VII SA/Wa 1800/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. G.-C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. Nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. G.-C. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Inwestorowi [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] (działki nr ew. [...] z obrębu [...]) w [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. Wojewoda wskazał w uzasadnieniu, że w/w decyzją został zatwierdzony projekt budowlany niezgodnie z regulacją prawną zawartą w przepisie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 1 ww. aktu normatywnego, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wojewody na inwestorze ciążył, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, obowiązek usytuowania projektowanego budynku na działce [...] w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy działek o nr ew. [...] z obrębu [...], czego inwestor nie zachował, a Prezydent [...] mimo to zatwierdził przedstawiony mu projekt. Z przeprowadzonej przez Wojewodę [...] analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nieruchomości gruntowe oznaczone jako działki o nr ew. [...] mają charakter działek budowlanych. Wojewoda wskazał, że przepisy prawa budowlanego nie określają minimalnej powierzchni, która decydowałaby o nadaniu takiej kategorii danej działce ewidencyjnej. W rezultacie organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...], znak: [...] nie przedstawił żadnych argumentów świadczących o tym, że powierzchnia działki o wielkości 128 m2 pozbawia ją charakteru działki budowlanej. W ocenie Wojewody [...] nieruchomości gruntowe o nr ew. [...] w dniu wydania przedmiotowej decyzji ze względu na swoją wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej stanowiły działki budowlane. W ocenie Wojewody [...] podlegająca weryfikacji decyzja Prezydenta [...], w sposób rażący narusza przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2010r. (sygn. akt: II OSK 1614/09) zawierający tezę, że: "O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja" , zauważył, iż w tej sprawie wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem stwierdził oczywistość naruszenia prawa polegającą na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Zdaniem Wojewody, rażąco został naruszony przepis, który powinien być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Wojewoda przywołał również wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2010r. (sygn. akt: VII SA/Wa 712/10), zgodnie z którym "Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez uwzględnienia przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dotyczących odległości sytuowania budynków w stosunku do granicy działki oznaczałoby, że decyzja taka wydana została z rażącym naruszeniem prawa". Wojewoda wskazał, że w sytuacji naruszenia wymaganych prawem odległości uznać należy, że naruszone zostały prawa właścicieli nieruchomości oznaczonych nr [...] i [...]. Tym samym występują negatywne skutki społeczno gospodarcze, których nie da się zaakceptować z punktu widzenia praworządnego państwa. Zadaniem organu, rozpatrującego wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, jest takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Wyważenie to następuje w oparciu o przepisy prawa, w tym m.in. warunki techniczne przewidziane w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale przede wszystkim w oparciu o przepisy Rozdziału 4 ustawy - Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe Wojewoda wskazał, że weryfikowana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...], znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zatwierdzony projekt budowlany przewiduje rozwiązania niezgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym istnieje konieczność stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...], znak: [...]. Powyższego stanowiska Wojewody nie podzielił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który po rozpatrzeniu odwołania inwestora [...] S.A., decyzją z dnia [...] lipca 2012r., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r., Nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, przy ul. [...], na działkach nr ew. [...] z obrębu [...], w [...]. