkretny przepis przewidujący ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości. Ograniczenie to powinno wynikać z przepisu prawa administracyjnego materialnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8.09.2011 roku, sygn. VII SA/Wa 1024/10, LEX nr 966703). M. i E. K., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].05.2012 r. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucili iż narusza ona: 1) przepisy postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 7 K.p.a i art. 8 K.p.a poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności: oparcie się na ocenach oddziaływania akustycznego myjni, zrealizowanych przez prywatne przedsiębiorstwa, które nie posiada wymaganych prawem certyfikatów oraz wykonanie ich niezgodnie z przepisami, zaniechanie zlecenia badań Wojewódzkiemu Inspektoratowi Ochrony Środowiska w [...], jako jednostce uprawnionej. Uznanie za dowód ocen oddziaływania akustycznego, które wykonano po wybudowaniu myjni. Nierzetelność oceny akustycznej oddziaływania myjni, w zakresie odległości ujęcia wody na działce skarżących od systemu rozsączającego (jest to odległość 30 metrów), używanie pojęcia "pas zieleni", podczas, gdy jest to niezagospodarowany pas terenu, na którym nie rosną żadne rośliny. Brak zweryfikowania decyzji pozwolenia na budowę, w zakresie udziału pracowników Starosty [...], którzy mogliby być związani ze sprawą w sposób zdefiniowany w art. 24 i 25 K.p.a. b) art. 107 § 3 w związku z art. 8 K.p.a. w związku z art. 28, wraz z art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane poprzez brak przytoczenia przepisów prawa uzasadniających odmowę uznania skarżących za stronę w postępowaniu o wydanie decyzji pozwolenia na budowę, 2) przepisy prawa materialnego: - art. 30-32 oraz 64 Konstytucji RP wraz art. 212 K.k. poprzez uprzywilejowane traktowanie inwestora, dyskryminowanie skarżących poprzez przytaczanie nieprawdziwych informacji, co do odległości pomiędzy ujęciem wody na ich działce a systemem rozsączania instalacji domowej oczyszczalni ścieków. - art. 144 k.c. poprzez braku przeciwdziałania immisjom bezpośrednim (aerozole ze środkami myjącymi) i pośrednim (hałas), - art. 76 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska oraz Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007, w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu, - art. 28 w związku z art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane, - przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, oraz ustawy o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz niektórych innych ustaw, poprzez dopuszczenie dowodu w zakresie oceny akustycznej firm, które nie posiadają wymaganej akredytacji dla laboratoriów badawczych. - rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, poprzez zaakceptowanie badań pomiarów hałasu przeprowadzonych niezgodnie z metodologią zdefiniowaną w niniejszym rozporządzeniu. 3) nie uwzględnienie zapisów decyzji Burmistrza [...] z dnia [...].06.2011r. o warunkach zabudowy - "..projektowana inwestycja ...musi stwarzać warunki ochrony przed uciążliwościami spowodowanymi przez hałas..., przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby". W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że stanowiska myjni i odkurzaczy są posadowione dokładnie naprzeciw ich domu, w odległości około 25 metrów od ich posesji. Myjnia nie posiada żadnych osłon, zarówno akustycznych, jak też zapobiegających roznoszeniu się na teren ich posesji aerozolu wody i środków myjących ulatujących z dysz myjni i roznoszonych przez wiatr. Teren myjni jest oddzielony od ulicy [...] jedynie niskim, metrowym drewnianym ogrodzeniem. Organ powołał się na ekspertyzę akustyczną wykonaną na zlecenie inwestora, PHU E. K., przez firmę [...]s.c. (po dacie wydania pozwolenia). Z opisu wyników badań wynika, że pomiary hałasu zostały wykonane na terenie myjni. Taki sposób prowadzenia badań jest niezgodny z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, Poz. 1291). Poza tym przedsiębiorstwo [...] s.c., nie posiada certyfikatu krajowej jednostki certyfikacyjnej, jaką jest Polskie Centrum Akredytacji. Starosta [...] powinien i mógł zwrócić się o przeprowadzenie badań do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...], który posiada wymagany certyfikat. Przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania przedmiotowej myjni nie były brane pod uwagę przepisy odrębne, dotyczące ochrony środowiska i ochrony przed hałasem, a w szczególności Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jak również przepisy art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Przy podejmowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę niewzięto pod uwagę rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 nr 75 poz. 690). Decyzja o pozwoleniu na budowę myjni została wydana z naruszeniem § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia, który mówi o tym, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych. Przepis § 96 ust. 1 ww. rozporządzenia, mówi o tym, że pomieszczenie techniczne, w którym są zainstalowane urządzenia emitujące hałasy lub drgania, może być sytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania rozwiązań zapewniających ochronę