VII SA/Wa 180/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2012 r., znak [...],odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak [...]. Zaskarżona decyzja została wydana przez organ po ustaleniu następującego stanu faktycznego i prawnego. W dniu [...] marca 2012 r. B. B., właścicielka nieruchomości o nr ew. [...], położonej w B. przy ulicy K., wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. uchylającej w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r. i umarzającej postępowanie organu I instancji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na odbudowę budynku mieszkalno-usługowego po uprzedniej rozbiórce części budynku, zlokalizowanego na działce ew. nr [...], znajdującej się przy ul. K. w B.. Postępowanie o pozwolenie na budowę toczyło się z wniosku z dnia [...] grudnia 2006 r. złożonego przez współwłaścicieli nieruchomości, na której miała zostać przeprowadzona inwestycja, tj. I. C. oraz K. M. Postępowanie to toczyło się przez dłuższy okres czasu, wydane w tej sprawie dwie decyzje administracyjne, pierwszo- i drugoinstancyjna, pozytywnie rozstrzygające wniosek oraz decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., znak [...] uchylająca decyzję tegoż Starosty z dnia [...] lutego 2008 r. (tj. decyzję pierwszoinstnacyjną) o udzieleniu przedmiotowego pozwolenia wobec ustalenia, iż wszczęte zostało postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w przedmiocie realizacji inwestycji z odstępstwami od zatwierdzanego projektu), zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt. II SA/Bd 481/08. Wyrok ten uprawomocnił się w wyniku oddalenia skargi kasacyjnej, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 373/09. Po ponownym rozstrzyganiuwniosku z dnia [...] grudnia 2006 r. o udzielenie pozwolenia na odbudowę, Starosta [...] wydał w dniu [...] października 2010 r. decyzję umarzającą to postępowanie na podstawie art. 105 § 1 wobec ustalenia, że nastąpiła zmiana inwestorów. Nowy inwestor "C." Spółka Jawna w B. złożyła w dniu [...] listopada 2009 r. nowy wniosek dotyczący odbudowy przedmiotowego obiektu. Organ ten uznał postępowanie z wniosku I. C. i K. M. za bezzasadne. W wyniku rozpatrzenia odwołania B. B. od w/w decyzji Wojewoda [...] decyzję z dnia [...] marca 2012 r. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r. i umorzył postępowanie I instancji w całości wobec cofnięcia wniosku o pozwolenie na budowę przez I. C. i K. M.. Cofnięcie wniosku zostało dokonane pismem wnioskodawców z dnia [...] lutego 2012 r. Organ uznał, że jest ono skuteczne. Postępowanie administracyjne w przedmiocie wydanie pozwolenia na budowę może być prowadzone wyłącznie na wniosek inwestora. Zatem inwestor jako strona postępowania jest jego dysponentem. Wycofanie wniosku powoduje brak przedmiotu sprawy. Organ orzekł w oparciu o art. 138 § 1 pkt. 2 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 156 poz. 1118 ze zm. dalej Prawo budowlane). Wymieniona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. stała się przedmiotem wniosku B. B. z dnia [...] marca 2012 r. złożonego w niniejszej sprawie, żądającego stwierdzenia jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając I decyzję w dniu [...] października 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak [...]. Rozpoznając wniosek B. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzją własną z dnia [...] października 2012 r. Organ wskazał, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i formalnego istniejącego w dacie jej wydania. Podniósł, że postępowanie administracyjne może się toczyć, gdy ma swój przedmiot. Przez to pojęcie należy rozumieć konkretną sprawę indywidualnego podmiotu, w której na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego organy są władne podjąć decyzję administracyjną orzekając w niej o uprawnieniach lub obowiązkach tegoż podmiotu albo stwierdzając w niej o niedopuszczalności takiego orzekania. W analizowanej decyzji Wojewoda [...] słusznie uznał, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę inwestor jako dysponent swojego żądania (wniosku), do chwili merytorycznego zakończenia sprawy ma uprawnienie do cofnięcia wniosku w całości lub części. Cofnięcie wniosku przez inwestorów – I. C. i K. M. było wiążące dla organu wojewódzkiego. GINB podzielił też ustalenia Wojewody, że fakt złożenia przez C. Spółkę Jawną wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację spornej inwestycji, nie stanowił podstawy do umorzenia postępowania wszczętego na wniosek I. C. i K. M.. Podstawa do umorzenia pojawiła się dopiero na etapie postępowania odwoławczego, kiedy inwestorzy cofnęli