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przy projektowaniu omawianej inwestycji zachowany został również warunek określony w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w odniesieniu do działek [...] i [...] mimo zaprojektowania w elewacji wschodniej obiektu otworów okiennych oraz drzwiowych w odległości 0,30m od granicy z działką nr ew. [...] oraz w granicy z działką nr ew. [...] (projekt zagospodarowania terenu, rys. nr [...]), ponieważ działki te w dniu wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowany i udzielającej pozwolenia na budowę nie były działkami budowlanymi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że działki nr ew. [...] oraz [...] znajdowały się na tym samym obszarze, co sporna inwestycja, a więc [...] (wyrys z mpzp, s. 52) przewidzianym dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej, z dopuszczeniem rozwoju funkcji mieszkalnictwa zbiorowego z zakresu hoteli i pensjonatów, z nakazem realizacji budynków podziemnych pod nowymi budynkami, a także obowiązkiem dotyczącym gabarytów zabudowy. Wskazał również, że działka nr ew. [...] ma kształt prostokąta o wymiarach: granica północna - 6,25m; granica wschodnia 20,08m; granica południowa 6,50m; granica zachodnia 20,01m (k. 132) a działka nr ew. [...] ma kształt trapezu, o wymiarach: granica wschodnia 19,38m; granica południowa 9,87m; granica północna 6,50m; granica zachodnia ok. 16,25m. Biorąc więc pod uwagę wielkości oraz kształt działek, zdaniem organu, nie można przyznać działkom nr ew. [...] oraz [...] charakteru działek budowlanych i wiążącą się z tym możliwość realizacji obiektów budowlanych z zachowaniem wymogów wynikających z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Organ wskazał, że artykuł 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) definiuje działkę budowlaną jako "nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze wymiary działek nr ew. [...] oraz [...], stwierdzić należy, iż nie spełniają one wymogów realizacji obiektów budowlanych wynikających z mpzp oraz odrębnych przepisów prawa, w tym przede wszystkim z § 12, § 54, 55, § 68 , § 71 ust. 2, § 94, § 102-104 oraz § 271 warunków technicznych. Rozwijając powyższą tezę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, ze nie da się na powyższych działkach zaprojektować obiektów, które odpowiadałyby wymogom przepisów Prawa budowlanego i aktów prawa miejscowego. Wskazał, ze działki nr ew. [...] oraz [...] znajdowały się na tym samym obszarze, co sporna inwestycja, a więc [...] (wyrys z mpzp, s. 52) przewidzianym dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej, z dopuszczeniem rozwoju funkcji mieszkalnictwa zbiorowego z zakresu hoteli i pensjonatów, z nakazem realizacji budynków podziemnych pod nowymi budynkami, a także obowiązkiem dotyczącym gabarytów zabudowy określając minimalną wysokość zabudowy – 6m; maksymalną wysokość zabudowy - 20m; minimalną liczbą kondygnacji - 2; maksymalną liczbę kondygnacji - 6; maksymalną intensywność zabudowy na działce - 3.0. Jednocześnie mpzp określił, w zależności od charakteru zabudowy, wskaźniki parkingowe: dla funkcji usługowych z zakresu kultury i zdrowia - 20 mp/1000nr powierzchni użytkowej; dla funkcji usługowych z zakresu gastronomii i rozrywki - 35 mp/100 miejsc; dla funkcji usługowych z zakresu sportu - 25 mp/100 użytkowników jednocześnie; dla pozostałych funkcji usługowych - 30 mp/1000m2 powierzchni użytkowej; dla hoteli - 20 mp/100 łóżek; dla funkcji mieszkaniowych wielorodzinnych 1,5 mp/1 mieszkanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) definiuje działkę budowlaną jako "nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". Zatem zdaniem organu treść mpzp, inwestor chcąc zaprojektować budynek zgodny z ww. aktem władztwa planistycznego gminy (będący budynkiem użyteczności publicznej - zgodnie z § 3 pkt 6 warunków technicznych) byłby zobowiązany do wyposażenia go w dźwig osobowy (§ 54 ust. 1 warunków technicznych), spełniający wymagania określone w § 193 oraz § 195 warunków technicznych, bądź wyposażyć w pochylnię (§ 55 warunków technicznych) odpowiadającą warunkom wynikającym z § 70 oraz § 71 ww. rozporządzenia. Wskazać należy także, że mpzp określił minimalną liczbę kondygnacji (2), a zatem koniecznym byłoby zaprojektowanie klatek schodowych w budynku, odpowiadających wymaganiom zawartym w § 68 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., zaś