VII SA/Wa 18/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2014 r. znak [...], po rozpatrzeniu wniosku E. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] stwierdzającej, na wniosek E. P., nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i T. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą na terenie działki nr [...], obr. [...], w [...], w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę naziemnej zbiornikowej instalacji gazowej o pojemności 2,7 m³ - utrzymał w mocy własną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej "kpa". 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej "GINB" podał, że z akt sprawy wynika, iż kontrolowane rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego zapadło w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 628/10 uchylającym decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. stwierdzające, na wniosek E. P., nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i T. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą na terenie dz. nr [...], obr. [...], w [...]. Organ stwierdził, że u podstaw tego orzeczenia legło stanowisko Sądu, zgodnie z którym jakkolwiek decyzja o pozwoleniu na budowę obarczona jest wadą rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 76 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.) z uwagi na niezachowanie odległości zbiornika gazu płynnego od budynku mieszkalnego, w ocenie Sądu organy winny ponownie ocenić kontrolowaną decyzję i rozważyć, czy w tej sytuacji gdy wadą dotknięta jest jedynie część decyzji, nie byłoby zasadnym wyeliminowanie decyzji jedynie w tej części. Będąc, zgodnie z art. 153 oraz 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związanym oceną prawną oraz wskazaniami zawartymi w wyroku, Wojewoda [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. stwierdził nieważność pozwolenia na budowę w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę naziemnej zbiornikowej instalacji gazowej o pojemności 2,7 m³. Następnie E. P. wystąpiła z wnioskiem do GINB o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., który decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymaną w mocy decyzją własną z dnia [...] lutego 2012 r. stwierdził nieważność w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. W rozstrzygnięciu tym GINB zwrócił uwagę, iż wnioskodawczyni E. P. pismem z dnia 2 października 2008 r. wystąpiła z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w całości. Zatem kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nierozstrzygająca w przedmiocie całego żądania wnioskodawczyni obarczona jest wadą rażącego naruszenia art. 8, art. 11, art. 61 § 1 oraz art. 104 § 2 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GINB z dnia [...] lutego 2012 r. wnieśli H. i T. B., a WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1062/12 uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazując w uzasadnieniu, iż "(...) decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, jak przyjęły to organy obu instancji. To że organ stwierdzając nieważność decyzji w części nie zawarł orzeczenia, że w pozostałej części odmawia stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę, da się usprawiedliwić okolicznościami sprawy. Wcześniejsze rozstrzygnięcia organów w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę, były kontrolowane przez Sąd i uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 628/10. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że wadą dotknięta jest tylko część decyzji, zatem organ rozpoznając sprawę ponownie rozważy, czy "nie byłoby zasadnym wyeliminowanie decyzji jedynie w tej części". Decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu zapadła po tym wyroku i organ zdaje się dosłownie przyjął wytyczne Sądu, zapominając o oczywistym nakazie odniesienia się w rozstrzygnięciu, także do odmowy stwierdzenia nieważności w pozostałej części. Powyższa wada decyzji nie może zostać oceniona jako kwalifikowana wada nieważnościowa - wada rażącego naruszenia prawa, także gdy zważyć na utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne". W ocenie WSA w Warszawie "brak rozstrzygnięcia o tym, że odmawia się stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę w pozostałej części, nie może skutkować stwierdzenia jej nieważności. Wadliwość ta nie wywołuje w szczególności skutków, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa". Powyższą argumentację WSA w Warszawie zaakceptował NSA, który wyrokiem z dnia 20 maja 2014 r. II OSK 3001/12 oddalił skargę kasacyjną GINB, w uzasadnieniu wyroku wskazując, że "w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak rozstrzygnięcia w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. o tym, że odmawia się stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 2008 r. w pozostałej części, nie może uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. z powodu rażącego naruszenia prawa tym bardziej, że jest ona konsekwencją wcześniejszego wyroku sądu administracyjnego. Wadliwość ta bowiem nie wywołuje w szczególności skutków, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Z tych powodów trafnie Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu". 3. W uzasadnieniu decyzji GINB stwierdził, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Stosowanie zaś do treści art. 170 ppsa, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ocena prawna, o której mowa w art. 153 ppsa, obejmuje przede wszystkim wykładnię przepisów prawa materialnego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie (m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Po 1401/13; wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 959/13). Natomiast ratio legis art. 170 ppsa polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (m.in. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r. I FSK 1095/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 1081/12). Mając więc na uwadze wiążącą Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1062/12, oraz wyroku NSA z dnia 20 maja 2014 r. II OSK 3001/12, GINB wskazał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. wydana została z naruszeniem art. 104 kpa, jednakże naruszeniu temu nie można przypisać charakteru rażącego, z uwagi na brak ujemnych skutków prawnych wywołanych stwierdzonym naruszeniem prawa, nie pozwalających uznać decyzji organu wojewódzkiego za rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa. W decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Wojewoda [...] stwierdził, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę naziemnej zbiornikowej instalacji gazowej o pojemności 2,7 m³ obarczona jest wadą powodującą jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W ocenie organu wojewódzkiego decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w weryfikowanym zakresie, wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 76 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Organ podkreślił, że w powyższym zakresie organy administracji publicznej związane są oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 628/10, w którym sąd wojewódzki podzielił stanowisko, zgodnie z którym decyzja udzielająca T. B. pozwolenia na budowę jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 76 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. Z uwagi na powyższe, w ocenie GINB decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę naziemnej zbiornikowej instalacji gazowej o pojemności 2,7 m³, nie narusza prawa. Organ stwierdził również, odnosząc się do żądania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. w części, w której odmawia ona stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., że kwestia prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w powyższym zakresie została również przesądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 628/1, który wiąże GINB w niniejszej sprawie. Zdaniem organu, tym samym na uwzględnienie nie zasługują również pozostałe zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące kwestii zgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą na terenie działki nr [...], obr. [...], w [...]. Za nieuzasadniony, zdaniem organu, należy uznać również zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczący wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w sytuacji, gdy w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja wzizt. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie wskazał, że jakkolwiek decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2001 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem określała termin ważności - do dnia [...] grudnia 2002 r., natomiast decyzja zatwierdzająca o pozwoleniu na budowę organu I instancji wydana została w dniu [...] stycznia 2008 r., tym nie mniej wniosek o pozwolenie na budowę H. i T. B. złożyli w dniu 26 lipca 2002 r., a więc w okresie ważności decyzji wzizt. Organ podkreślił, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przez inwestora w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powoduje, że pomimo późniejszego upływu okresu ważności tej decyzji, zachowuje ona swoje znaczenie prawne w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (wyrok NSA z dnia 7 marca 2007 r. II OSK 1465/05; wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 456/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 października 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1204/08). Organ stwierdził, iż mając na uwadze treść wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. wskazać należy, że ocena legalności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego 1-rodzinnego wraz z garażem na osiedlu [...] na działce nr [...], obręb [...] w [...], należy stosownie do art. 157 § 1 kpa w zw. z art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa), bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić, że: dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją (art. 156 § 1 pkt 3 kpa), zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 kpa), było niewykonalne w dniu jego wydania, która to niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 kpa), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 kpa), zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 kpa). 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu 5. Skargę na decyzję GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. P.; zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej "kpa", w zw. z art. 85 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (w brzmieniu obowiązującym dnia 26 lipca 2002 r.) poprzez utrzymanie decyzji GINB z dnia [...] sierpnia 2014 r. w której błędnie ustalono, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nie narusza w sposób rażący prawa i w rezultacie odmówiono stwierdzenia jej nieważności pomimo, że została ona podjęta z rażącym naruszeniem prawa, gdyż odmówiła stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w sytuacji gdy owa decyzja udzielała pozwolenia na budowę pomimo braku w momencie składania wniosku przez inwestora decyzji Marszałka Województwa [...] zwalniającej z zakazu wykonywania obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału; 2) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku art. 130 § 2 kpa oraz z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym dnia 26 lipca 2002 r.) zwanej dalej "Prawo budowlane", poprzez utrzymanie decyzji GINB z dnia [...] sierpnia 2014 r. w której błędnie ustalono, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nie narusza w sposób rażący prawa i w rezultacie odmówiono stwierdzenia jej nieważności pomimo, że została ona podjęta z rażącym naruszeniem prawa, gdyż odmówiła stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w sytuacji, gdy owa decyzja udzielała pozwolenia na budowę pomimo braku w momencie składania wniosku przez inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy; 3) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym dnia 26 lipca 2002 r.) poprzez utrzymanie decyzji GINB z dnia [...] sierpnia 2014 r., w której błędnie ustalono, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nie narusza w sposób rażący prawa i w rezultacie odmówiono stwierdzenia jej nieważności pomimo, że została ona podjęta z rażącym naruszeniem prawa, gdyż odmówiła stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w sytuacji gdy owa decyzja udzielała pozwolenia na budowę pomimo faktu, iż w momencie składania