VII SA/Wa 1793/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., Nr: [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w przedmiocie umorzenia postepowania w sprawie przyznania zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Powiat [...] wniósł skargę (oznaczoną błędnie jako sprzeciw) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2019 r. uchylające w całości postanowienie Starosty [...] z [...] maja 2018 r., nr [...] i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W ocenie Sądu należy przyjąć, iż mimo szeroko zakreślonej w powołanym przepisie legitymacji procesowej do wniesienia skargi, skarżący - Powiat [...] nie jest uprawniony do wniesienia skargi, w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym, działając w pierwszej instancji, Starosta [...] wydał postanowienie jako organ administracji publicznej tej jednostki samorządu terytorialnego, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Organowi temu nie służy prawo złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, bowiem nie obejmuje go pojęcie "każdy" użyte w powołanym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 818/05, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych i nauce prawa administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego (por. J. P. Tarno, Status prawny jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym, "Państwo i Prawo" 2006, nr 2). Pogląd taki wynika z odrzucenia możliwości łączenia przez ten sam podmiot w postępowaniu administracyjnym roli administrowanego i administrującego, czyli innymi słowy jednocześnie w charakterze strony postępowania z uwagi na bycie podmiotem praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej (art. 28 k.p.a.) oraz w charakterze organu władzy, który wydaje decyzję. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona, jako osoba prawna, stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie (podobnie w wyroku NSA z 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 728/08). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (opubl. ONSA 2003/4/115) zostało podkreślone, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Co więcej, w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. Zaakcentować należy, że tego rodzaju rozwiązania prawne w państwie demokratycznym nie powinny budzić wątpliwości. W rozpatrywanej sprawie Starosta [...] działał jako organ administracji publicznej wydając postanowienie umarzające postępowanie w sprawie przyznania J K prowadzącej działalność gospodarczą zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu. W tej sytuacji, jednostka samorządu terytorialnego (Powiat [...]), której organ (Starosta [...]) wydał postanowienie w sprawie w pierwszej instancji, nie posiada legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu odwoławczego wydaną w tej sprawie. W zakresie bowiem, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej (uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003, Nr 4, poz. 115). Powiat [...] nie jest zatem legitymowany do wniesienia skargi do tutejszego Sądu na postanowienie z dnia [...] lipca 2019 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu stronie skarżącej kwoty uiszczonego wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.