z uwagi na dopuszczenie zabudowy wielorodzinnej warunków określonych w Dziale III, Rozdziale 7 "Szczególne wymagania dotyczące mieszkań w budynkach wielorodzinnych", w szczególności § 94 (wymiary pomieszczeń), § 95 ust. 2 (wymiary korytarzy wewnętrznych). Ponadto, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (rys. nr [...]) na działce nr ew. [...] usytuowana jest infrastruktura techniczna w postaci sieci gazowej gA200 (Dn200), wprowadzająca dodatkowe ograniczenia w zabudowie działki wynikające z obowiązku zachowania strefy kontrolowanej o szerokości 6m (§9 ust. 6 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055) oraz sieci ciepłowniczej 2x700mm i kanalizacyjnej 200mm, co uniemożliwia zaprojektowanie garażu podziemnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił przy tym stanowiska Wojewody [...] dopuszczającego realizację budynków na ww. działkach po uzyskaniu przez inwestorów zgody na udzielenie odstępstwa od warunków technicznych, albowiem w przypadku obydwu ww. działek zgoda ta musiałaby dotyczyć praktycznie wszystkich przepisów warunków technicznych, poczynając od odległości od granic działek, poprzez regulację związaną z "zacienianiem", wymiary schodów i pochylni, wyposażenie budynków w dźwigi, zapewnienie możliwości wjazdu do garażu oraz na miejsce parkingowe, ergonomię pomieszczeń w budynkach wielorodzinnych, aż do zagwarantowania bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Powyższe stanowiłoby więc zaprzeczenie istoty i celu dla których warunki techniczne zostały stworzone, czyli gwarancji bezpieczeństwa elementarnych wartości chronionych w państwie prawa, stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego . W skardze skierowanej do Sądu skarżąca J. G. – C. zarzuciła zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszenie Konstytucji RP, a w szczególności art. 2 i 64, naruszenia przepisów K.p.a. tj art. 6,7,10 oraz przepisów Prawa budowlanego art. 4 gwarantującego prawo zabudowy nieruchomości i art. 5 ust. 1 pkt. 9 poszanowania występujących w obszarze oddziaływania inwestycji interesu prawnego osób trzecich a ponadto art. 33 ust.1, 35 ust.1 i 2 Prawa budowlanego. Zdaniem Skarżącej, Główny Inspektor nadzoru Budowlanego, nie dostrzegł nielegalności w aspekcie stanu prawnego i faktycznego decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...], znak : [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający inwestorowi [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ulicy [...] na działkach nr ew [...] z obrębu [...] w [...], choć decyzja Prezydenta zaakceptowała zbliżenie ściany z otworami budynku [...] na odległość 0,3 metra od granic jej działki i odebrała możliwość zabudowy jej działki. Skarżaca wskazała, że budynek [...] posadowiony 0,3 m od granicy ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w zasadniczy sposób narusza wymagania przepisów Prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naruszenie wskazanych przepisów, skarżąca wywodzi z faktu ,że jej działka nr [...] zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i danymi z ewidencji gruntów przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe i usługi. Tym samym zdaniem Skarżącej naruszony został art. 4 Prawa Budowlanego gwarantujący prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, gdyż określone w decyzji Prezydenta [...] usytuowanie budynku [...] narusza jej prawo własności art. 140 KC uniemożliwiając zabudowę działki nr 48 czyli wykonywanie prawa własności (naruszenie art. 222 §2 KC w związku z art.144 KC). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012r. znak: [...] mocą której organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r., Nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, przy ul. [...], na działkach nr ew. [...] z obrębu [...], w [...]