wniosek. Cofnięcie wniosku nastąpiło pismem z dnia [...] lutego 2012 r. złożonym po wydaniu przez WSA w Bydgoszczy wyroku z 5 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/ Bd 481/08. Wobec powyższego doszło do zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku przez co ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu Sądu straciły moc wiążącą. Organ wskazał, że nie doszło przy wydawaniu kontrolowane decyzji do naruszenia, podnoszonych przez B. B., przepisów z art. 3, 7, 45 ust 1 Konstytucji RP w związku z art. 153 i 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.). Organ wyjaśnił, że Wojewoda [...] wydając kontrolowaną decyzję prawidłowo umorzył postępowanie administracyjne w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. . Nie mógł zastosować art. 105 § 2 k.p.a. jako podstawy umorzenia postępowania mógłby zaistnieć tylko w przypadku postępowania, które może być prowadzone także z urzędu lub w przypadku postępowania prowadzonego tylko na wniosek, a wniosek o wszczęcie postępowania został złożony przez więcej niż jeden podmiot i sprzeciw pochodzi od jednego z pozostałych wnioskodawców. Taka sytuacja nie istniała w przedmiotowej sprawie. Generalny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że analizowana decyzja nie narusza ani przepisu art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., ani innych przepisów prawa w sposób określony art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., tj. rażący, konieczny do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Organ ustalił również, że w/w decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, nie została wydana bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, a w razie wykonania w/w decyzji nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Tym samym kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. . Organ nie dopatrzył się również naruszenia art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji zarzucanego przez B. B.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B.B. wniosła o uchylenie zaskarżanej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca wskazała na naruszenie przepisów: - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż cofnięcie wniosku będące instytucją uznaną w kodeksie postępowania administracyjnego, skutkuje umorzeniem postępowania. - art. 105 § 2 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez brak zastosowania tych przepisów. -art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2, 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż polskie prawo dopuszcza możliwość cofnięcia wniosku na podstawie, którego wydano szereg decyzji, zapadło kilka wniosków, rozebrano obiekt, wybudowano w 90% nowy obiekt, oraz że jest to możliwe bez naruszania powagi rzeczy osądzonej i trwałości decyzji. - art. 8, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak ustaleń faktycznych co do przyczyny cofnięcia wniosku w analizowanej sprawie oraz brak ustaleń co do skutków materialno-prawnych wywołanych tym wnioskiem. Skarżąca zarzuciła, że kontrolowana w postępowaniu administracyjnym decyzja umarzająca postępowanie w sprawie o pozwolenie na budowę doprowadziła do sytuacji niewykonywania prawomocnego wyroku sądowego, co kompromituje Państwo i powoduje, że strona (cofająca wniosek na każdym etapie postępowania) jest uprzywilejowana w stosunku do Sądu i to ona decyduje o bycie prawnym wyroku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ administracyjny wydający zaskarżoną decyzję są prawidłowe i podzielone przez Sąd orzekający w sprawie. Zaskarżana decyzja utrzymała w mocy decyzję własną organu z dnia [...] października 2012 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności także ostatecznych decyzji, skłoniła ustawodawcę do ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności jedynie do decyzji obarczonych najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. . Właściwy organ orzeka więc o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenie nieważności, wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Do rażącego naruszenia prawa dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jego obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Ponadto należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak [...]., nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Wymieniona decyzja z dnia [...] marca 2012 r. została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 i art. 105 § 1 k.p.a. . Organ wojewódzki uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie administracyjne I instancji wobec cofnięcia wniosku przez wnioskodawców. Postępowanie administracyjne prowadzone było w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Słusznie organ wówczas orzekający, jak i organ kontrolujący tę decyzję w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym uznali, że postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę może być prowadzone przez organy architektoniczno-budowlane tylko na wniosek podmiotu indywidualnego, tj. inwestora zamierzającego prowadzić roboty budowlane. Wynika to z faktu, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 28 ust. 1 Prawa Budowlanego z pewnymi zastrzeżeniami, niemającymi zastosowania w niniejszej sprawie. Zatem przed przystąpieniem do tych robót trzeba uzyskać w/w decyzję przyznającą takie uprawnienie. Jest to uprawnienie indywidualne, imienne, wydane dla inwestora, bo to do obowiązków inwestora należy zorganizowanie procesu budowy w myśl art. 18 ust. 1 Prawa budowlanego. Pomimo, iż zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są poza inwestorem, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, to zawsze uprawnienie, czyli pozwolenie na budowę będzie przyznane inwestorowi. Pozostałe strony uczestniczą w tym postępowaniu w ramach realizacji czynnego prawa do ochrony ich uzasadnionych interesów. Zgodnie z art., 9 ust. 1 tej ustawy ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuję m.in. zapewnienie dostępu do drogi publicznej, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody lub gleby, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, ze środków łączności itp. Realizacja tego prawa nie oznacza, że przy braku wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, takie postępowanie mogłoby się toczyć jak uważa skarżąca. Słusznie zatem organy uznały, że postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę może się toczyć wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora zamierzającego prowadzić tę inwestycję. Postępowanie takie nie może się toczyć z urzędu czy na żądanie sąsiadów inwestora, jak twierdzi skarżąca. Celem tego postępowania jest wydanie, po spełnieniu wszystkich warunków prawem przewidzianych, uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zatem to wola inwestora decyduje o tym, czy chce prowadzić inwestycje budowlaną, a jeśli tak to powinien uprzednio uzyskać stosowne w/w uprawnienie. Aby je uzyskać należy przeprowadzić wymienione postępowanie administracyjne przed organami architektoniczno-budowlanymi. To czy taka pozytywna decyzja zapadnie czy też nie zależy od spełnienia przez wnioskodawcę wymagań zakreślonych Prawem budowlanym, ale zawsze wydanie decyzji poprzedza przeprowadzone postępowanie administracyjne. Przeprowadzenie zaś tego postępowania jest uzależnione od złożenia stosownego wniosku i popierania tego wniosku przez cały dwuinstancyjny tok postępowania administracyjnego. Wynika to z treści art. 61 k.p.a. i art. 15 k.p.a. w związku z artykułem 136 k.p.a. i 138 k.p.a., gdzie rolą organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Słusznie GINB uznał, że cofnięcie wniosku przez inwestorów wiązało Wojewodę [...]. Brak wniosku natomiast powodował bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, co stanowiło podstawę do umorzenia postępowania z art. 105 § 1 k.p.a. . W sprawie kontrolowanej w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie doszło do rażącego naruszenia przepisów z art. 105 § 2 k.p.a., ani art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. . Słusznie organ kontrolujący decyzję Wojewody uznał, że przepis art. 105 § 2 k.p.a. nie miał zastosowania w tej sprawie, gdyż zgoda uczestników postępowania, sąsiadów inwestycji, w tym skarżącej, na prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na roboty budowlane nie mogła zastąpić woli inwestorów co do uzyskania tegoż uprawnienia. Postępowanie to nie mogło też się toczyć z urzędu z uwagi na interes społeczny, jak oczekuje skarżąca. Postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym toczącym się przed organami architektoniczno-budowlanymi, mającym na celu wydanie konkretnego uprawnia indywidualnemu podmiotowi. Natomiast okoliczność wybudowania obiektu, czy też podjęcia robót budowlanych bez pozwolenia na budowę podlega odrębnym regulacjom prawnym przewidzianym Prawem budowlanym. Wymienione prawo przewiduje odrębne postępowania administracyjne prowadzone przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej, czy odstępstwa od zatwierdzonego projektu. Tam też realizowany jest interes społeczny rozumiany jako potrzeba przestrzegania prawa i zgodności budowy z wymaganiami prawnymi. Tych odrębności prawnych nie dostrzega skarżąca żądająca jednego postępowania bez względu