VII SA/Wa 1789/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. K. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Dz. U. z 2013r., poz. 267.), po rozpatrzeniu zażalenia B. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r., Nr [...], znak: [...] stwierdzające na wniosek "[...]" Sp. z o.o. nieważność postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...], prostującego na wniosek B. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" [...] B. K. oczywiste pomyłki pisarskie w decyzjach Prezydenta [...]: 1) z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie "[...]" [...] B. K. pozwolenia na budowę parterowego, wolnostojącego, bez podpiwniczenia budynku usługowego - z przeznaczeniem na sklep meblowy wraz z elementami zagospodarowania działki w miejsca postojowe na działce nr ewid. [...] obręb[...], położonej przy ul. [...] w [...], 2) z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], zmieniającej ww. decyzję z dnia [...] lipca 2008r., oraz zatwierdzającej zamienny projekt zagospodarowania działki i zezwalającej na budowę szczelnego zbiornika ścieków o pojemności użytkowej 10,0 m3, polegające na wykreśleniu w obu decyzjach określenia "...z przeznaczeniem na sklep meblowy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że sprawa była już przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r., , sygn. akt VII SA/Wa 1243/11; uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] stwierdzające na wniosek [...]" Sp. z o.o. nieważność ww. postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...]. Organ podniósł, że związany jest wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1243/11, w którym Sąd wskazał, że "organy nie ustaliły, czy "[...]" Sp. z o.o., na wniosek której wszczęto postępowanie nieważnościowe, posiada przymiot strony. Organ stwierdził, że z dokonanej analizy projektów budowlanych (projekt zagospodarowania terenu nr rys. 0, str. 99) wynika, że przedmiotowa inwestycja usytuowana na działce nr ew. [...], wprowadza ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu działki nr ew. [...], należącej do skarżącej "[...]" Sp. z o.o. Organ wskazał, że z projektów zagospodarowania działki (Projekt budowlany z 2008 k. 7 i projekt budowlany z 2009r. k. 7) wynika, że od strony południowej budynku zaprojektowany został śmietnik - ruchomy szczelny kontener na śmieci zlokalizowany na utwardzonym placu (opis do projektu zagospodarowania działki - projekt budowlany z 2009r. k. 5, projekt budowlany z 2008r., k 11) w odległości 2,80 m od granicy z działką skarżącej nr ew. [...]. Zgodnie natomiast z § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy z działką nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. Przy czym zgodnie z ww. § 22 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, miejscami do gromadzenia odpadów stałych mogą być utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi. W związku z powyższym organ uznał, iż [...] sp. z o.o. posiada interes prawny do kwestionowania ww. postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2009r., Nr [...]. Przechodząc do merytorycznej oceny postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...], organ wskazał, że stosownie do art. 113 § 1 Kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Organ wyjaśnił, co oznacza pojęcie " błąd pisarski" powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ stwierdził, że zmiana wprowadzona postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...], polegająca na wykreśleniu z decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...] określenia " - z przeznaczeniem na sklep meblowy", nie stanowiła sprostowania błędu pisarskiego czy oczywistej omyłki, natomiast usuwała część nazwy projektowanego obiektu wskazującego na jego przeznaczenie. Tym samym wprowadzona zmiana przyzwalała na prowadzenie procesu realizacyjnego niezgodnie z zatwierdzonym projektem salonu wystawowo-meblowego (projekt budowlany, opis techniczny pkt 3.2, str. 11). Z tego względu, organ stwierdził, że weryfikowane postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...] podjęte w trybie art. 113 § 1 Kpa nie prostuje pomyłki pisarskiej, lecz zmienia istotę rozstrzygnięcia, co nie jest możliwe w trybie przywołanego art. 113 § 1 Kpa, stanowiąc jego rażące naruszenie. Odnosząc się do argumentu skarżącego, iż naruszony został art. 113 § 2 Kpa, organ wyjaśnił, że wskazany przepis nie dotyczy prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, lecz wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Nie stanowił on podstawy rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego, zatem nie jest możliwe skuteczne podnoszenie zarzutu jego naruszenia przez błędną wykładnię. Ustosunkowując się do kolejnych zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez Wojewodę [...] prawa materialnego, organ stwierdził, że jako odnoszące się do strefy merytorycznej nie są rozstrzygane w niniejszym postępowaniu, a tym samym pozostają bez znaczenia. Jednocześnie organ nie stwierdził, aby weryfikowane rozstrzygnięcie obarczone było którąkolwiek z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 -7 Kpa. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł B. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego i materialnego, poprzez : 1) Nieprawidłowe zastosowanie art. 7 i 75 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, iż : - właścicielem działki sąsiedniej (nr ew. [...]) jest [...] Sp. z o.o., podczas gdy są nimi S. i P. K.; - odległość śmietnika wynosi 2,80 m, pomimo iż może ona ulegać zmianie i wynosi ponad 3 m (w chwili obecnej) zaś granica między stronami nie odpowiada wyrysowi użytemu dla celów projektowych i odległość tę winien ustalić biegły; 2. Nieprawidłowe zastosowanie art. 28 Prawa Budowlanego w związku z § 23 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.) poprzez uznanie, iż odnosi się on do kontenerów nie związanych z gruntem na stałe i tym samym uznanie [...] Sp. z o.o. za podmiot posiadający status strony; 3) Błędną wykładnię art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 36a ust. 1 Pr. Bud. i art. 36a ust. 5 Pr. Bud. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, iż możliwe jest stwierdzenie nieważności postanowienia bez badania oraz konkretnego ustalenia: - ekonomicznych lub gospodarczych skutków, które wywołało postanowienie; - przepisów prawa materialnego, w szczególności Prawa Budowlanego, które zostały naruszone oraz stopnia ich naruszenia; 4. Błędną wykładnię art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż dopuszczalne jest utrzymanie w mocy postanowienia, w którym brak jest rozważań co do racji ekonomicznych lub gospodarczych oraz skutków, które wywołało postanowienie Prezydenta [...], podczas brak oceny tych skutków przed organem I -instancji winien powodować automatyczne uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 5. Błędną wykładnię art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 Pr. Bud. i art. 36a ust. 5 Pr. Bud. poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta [...], w sytuacji gdy: - błąd w prostowanej w/w postanowieniem decyzji miał charakter oczywistej omyłki i prowadził jedynie do usunięcia niezgodności polegającej na nieuwzględnieniu w słownym opisie obiektu zmian wynikających ze zmiany poczynionych decyzją Prezydenta [...] nr [...], usuwającej niezgodność pomiędzy projektem i jego częścią opisową a treścią samej decyzji; - postanowienie nie miało wpływu na zmianę parametrów technicznych oraz projektu zamierzenia inwestycyjnego, nadto nie naruszało art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 1 w związku z art. 36 ust. 1 oraz art. 71 ust. 1 i 2 Prawa Budowlanego; - § 23 ust. 1 Rozporządzenia M.l. w sprawie warunków technicznych z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) mówi o miejscu na pojemniki i kontenery, nie zaś o samym kontenerze na śmieci - który z racji braku związania z gruntem nie jest objęty projektem; 6) Błędną wykładnię art. 156 § 2 k p a. poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta [...] w sytuacji, gdy wywołało ono nieodwracalne skutki prawne, w tym zrealizowanie w całości zamiaru inwestycyjnego nią objętego i uzyskanie przez Skarżącego pozwolenia na użytkowanie wzniesionych obiektów, następstwem czego było bezzasadne wydanie przez Głównego Inspektora Nadzoru postanowienia utrzymującego w mocy postanowienia Wojewody [...] stwierdzającego nieważność postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, jednakże nie tylko z przyczyn w niej wskazanych. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak trafnie zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a. a jego przedmiotem było ostateczne postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] prostujące na wniosek B. K. oczywiste pomyłki pisarskie w decyzjach Prezydenta [...]: 1) z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie "[...]" Eksport-Import B. K. pozwolenia na budowę parterowego, wolnostojącego, bez podpiwniczenia budynku usługowego - z przeznaczeniem na sklep meblowy wraz z elementami zagospodarowania działki w miejsca postojowe na działce nr ewid. [...] obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...], 2) z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], zmieniającej ww. decyzję z dnia [...] lipca 2008r., oraz zatwierdzającej zamienny projekt zagospodarowania działki i zezwalającej na budowę szczelnego zbiornika ścieków o pojemności użytkowej 10,0 m3, polegające na wykreśleniu w obu decyzjach określenia "...z przeznaczeniem na sklep meblowy. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest jego ocena pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem tj. czy wydane zostało bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego. Jednocześnie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć ostatecznych może nastąpić li tylko w sytuacji gdy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, iż rozstrzygnięcie takie dotknięte jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Jednocześnie w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680). Z kolei nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet, zatem uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt 743/10, LEX nr 965221; z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt II GSK 1061/08, LEX nr 596660, z dnia 30 maja 2008 r., LEX nr 505307; z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 28/06, LEX nr 319171). Powszechnie przyjmuje się, że skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Należy też wskazać, iż przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych ma miejsce wyjątkowo i dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, Lex nr 377245). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że po pierwsze rację ma Skarżący co do tego, iż uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie zawierają niezbędnej argumentacji odnośnie wszystkich trzech przesłanek rażącego naruszenia prawa. Nie może budzić wątpliwości pogląd co do tego, że w trybie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej nie może być zmieniana merytoryczna zawartość decyzji. W tym aspekcie można przyjąć, że stanowisko organów w przedmiocie oczywistości naruszenia prawa jest prawidłowe aczkolwiek rozważania na temat zasadniczej zmiany treści decyzji w drodze zastosowanego sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej są niewystarczające. Szczególnie, że zatwierdzony projekt budowlany pozostał niezmienny i odpowiadał treści decyzji przed sprostowaniem jak i po sprostowaniu. Zatem usunięcie spornego zapisu nie wpływało na zakres udzielonego pozwolenia. Zmiana ta mogła być natomiast rozpatrywana na płaszczyźnie przepisów dotyczących sposobu użytkowania. Nie ulega jednak wątpliwości, że stanowisko organów co do oceny skutków gospodarczych lub społecznych naruszenia przepisów nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera żadnej argumentacji w tym zakresie natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył się do stwierdzenia, że ".... skutki społeczno-gospodarcze wywołane stwierdzonym naruszeniem, w postaci próby obejścia prawa, a tym samym naruszenia art. 6 Kpa oraz 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie pozwalają przyjąć, że postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...]................zostało wydane przez organ praworządnego państwa." Artykuł 7 Konstytucji stanowi "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa." Z kolei artykuł 6 k.p.a. mówi o tym, że "Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa." Niewątpliwie są to podstawowe zasady praworządnego państwa niemniej mają charakter ogólny. Każde naruszenie prawa kłóci się z tymi zasadami ale co zostało omówione wcześniej nie każde naruszenie prawa ma charakter rażący. Dlatego też przytoczona przez organ odwoławczy argumentacja jest dalece niewystarczająca. Poza tym organy nie wzięły pod uwagę oceniając skutki społeczno-gospodarcze takich istotnych okoliczności jak to, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2005 r. dotyczyła budowy budynku usługowego z częścią mieszkalną. Inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowego. Zatwierdzony projekt budowlany przewidywał budowę budynku usługowego. Na żadnym etapie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę nie nastąpiła modyfikacja wniosku w kierunku zawężenia zakresu inwestycji do sklepu meblowego. Poza tym zmiana decyzji w drodze sprostowania nie miała wpływu na zatwierdzony projekt budowlany a wręcz wpływała na wewnętrzną spójność rozstrzygnięć zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji należy przypuszczać, że sformułowanie zawarte w decyzji Prezydenta [...] było rzeczywiście ewidentną pomyłką. Organy nadzoru budowlanego stwierdzając nieważność postanowienia nie wzięły pod uwagę tych okoliczności, które niewątpliwie są ważne przy ocenie skutków gospodarczych lub społecznych naruszenia prawa. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące wadliwości stanowiska organów co do przymiotu strony podmiotu składającego wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia. Słusznie organy obu instancji uznały, że § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), określa odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3. Nie zaś aktualne usytuowanie ruchomego kontenera na odpady. Odległość ta powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że przedmiotowym przypadku odległość od działki sąsiedniej wynosi 2,80m. Wobec naruszenia przepisów techniczno-budowlanych we wskazanym wyżej zakresie należy uznać, że właściciel sąsiedniej działki ma interes prawny w niniejszym postępowaniu. Należy przy tym wskazać, że wspomniane odległości wynikają z oficjalnego dokumentu, w związku z tym twierdzenia Skarżącego o innym przebiegu granicy należy uznać za gołosłowne a wniosek o powołanie biegłego w celu prawidłowego ustalenia przebiegu granicy za nieuzasadniony. Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, który podnosił bezprzedmiotowość niniejszego postępowania w związku ze zbyciem przez podmiot inicjujący postępowanie własności działki sąsiadującej z inwestycją należy wskazać, że po pierwsze okoliczność ta nie została przez Skarżącego wykazana a poza tym nawet gdyby faktycznie tak było postępowanie z tego powodu nie stało by się bezprzedmiotowe w związku z brzmieniem art. 30 § 4 k.p.a. Wreszcie za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia art. 156 § 2 k p a. poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy w sytuacji, gdy wywołało ono nieodwracalne skutki prawne, w tym zrealizowanie w całości zamiaru inwestycyjnego nią objętego i uzyskanie przez Skarżącego pozwolenia na użytkowanie wzniesionych obiektów. Przypomnieć należy, że postępowanie niniejsze nie dotyczyło pozwolenia na budowę. Trudno w tej sytuacji uznać, że postanowienia prostujące oczywistą omyłkę pisarską wywołały jakiekolwiek nieodwracalne skutki. Niezależnie od tego wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zrealizowanie inwestycji nie stanowi przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 210/11 "Fakt ukończenia budowy, zrealizowania decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowi nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a."). Mając jednak na uwadze wskazane wcześniej uchybienia dotyczące naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego. Organ rozpoznając sprawę ponownie będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu, które warunkują prawidłowe zasady oceny postanowienia kontrolowanego w postępowaniu nieważnościowym. Zbada kontrolowane postanowienie pod względem jego zgodności z prawem, a stwierdzone ewentualnie uchybienia oceni właściwie dla postępowania nieważnościowego, badając ich kwalifikowany charakter z uwzględnieniem powołanego wyżej orzecznictwa. Organ zobowiązany będzie także, do wnikliwego uzasadnienia stanowiska, które legnie u podstaw jego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. 153 poz. 1270 z późn. zm.).