VII SA/Wa 1815/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenie zgłoszonych zarzutów jako niezasadnych skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]czerwca 2013 r. nr [...]znak [...]. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. - Kodeks postępowania administracyjnego /ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - j.t. Dz. U. z 2013r., poz.267/ oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz.1623 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 24 maja 2013 r. A. K., na postanowienie z dnia [...]maja 2013 r. znak [...]Starosty [...]odrzucającego, jako niezasadne, zarzuty z dnia 14 maja 2013r., zgłoszone przez A. K. w przedmiocie niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym – utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Prezydent miasta [...], decyzją nr [...]z dnia [...]kwietnia 1993r. znak [...]. zatwierdził plan realizacji inwestycji na terenie przy ulicy [...], dz. nr ew. [...]w L. stanowiący integralną część decyzji, [...]. zezwolił na budową na terenie nieruchomości przy ulicy [...], dz. nr ew. [...]w L. budynku magazynowo-gospodarczego na artykuły metalowe - na okres czasowy, do roku 2000, według projektu stanowiącego integralną część decyzji, w miejscu ustalonym w planie realizacyjnym dla E. K. i A. K. Postanowieniem Nr [...]z dnia [...]kwietnia 2012r. znak [...] Wojewoda [...]uchylił w całości zaskarżone postanowienie z dnia [...]lutego 2012r. znak [...]Starosty [...]o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wskazał, że należy ustalić, jaki obiekt został wybudowany i czy na podstawie ww. decyzji. Czy ewentualny wybudowany obiekt budowlany został postawiony samowolnie, czy też inwestor odstąpił od warunków decyzji nr [...]z dnia [...]kwietnia 1993r. znak [...]Prezydenta miasta [...]. Starosta [...]pismem z dnia [...]czerwca 2012 r. znak [...], na zasadzie art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]o przeprowadzenie stosownych działań w celu ustalenia stanu faktycznego dotyczącego zabudowy istniejącej na terenie działki nr [...]przy ul. [...]w L.. Pismem z dnia [...]sierpnia 2012r. znak [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]wskazał, że na podstawie dokumentacji budowlanej oraz w wyniku kontroli stwierdzono, że inwestor zrealizował ww budynek pod koniec lat 90-tych, inwestor wybudował przedmiotowy obiekt o powierzchni zabudowy 147,41 m2, a nie jak zakładał zatwierdzony projekt budowlany (241,00 m2). Dokonane zmiany (powierzchnia zabudowy) mają znaczenie wyłącznie dła określenia grzywny w celu przymuszenia, natomiast jego byt (do 2000 roku) przesądzony był już postanowieniami zawartymi w ww decyzji nr [...]Urzędu Miejskiego w [...]. Kolejnym pismem z dnia [...]listopada 2012r. znak [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]poinformował:, że w jego ocenie przedmiotowy budynek nie jest samowolą budowlaną, roboty budowlane przy nim zostały zakończone, A.K. prowadzi w nim działalność rzemieślniczą w zakresie ślusarstwa. /.../ dokonane zmiany parametrów technicznych budynku (powierzchnia zabudowy), sposób użytkowania oraz fakt, że budynek nie został oddany do użytkowania nie mają istotnego znaczenia dla jego bytu prawnego. Pismem-upomnieniem Nr [...]z dnia [...] marca 2013r. znak [...]Starosta [...]zobowiązał E.K. i A. K. do wykonania, w określonym terminie, obowiązku: "rozbiórki budynku magazynowo-gospodarczego na artykuły metalowe, na terenie nieruchomości przy ulicy [...] w L. /działka ewid. nr [...], w obrębie nr [...], daw. nr [...]/." A. K. w piśmie z dnia 12 marca 2013 r. zajął stanowisko w przedmiotowej sprawie, podnosząc, że na ww. nieruchomości nie został wybudowany obiekt budowlany tj. budynek magazynowo-gospodarczy o pow. 241 m2. W dniu [...] maja 2013 r. Starosta [...]wystawił tytuł wykonawczy nr [...]dotyczący obowiązku rozbiórki budynku magazynowo-gospodarczego na artykuły metalowe wzniesionego na terenie nieruchomości położonej przy ulicy [...] w L., stanowiącej działkę ewid. nr [...], w obrębie nr [...]/daw. nr [...]/, na nazwisko zobowiązanego A. K.. Wobec niewykonania ww. obowiązku, postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. znak [...], Starosta [...]nałożył na A. K. grzywnę w celu przymuszenia. Pismem z dnia 13 maja 2013r. A. K. w nawiązaniu do otrzymanego pisma znak [...]z dnia [...] maja 2013r. zgłosił zarzuty i wniósł zażalenie. Starosta [...], postanowieniem z dnia [...]maja 2013r. znak [...]odrzucił zarzuty, zgłoszone w przedmiocie niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, jako niezasadne. A. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, i wskutek jego rozpoznania wydane zostało opisane na wstępie zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postanowienie organu pierwszej instancji odpowiada przepisom prawa. Celem postępowania egzekucyjnego jest wyegzekwowanie obowiązku, jeżeli zobowiązany dobrowolnie nie wykonuje obowiązku. W rozpatrywanej sprawie doręczone upomnienie o wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie doprowadziło do dobrowolnego jego wykonania. Zatem organ pierwszej instancji wszczął postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm./ podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być sytuacje enumeratywnie wymienione w treści powyższego artykułu. Organ drugiej instancji przywołał treść zgłoszonych zarzutów, które wypełniają treść art. 33 pkt 1 i 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazał, że A. K. nie zgodził się z wielkością policzonych m² podstawy naliczenia i wysokością grzywny . Podał, że w chwili zakupu działki, tj. 6 października 1988r. w miejscu, gdzie jest prowadzona działalność gospodarcza stały ściany zadaszone garażu z płyt betonowych, które w trakcie budowy domu odbudował i w roku 1990 przeznaczył pod działalność gospodarczą. Budynek ten ma powierzchnię 57 m2. Od marca 2003 r. został przez Urząd Miasta naniesiony na plany zagospodarowania terenu, za który opłaca podatek do chwili obecnej. Ponadto podał, że w 2005 r. wykonał zadaszenie między domem mieszkalnym, a budynkiem pod działalność gospodarczą o powierzchni 56,03 m.