. Wojewoda [...], stwierdzając nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Inwestorowi [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] (działki nr ew. [...] z obrębu [...]) w [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a wskazał w uzasadnieniu, że w/w decyzją został zatwierdzony projekt budowlany niezgodnie z regulacją prawną zawartą w przepisie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Punktem wyjścia dla takiej oceny zatwierdzonego projektu było stwierdzenie Wojewody, że działki nr [...] są działkami budowlanymi. Wojewoda nie zgodził się z Prezedentem [...], że na działkach nr ew. [...] nie ma możliwości, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonania obiektu budowlanego ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ulicy [...] na odcinku: [...] - [...], w gminie [...] (obecnie w Dzielnicy [...]), zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002r. nie posiada zapisu stanowiącego o utracie przez działki nr ew. [...] cech działki budowlanej, czy też wskazania, iż jako działki budowlane uznawane dopiero będą nieruchomości o powierzchni przekraczającej 128 m2 (powierzchnia działki nr ew. [...]). Żaden zapis nie pozbawia działek o nr ew. [...] statusu działek budowlanych. Dodatkowo podkreślił, że przeprowadzona przez organ analiza granic dopuszczalnej zabudowy (określonej ustaleniami planu) obszaru [...] wykazała, iż cała powierzchnia działek o nr ew. [...] znajduje się w obszarze dopuszczalnej zabudowy wyznaczonym przez nieprzekraczalną linię zabudowy wskazaną na rysunku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda analizując charakter działki nr [...] uznał, że na potrzeby prawa budowlanego należy przyjąć, iż działka budowlana to każda nieruchomość, na której można prowadzić roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane". Uznał również , że np możliwość postawienia na działce nr [...] obiektu budowlanego - ogrodzenia dodatkowo przesądza o ich budowlanym charakterze. Mając na uwadze powyższe Wojewoda wskazał, że weryfikowana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...], znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazał również, że stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 1 ww. aktu normatywnego, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. W sytuacji naruszenia wymaganych prawem odległości Wojewoda uznał, że naruszone zostały prawa właścicieli nieruchomości oznaczonych nr [...]. Tym samym występują negatywne skutki społeczno gospodarcze, których nie da się zaakceptować z punktu widzenia praworządnego państwa. W tym miejscu należy przypomnieć, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. w tym wskazaną przez Wojewodę wadą rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa, określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W odniesieniu do przepisów proceduralnych rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego o dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ono w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy (zob. wyrok NSA, II SA 1726/00, LEX nr 51233). O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, zob. także wyrok NSA z 27 października 1998 r., II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. / por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. , sygn. akt OSK 1134/04, LEXnr 165717/. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę powyższe kryteria rozstrzygnięcie Wojewody [...] nie odpowiada prawu natomiast Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające stwierdzenia nieważności własnej decyzji jest prawidłowe. Jak wskazano na wstępie rozważań sądu, ponieważ przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być tylko rażące naruszenie prawa, konieczna jest zatem gradacja wad i odróżnienie wad powodujących wzruszalność decyzji, czyli takich które przez swoje istnienie i przez swoje skutki powodują nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego od takich wad, które tej konieczności nie powodują. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że na przyznanie działkom nr ew. [...] charakteru działek budowlanych nie pozwalają ich wielkość i wiążący się z tym nierozerwalnie brak możliwości realizacji obiektów budowlanych z zachowaniem wymogów wynikających z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z akt organu stopnia podstawowego wynika, iż działka nr ew. [...] ma kształt prostokąta o wymiarach: granica północna - 6,25m; granica wschodnia 20,08m; granica południowa 6,50m; granica zachodnia 20,01m (k. 132). Z kolei działka nr ew. [...] ma kształt trapezu, o wymiarach: granica wschodnia 19,38m; granica południowa 9,87m; granica północna 6,50m; granica zachodnia ok. 16,25m. W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze wymiary