VII SA/Wa 18/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. M. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. M. kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści gorszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy skarżącemu R. K., obejmujące sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w tym: kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zastępstwa prawnego oraz kwotę 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem stawki 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 18/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt VII SO/Wa 40/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał R. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego radcę prawnego M. M.. W dniu 28 kwietnia 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej) działający w imieniu skarżącego wyznaczony pełnomocnik złożył sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wg norm przepisanych za postępowanie kasacyjne, oświadczając zarazem, że koszty te nie zostały zapłacone w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r. przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 28 stycznia 2014 r. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 2046/14, wydanym po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a. – wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – dalej jako: rozporządzenie – stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż określone w pkt 1 lit. a) i b), wynosi 240 zł. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, o czym stanowi § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia. Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23 %. W rozpoznawanej sprawie pomoc prawna udzielona przez radcę prawnego M. M. skarżącemu R. K. na zasadzie prawa pomocy, o przyznanie kosztów której zwrócił się pełnomocnik, polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Wyznaczony pełnomocnik powinien zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. Ponieważ nie prowadził on sprawy przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, tj. postanowienia z dnia 28 stycznia 2014 r., opata wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, czyli 180 zł (75% stawki minimalnej 240 zł). Wynagrodzenie to, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o kwotę 41,40 zł. Łącznie przyznano zatem kwotę 221,40 zł. Jedynie na marginesie Sąd pragnie wyjaśnić, iż przyznane wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu za udział w postępowaniu przed sądem II instancji z tytułu sporządzenia oraz wniesienia skargi kasacyjnej obejmuje także wynagrodzenie za sporządzenie oraz wniesienie wraz ze skargą kasacyjną wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Należy mieć bowiem na uwadze, iż czynność polegająca na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej należy do zakresu postępowania przed sądem w drugiej instancji – stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna być złożona równocześnie z wnioskiem o przewrócenie terminu do jej wniesienia. Przywoływane wyżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. nie daje także podstaw prawnych do zasądzenia odrębnych opat za dokonanie tej czynności (nie przewiduje odrębnej stawki wynagrodzenia). Z tych przyczyn, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji postanowienia.