na przedmiot, podstawę prawną, czy kompetencje organów. Nie dostrzega również treści art. 28 ust 1 Prawa budowlanego stanowiącego, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Zatem decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Dlatego też w przypadku realizacji robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nawet jeśli nie została wykonana całość tych robót, powstaje bezprzedmiotowość postępowania wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Bezprzedmiotowość ta obliguję natomiast organ do umorzenia tego postępowania stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a. . Prawidłowo również organ uznał, że w kontrolowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów Konstytucji RP ani przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związanych w wiążącą mocą prawomocnych wyroków sądowych. Słusznie organ wskazał, że przepis art. 153 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zasada ta obowiązuje organ, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd Sądu stanie się nieaktualny lub też nastąpi zmiana – po wydaniu wyroku – istotnych okoliczności faktycznych. Wówczas zmiany te powodują utratę mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w orzeczeniu sądu. Wynika to z faktu, że prawomocne orzeczenie wiąże co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia w myśl art. 170 i 171 p.p.s.a.. Natomiast powaga rzeczy osądzonej powinna być oceniona według istoty orzeczenia w związku ze stanem sprawy mającym swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu. Sama ocena prawna dotyczy stanu faktycznego i prawnego sprawy na datę orzekania. Okoliczność, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt. II SA/ Bd 481/08, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego decyzje administracyjne rozstrzygające pozytywnie wniosek I. C. i K. M. o udzielnie pozwolenia na budowę (pierwszoinstancyjna decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2008 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorom pozwolenia na odbudowę części istniejącego budynku – po uprzedniej rozbiórce I piętra i stropu nad parterem z przeznaczeniem parteru i piętra budynku na usługi z zakresu opieki zdrowotnej, a poddasza na mieszkanie – zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. K. w B. oraz drugoinstancyjna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. utrzymująca ją w mocy, także dodatkowo należy wskazać, że wyeliminowana została tym wyrokiemdecyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. wydana w trybie art. 36a ust. 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt. 4 i art. 51 ust 1 pkt. 2 i 3 oraz ust 3 pkt. 1 Prawa budowlanego, uchylająca decyzję tegoż starosty z [...] lutego 2008 r. dotyczącą w/w pozwolenia na budowę) oznacza, że sprawa wróciła do rozstrzygania wniosku inwestorów przez organ I instancji, tj. do Starosty [...]. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania dokonane przez Sąd wiązały organ do czasu zmiany stanu faktycznego. Zmianą tą było cofnięcie wyroku przez inwestorów dokonane pismem z dnia [...] lutego 2012 r. Wbrew zarzutą skargi cofnięcie wniosku było dopuszczalne. Wprowadzało do sprawy nową istotną okoliczność powodującą bezprzedmiotowość postępowania. Wbrew zarzutą skargi kontrolowana decyzja Wojewody [...] nie naruszała przepisów art. 2 i 7 Konstytucji. Tym bardziej nie było naruszenia powyższych przepisów przez organ wykonujący zaskarżoną decyzję i to naruszenia w sposób rażący, wymagany treścią art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. . Wbrew twierdzeniom skarżącej nie było tez podstaw do uznania, że Wojewoda [...] naruszył prawo przez brak ustalenia przyczyny cofnięcia wniosku przez inwestorów i brak analizy skutków tego cofnięcia, a GINB to zaaprobował w zaskarżonej decyzji. W sprawie o pozwolenie budowlane przyczyna cofnięcia wniosku przez inwestorów i zaprzestanie ubiegania się o takie uprawnienie nie ma znaczenia dla zakończenia tegoż postępowania przez jego umorzenie. Decyzja o umorzeniu takiego postępowania ma charakter formalnoprawny. Nie jest merytorycznym rozstrzygnięciem. Nie zamyka drogi do ponownego ubiegania się o takie uprawnienie. Natomiast wydanie decyzji z pozwoleniem na budowę po rozpoczęciu robót nie jest dopuszczalne przez prawo i nie może legalizować samowoli. W tych warunkach Sąd uznał, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył ani przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy, w tym przepisów wskazywanych przez skarżącą z art. 8, 77 § 1, 107 § 1 i § 3 k.p.a., ani przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.