działek nr ew. [...] oraz [...], stwierdzić należy, iż nie spełniają one wymogów realizacji obiektów budowlanych wynikających z mpzp oraz odrębnych przepisów prawa, w tym przede wszystkim z § 12, § 54, 55, § 68 , § 71 ust. 2, § 94, § 102-104 oraz § 271 warunków technicznych. Taką ocenę Sąd podziela zważywszy na ustalenia planu szczegółowego . Nie ulega wątpliwości, że przed uchwaleniem planu, analiza Wojewody byłaby trafna w kwestii możliwości zabudowy działki [...], lecz plan szczegółowy uchwalony w roku 2002 wprowadził takie uwarunkowania i ograniczenia zabudowy terenu oznaczonej symbolem [...] w którym usytuowane są działki [...], że inwestor, który chciałby zabudować działkę [...] zgodnie z ustaleniami planu nie miałby takiej możliwości bez pozyskania terenu sąsiedniego. Skoro tak to nie można uznać, że działka [...] czy też [...] po uchwaleniu planu zachowała swój charakter budowlany. Przypomnieć należy, co dokładnie przeanalizował Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, że obszar na którym zaprojektowana została sporna inwestycja objęty był zapisami uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ulicy [...] w pasie drogowym o szerokości około 200 metrów (po ok. 100 metrów od osi jezdni) na odcinku: [...] - [...], w gminie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2002r. Nr 265, poz. 6827) zwanego dalej w skrócie mpzp, zaś działki inwestycyjne znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem planistycznym [...] (wypis z mpzp - pismo Urzędu [...] z dnia [...] kwietnia 2005r., znak: [...] - s. 49 Projektu budowlanego), przeznaczonym dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług. Stosownie do § 13 ust. 1 mpzp ustalono: zachowanie i rozwój funkcji mieszkalnictwa wielorodzinnego - zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (lit. a); zachowanie i rozwój funkcji usługowych zabudowy usługowej z zakresu handlu (z wyjątkiem stacji benzynowych), gastronomii, rzemiosła, biur, administracji, obsługi finansowej, łączności i poczty, kultury, oświaty oraz służby zdrowia i opieki społecznej (lit. b), a także dopuszczono rozwój funkcji mieszkalnictwa zbiorowego z zakresu hoteli i pensjonatów (pkt 2). Ponadto mpzp ustalił realizację parkingów podziemnych pod nowymi budynkami oraz gabaryty zabudowy określając: minimalną wysokość zabudowy - 6m; maksymalną wysokość zabudowy - 20m; minimalną liczbą kondygnacji - 2; maksymalną liczbę kondygnacji - 6; maksymalną intensywność zabudowy na działce - 3.0 (§ 69). Paragraf 43 ust. 1 lit. f) mpzp określił wskaźniki parkingowe dla obszaru objętego planem, nakładając na inwestora obowiązek zachowania współczynnika 1,5 miejsca parkingowego/1 mieszkanie w budynkach wielorodzinnych projektowanych. W zakresie urządzeń inżynieryjnych § 50 ust. 1 mpzp ustalił zaopatrzenie projektowanej zabudowy i obiektów z istniejących magistralnych sieci miejskich. Z kolei § 55 mpzp zobowiązał inwestora do odprowadzania wód deszczowych z terenów ulic oraz terenów utwardzonych i zabudowanych do sieci kanalizacji ogólnospławnej. W zakresie: zaopatrzenia w ciepło § 56 ust. 1 mpzp ustalił wykorzystanie miejskiej sieci ciepłowniczej, z zastrzeżeniem wyjątków w sytuacji braku możliwości technicznej doprowadzenia sieci cieplnej, na rzecz miejskiej sieci gazowej lub miejskiej sieci elektroenergetycznej; sieci gazowej - § 59 ust. 3 mpzp ustalił obowiązek zachowania odległości ogrodzeń od gazociągu oraz umieszczenia w ich linii szafki gazowej otwieranej od strony ulicy; sieci telekomunikacyjnych - § 62 ust. 1 ustalił obsługę telekomunikacyjną z kablowych lub radiowych sieci telekomunikacyjnych z jednoczesnym zakazem lokalizowania napowietrznych linii telekomunikacyjnych (ust. 2); gospodarki odpadami ustalono wyposażenie każdej posesji w urządzenia do segregacji odpadów (§ 64 ust. 2) oraz odprowadzanie ścieków sanitarnych do miejskiej sieci kanalizacyjnej z wykluczeniem stosowania szamb (ust. 3). Inwestor chcąc zaprojektować budynek na działce [...] lub [...] zgodny z ww. aktem władztwa planistycznego gminy (będący budynkiem użyteczności publicznej - zgodnie z § 3 pkt 6 warunków technicznych) byłby zobowiązany do wyposażenia go w dźwig osobowy (§ 54 ust. 1 warunków technicznych), spełniający wymagania określone w § 193 oraz § 195 warunków technicznych, bądź wyposażyć w