wniosku przez inwestora projekt zagospodarowania działki był niezgodny z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 4) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa poprzez niedokonanie przez organ wszechstronnej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego oraz nie odniesienie się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] września 2014 r. i w rezultacie utrzymanie swojej decyzji z dnia z dnia [...] sierpnia 2014 r. pomimo, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, 5) art. 8 i 11 kpa poprzez wydanie decyzji, która w znikomym stopniu ustosunkowuje się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] września 2014 r. oraz poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia decyzji, które w znikomym stopniu wyjaśnia zasadność przesłanek, którymi kierował się organ wydający decyzję przy załatwianiu sprawy – - wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji GINB z dnia [...] sierpnia 2014 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. 6. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 ppsa. 8. Skarga jest niezasadna. Zaskarżoną decyzją GINB utrzymał w mocy własną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i T. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą w [...] – w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę naziemnej zbiornikowej instalacji gazowej o pojemności 2.7 m³. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. 9. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Celem tego postępowania jest zbadanie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, tak zwanych wad kwalifikowanych. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, w którym ponownie byłaby badana sprawa od strony faktycznej. Dlatego też w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postepowania dowodowego, organ orzeka jako organ kasacyjny, w oparciu o zgromadzony – zamknięty – materiał dowodowy, i obowiązujący wówczas stan prawny. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 kpa, wyraża się bowiem w tym, iż celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Zatem zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W kontekście wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Podkreślić zatem należy, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia jej co do meritum, ma obowiązek rozpatrywać sprawę jedynie w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa. Podkreślenia również wymaga, że sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. Stwierdzić również należy, że w kpa mowa jest zarówno o "naruszeniu prawa", jak również o "rażącym naruszeniu prawa". Przyjmuje się, że "naruszenie prawa" może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym stosowaniu prawa, i nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne. Skoro zaś "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jest kwalifikowaną formą "naruszenia prawa", to nie można go utożsamiać z każdym "naruszeniem prawa". 10. Kontrolowana obecnie przez Sąd decyzja GINB była poprzedzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1062/12 oraz wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r. II OSK 3001/12, i organ związany był zawartą w tych wyrokach oceną prawną – i do oceny tej się zastosował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1062/12 stwierdził jednoznacznie, na co wskazywał już organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "W ocenie Sądu, wbrew wskazaniom opisanym wyżej, decyzja kontrolowana w postepowaniu nieważnościowym nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, jak to przyjęły organy obu instancji. To, że organ stwierdzając nieważność decyzji w części, nie zawarł orzeczenia, że w pozostałej części odmawia stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę, da się usprawiedliwić okolicznościami sprawy. Wcześniejsze rozstrzygnięcia organów, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę, były kontrolowane przez Sąd i uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 628/10. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że wadą dotknięta jest tylko część decyzji, zatem organ rozpoznając sprawę ponownie rozważy, czy cyt. "nie byłoby zasadnym wyeliminowanie decyzji jedynie w tej części." Decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu zapadła po tym wyroku i organ zdaje się dosłownie przyjął wytyczne Sądu, zapominając o oczywistym nakazie odniesienia się w rozstrzygnięciu, także do odmowy stwierdzenia nieważności w pozostałej części. Powyższa wada decyzji nie może zostać oceniona jako kwalifikowana wada nieważnościowa – wada rażącego naruszenia prawa, także gdy zważyć na utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne." Tę ocenę prawną podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 maja 2014 r. II OSK 3001/12 stwierdzając, "W ocenie naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak rozstrzygnięcia w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. o tym, że odmawia się stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 2008 r. w pozostałej części, nie może uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. z powodu rażącego naruszenia prawa tym bardziej, że jest ona konsekwencją wcześniejszego wyroku sądu administracyjnego. Wadliwość ta bowiem nie wywołuje w szczególności skutków, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Z tych powodów trafnie Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu". Jak słusznie stwierdził GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a zgodnie z art. 170 ppsa, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. GINB w zaskarżonej decyzji zastosował się do tej oceny prawnej zawartej w wyżej cytowanych wyrokach. Uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. wydana została z naruszeniem art. 104 kpa, jednakże naruszeniu temu nie można przypisać charakteru rażącego, z uwagi na brak ujemnych skutków prawnych, czyli skutków, "których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa." Resumując, organ zastosował się do wiążącej go oceny prawnej i zaskarżona decyzja jest prawidłowa. 11. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 12. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.