sąsiednich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi przed uciążliwym oddziaływaniem tych urządzeń. Ani stanowiska do mycia samochodów, ani stanowiska odkurzaczy nie posiadają żadnych rozwiązań w tym zakresie. Przepis § 323 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek sen w zadowalających warunkach. Tymczasem korzystanie z podwórza w celu odpoczynku, jak również uchylenie nocą okien nie jest niemożliwe. Przepis § 324 stanowi, że budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań, przenikających z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska. Przepis § 325 ust. 1 stanowi, iż budynki mieszkalne, należy sytuować w miejscach najmniej narażonych na występowanie hałasu i drgań, a jeżeli one występują i poziomy ich przekraczają wartości dopuszczalne, określone w przepisach o ochronie przed hałasem i drganiami, należy stosować skuteczne zabezpieczenia. Nadto z § 326 ust 1 ww. rozporządzenia wynika, że poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach. W ocenie skarżących powyższe przepisy, odnoszące się do uciążliwości myjni definiują również ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. W decyzji Wojewody [...] brak jest odniesienia do powyższych uregulowań prawnych, co stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Organ nie odniósł się także do § 147 i następnych ww. rozporządzenia, które stanowią o nakazie stosowania klimatyzacji i wentylacji mechanicznej w pomieszczeniach, oraz innych wymogach, które należy stosować aby chronić się przed wpływem zanieczyszczeń ze środowiska zewnętrznego. Ponadto, przepis art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. nr 25, poz. 150) stanowi, że eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3 dotyczącego utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w związku z funkcjonowaniem instalacji, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. Wjazd na myjnię jest usytuowany od strony ul. [...], ale pas dla oczekujących pojazdów w kolejce na stanowiska myjni przebiega na terenie myjni od strony ulicy [...] i z powodu bardzo niskiej wysokości ogrodzenia kierowcy stojąc w kolejce przyglądają się nieruchomości skarżących. Nadto skarżący podnieśli, że w dniu 13.04.2012 roku na ich wniosek badanie przeprowadził Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...], wyniki badań wskazały na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu w porze nocnej. Wojewoda [...] ustalił, że teren myjni oddzielony jest od ulicy [...] pasem zieleni o szerokości 6 metrów. Faktycznie teren myjni, ogrodzony do wysokości 1 m. od ulicy [...] oddziela 6-metrowy pas niezagospodarowanego terenu, bez żadnej wyższej roślinności (dziko rosnąca trawa i chwasty). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga jest bezzasadna. W skardze zarzucono, iż organ wadliwie ustalił brak przymiotu strony E. i M. małżonków K., wskutek błędnej oceny, że ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji, to jest myjni samoobsługowej. W tym kontekście skarżący powoływali się zarówno na brak zgromadzenia przez organ kompletnego materiału dowodnego - spełniającego warunki formalnej poprawności, jak również na nierzetelność i ułomność dokonanej oceny dowodów. W skardze przytoczono także szereg przepisów – zdaniem skarżących naruszonych - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) m. in. - § 11 ust. 1, § 96 ust. 1, § 323 ust. 1 i ust 2, § 324, § 325, § 326 ust. 1, § 327. Powoływano się również na występowanie immisji bezpośrednich i pośrednich (naruszenie art. 140 i 144 KC). Wskazane wyżej naruszenia, wiązać się miały głównie z nadmiernym hałasem emitowanym przez myjnię, możliwością przenikania ścieków i innych zanieczyszczeń do wód gruntowych oraz emisją aerozoli na ich działkę. Sąd uznał, że zarzuty skargi są bezpodstawne, gdyż organy obu instancji wbrew twierdzeniom, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, poddały go gruntownej ocenie oraz odniosły się do wszelkich aspektów sprawy, celem ustalenia czy po stronie skarżących istnieje interes prawny, a zatem czy inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Słusznie organy wywodziły, że stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę jest ten podmiot, któremu oddziaływanie planowanej inwestycji może ograniczyć zagospodarowanie jego nieruchomości. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie nie było niezbitego dowodu na to, iż normy hałasu emitowanego przez myjnię zostały przekroczone. Skarżący kwestionowali analizę akustyczną oddziaływania samoobsługowej myjni bezdotykowej [...] opracowaną przez [...] s.c. w [...]