pochylnię (§ 55 warunków technicznych) odpowiadającą warunkom wynikającym z § 70 oraz § 71 ww. rozporządzenia. Wskazać należy także, że mpzp określił minimalną liczbę kondygnacji (2), a zatem koniecznym byłoby zaprojektowanie klatek schodowych w budynku, odpowiadających wymaganiom zawartym w § 68 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., zaś z uwagi na dopuszczenie zabudowy wielorodzinnej warunków określonych w Dziale III, Rozdziale 7 "Szczególne wymagania dotyczące mieszkań w budynkach wielorodzinnych", w szczególności § 94 (wymiary pomieszczeń), § 95 ust. 2 (wymiary korytarzy wewnętrznych). Nie można przy tym zapomnieć, że mpzp określił współczynnik ilości miejsc parkingowych oraz ich realizację pod budynkami. Regulację w zakresie projektowania miejsc parkingowych w samodzielnym obiekcie budowlanym lub części innego obiektu, będącego garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi przewidują § 103-105 warunków technicznych określające m.in.: szerokość i kąt nachylenia pochylni (bądź możliwość zastosowania urządzeń do transportu pionowego), szerokość dróg manewrowych (§ 104 ust. 1; minimum 5,0m - § 104 ust. 2), wymiary miejsc parkingowych (minimum 2,3 x 5,0m - § 104 ust. 2); dojścia (§ 105). Reasumując tę część rozważań, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku Wojewody [...], działki nr ew. [...] oraz [...], w dniu wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowany i udzielającej pozwolenia na budowę nie były już działkami budowlanymi. Mpzp wprowadził takie uwarunkowania dla omawianego terenu, że działki [...] i [...], które wprawdzie znajdowały się w obszarze przeznaczonym pod zabudowę lecz nie mogły być zabudowane bez pozyskania przez inwestora dodatkowego terenu. Natomiast działki [...] i [...] będące w dyspozycji inwestyjącego uczesnika spółki [...] mogły być zabudowane w ich aktualnym kształcie. Działki nr ew. [...] oraz [...] znajdowały się na tym samym obszarze, co sporna inwestycja, a więc [...] (wyrys z mpzp, s. 52) przewidzianym dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej, z dopuszczeniem rozwoju funkcji mieszkalnictwa zbiorowego z zakresu hoteli i pensjonatów, z nakazem realizacji budynków podziemnych pod nowymi budynkami, a także obowiązkiem dotyczącym gabarytów zabudowy określając minimalną wysokość zabudowy – 6m; maksymalną wysokość zabudowy - 20m; minimalną liczbą kondygnacji - 2; maksymalną liczbę kondygnacji - 6; maksymalną intensywność zabudowy na działce - 3.0. Jednocześnie mpzp określił, w zależności od charakteru zabudowy, wskaźniki parkingowe: dla funkcji usługowych z zakresu kultury i zdrowia - 20 mp/1000nr powierzchni użytkowej; dla funkcji usługowych z zakresu gastronomii i rozrywki - 35 mp/100 miejsc; dla funkcji usługowych z zakresu sportu - 25 mp/100 użytkowników jednocześnie; dla pozostałych funkcji usługowych - 30 mp/1000m2 powierzchni użytkowej; dla hoteli - 20 mp/100 łóżek; dla funkcji mieszkaniowych wielorodzinnych 1,5 mp/1 mieszkanie. Artykuł 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) definiuje działkę budowlaną jako "nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". Reasumując stwierdzić należy, iż na przyznanie działkom nr ew. [...] oraz [...] charakteru działek budowlanych nie pozwalają ich wielkość i wiążący się z tym nierozerwalnie brak możliwości realizacji obiektów budowlanych z zachowaniem wymogów wynikających z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Tego rodzaju konstatacja uniemożliwa utrzymanie zarzutu rażacego naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego co do naruszenie art. 6, 7,8, 10 i 77 k.p.a przez organ II instancji wskazać należy, iż zarzuty te również są chybione. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa proceduralnego wskazanego w skardze w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organ prawidłowo i wyczerpująco rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa, nie uchybił zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadząc postępowanie dopełnił wszelkich starań by wyjaśnić rzeczywisty stan prawny sprawy. Podnieść także należy, że ocena zgromadzonego materiału w sprawie nie była dowolna, a zastosowanie i wykładnia przepisów była prawidłowa. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji ----------------------- ■'7-