. Z analizy tej wynikało, że maksymalny poziom hałasu dla inwestycji nie przekracza dopuszczalnych norm. Także z pomiarów hałasu wykonanych przez mgr inż. J. G. wynikało, że poziom hałasu nie przekracza dopuszczalnych norm. Skarżący powoływali się jednak na wynik badania akustycznego z dnia 13 kwietnia 2012r., wykonanego przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, które wykazało przekroczenie poziomu hałasu w porze nocnej. Jednak fakt ten nie mógł mieć zasadniczego znaczenia, ponieważ organ architektoniczno-budowlany wydał pozwolenie na budowę myjni samochodowej, która została zaprojektowana jako bezpieczna dla środowiska, co tym samym nie może wprowadzać ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich - tak w zakresie emisji hałasu do środowiska, rozprzestrzeniania się aerozoli oraz możliwości przesiąkania zanieczyszczeń do gruntu. Należy przypomnieć, że kwestionowana decyzja z dnia [...].09.2011 roku o pozwoleniu na budowę myjni, była poprzedzona ostateczną decyzją Burmistrza [...] o warunkach zabudowy z dnia [...].06.2011 roku. Z decyzji o warunkach zabudowy wynikało, że zamiar inwestycyjny należy do przedsięwzięć nie zaliczanych do mogących wymagać lub wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ani nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Gdyby jednak skutkiem faktycznych działań związanych z eksploatacją myjni w danym miejscu, doszło do naruszenia norm np. hałasu, to podmioty takim działaniem pokrzywdzone mogą domagać się stosownej ochrony ze strony organów ochrony środowiska. Co do zasady, nie może to jednak mieć znaczenia dla oceny możliwość udziału skarżących jako strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej myjni. W świetle analizowanych dowodów, słusznie Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę myjni spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy, w tym: wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych w budownictwie. Czterostanowiskowa myjnia samochodowa wraz z dwoma stanowiskami do odkurzania, zlokalizowana została w odległości ok. 25-28 m od granicy z działką skarżących nr [...], oraz w odległości 34 m od ich budynku mieszkalnego. Tym samym nie może wprowadzać ograniczeń w zagospodarowaniu ich nieruchomości, choć zasady doświadczenia życiowego wskazują, że takie sąsiedztwo niekiedy nie jest obojętne. Jednocześnie organ ustalił, iż hałas spowodowany funkcjonowaniem myjni jest mniejszy aniżeli hałas spowodowany ruchem ulicznym od ul. [...]. Jak podnosili skarżący funkcjonowanie myjni wiąże się z postojem pojazdów, które oczekują na możliwość skorzystania z usługi. W ich ocenie, decyzja narusza § 19 ust. 1, § 276 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w zakresie odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych. W związku z tym, że myjnia jest zlokalizowana w odległości 34 m od budynku mieszkalnego skarżących, to zachowane zostały przepisy dotyczące odległości zgrupowania miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Z § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wynika, że dla zgrupowania od 5 do 60 stanowisk włącznie odległość ta nie może być mniejsza aniżeli 10 m, a dla większych zgrupowań - 20 m. Na działce skarżących istnieje ujęcie wody (studnia), znajdujące się w pobliżu granicy działki, przyległej do ul. [...], od strony myjni. W ich ocenie zaprojektowanie myjni spowodowało, że ujęcie nie spełnia wymogów § 30 i § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił dokładnie ten aspekt sprawy i wskazał, że zgodnie z projektem, ścieki z myjni zostaną odprowadzone do kanalizacji miejskiej, a nie do kanalizacji deszczowej. Zatem przepisy § 30 i 31 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia nie dotyczą niniejszej sprawy. Kolejna grupa zarzutów związana z rozprzestrzenianiem się środków chemicznych w postaci aerozoli i konieczność zastosowania wentylacji mechanicznej w domu skarżących, została przez nich wsparta powołaniem przepisów - § 147 ust. 3 i 11, § 148 ust. 1, 2, 3, § 152 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ zasadnie stwierdził, że przepisy te dotyczą warunków instalowania wentylacji mechanicznej w budynkach, klimatyzacji stosowanych w pomieszczeniach, czerpni powietrznych. Nie dotyczą zaś projektowania myjni samochodowych. Uciążliwości w zakresie funkcjonowania urządzeń myjni takiej jaką przewiduje projekt zatwierdzony kwestionowaną decyzją, muszą zamykać się w granicy działki inwestora. Natomiast ewentualne rozprzestrzenianie się aerozoli jest kwestią niedopuszczalnych immisji. Możliwość wymuszenia ich wyeliminowania podlega właściwemu trybowi prawnemu i jest technicznie prosta. Nie ma więc podstaw, by (ewentualny skutek faktyczny) uznać za powodujący ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości skarżących. Prawidłowa była zatem ocena Wojewody [...], iż lokalizacja przedmiotowej myjni nie ogranicza sposobu zagospodarowania działki o nr ew. [...] w [...]. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11.10.2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2239/06, LEX nr 439881 oraz wyrok WSA z 17.01.2008 r., sygn. akt 1410/07, LEX nr 487985). W ocenie Sądu, działka stanowiąca własność skarżących (biorąc pod uwagę wzajemne ich położenie) nie pozostaje w obszarze oddziaływania, dopuszczonej pozwoleniem na budowę inwestycji. Myjnia nie powoduje żądnego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących. Jednocześnie nie jest tak, że poza obszarem oddziaływania nie występują jakiekolwiek uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem projektowanego obiektu. Uciążliwości związane z powstającymi obiektami np. w postaci zwiększonego (w granicach normy) hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Przy ocenie obszaru oddziaływania obiektu winno się brać pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Należy podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.