² Wojewoda [...]podkreślił, że z załączonych do akt sprawy dokumentów Prezydenta Miasta [...]jednoznacznie wynika, iż we wniosku z dnia 15 marca 1993 r. o wydanie pozwolenia na budowę budynku magazynowo-gospodarczego na artykuły metalowe w L. przy ul. [...]oraz w opisie technicznym do projektu budowlanego i na planie realizacyjnym działki nr [...]w L. przy ul. [...] wskazano na istniejący warsztat do rozbiórki. Organ odwoławczy zaprzeczył twierdzeniom, że inwestor nie mógł wykorzystać ścian budynku istniejącego warsztatu, tj. ścianę zachodnią i południową a może i wschodnią, do realizacji budynku magazynowo-gospodarczego na artykuły metalowe, jednak istniejący budynek warsztatu był dłuższy, co wynika z porównania map załączonych do akt sprawy ujawniających zarówno budynek warsztatu do rozbiórki oraz budynek do realizacji i po jego wybudowaniu. Wskazując na tezę zażalenia – "minęło 12 lat od wygaśnięcia decyzji nr [...]z dnia [...] kwietnia 1993 r., która nigdy nie była zrealizowana, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]powołuje się na dokumenty, które straciły ważność i nie istnieją", Wojewoda [...]stwierdził, że przeczą tej tezie ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ten ustalił bowiem, że doszło w odniesieniu do przedmiotowego budynku do wybudowania go w warunkach istotnych odstępstw od projektu, ale nie stanowi samowoli budowlanej. Przebieg realizacji tej inwestycji odzwierciedla dziennik budowy. Analizując treść zażalenia A. K. organ odwoławczy podkreślił, że na poparcie swoich twierdzeń skarżący nie załączył dokumentów uwiarygodniających wniesione informacje. Organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych do podważania ustaleń organu nadzoru budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł A. K., dochodząc jego uchylenia, jak również postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie przepisu art. 18 u.p.e.a. - ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. art. 7 oraz 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy we własnym zakresie, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia sprawy, bezkrytyczne powołanie się na ustalenia dokonane przez inne organy w sprawie, jak również poprzez bezpodstawne przerzucanie na skarżącego obowiązku ustalania stanu faktycznego sprawy, przy jednoczesnym braku poinformowania skarżącego o przysługującej mu inicjatywie dowodowej w sprawie, jak również poprzez niezwrócenie się do skarżącego o uzupełnienie wniosków składanych w sprawie o stosowne środki dowodowe (chociażby przesłuchanie świadków); naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie przepisu art. 119 u.p.e.a., w związku z art. 7 § 2 u.p.e.a., poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego o niewspółmiernie wysokiej dolegliwości w stosunku do wagi ewentualnego zaniechania skarżącego, jak również poprzez zastosowanie środka, który nie zmierza bezpośrednio do realizacji ewentualnego obowiązku skarżącego, jak również poprzez zastosowanie dwóch wykluczających się środków egzekucyjnych; naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a konkretnie art. 18 u.p.e.a., w związku z art. 6 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, jak również brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez podanie przepisu prawa budowlanego, z którego nie wynikają obowiązki wskazane przez organy administracji (art. 38 prawa budowlanego); naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie art. 18 u.p.e.a., w związku z art. 9 k.p.a. poprzez zaniedbanie obowiązku rzetelnego informowania stron postępowania o prawach i obowiązkach im przysługujących, jak również poprzez bezpodstawne przerzucanie na skarżącego obowiązku ustalania stanu faktycznego sprawy, przy jednoczesnym braku poinformowania skarżącego o przysługującej mu inicjatywie dowodowej w sprawie, jak również poprzez niezwrócenie się do skarżącego o uzupełnienie wniosków składanych w sprawie o stosowne środki dowodowe (chociażby przesłuchanie świadków). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Należy wskazać, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Rola zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy zatem weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do jego wniesienia. Zarzut jest środkiem względnie suspensywnym, gdyż jego wniesienie nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, a jedynie organ egzekucyjny z uzasadnionych powodów może wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne - do czasu rozpatrzenia zarzutu. Brak suspensywności zarzutu wpływa w znacznym stopniu na charakter tego środka, co powoduje zaliczanie go do środków niedoskonałych. Ponadto o ile odwołanie można zgodnie z art. 128 k.p.a. składać z każdego powodu, to zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) u.p.e.a. Zarzut nie jest środkiem dewolutywnym, bo jest rozpatrywany przez organ egzekucyjny, a nie przez jego organ wyższego stopnia. Ponadto jego rozpatrywanie polega nie na ponownym rozpatrzeniu tej samej sprawy (zaistnienia podstaw do wszczęcia egzekucji), lecz na zbadaniu zasadności zarzutu podjęcia i prowadzenia egzekucji. Organ egzekucyjny nie rozpoznaje zatem sprawy od strony merytorycznej, wówczas bowiem stałby się trzecią instancją, co jest uzasadnione tym, że strona mogła podnieść zarzuty dotyczące meritum sprawy w postępowaniu przy wydawaniu decyzji nakładającej obowiązek. Podstawy wnoszenia zarzutów zostały wyliczone w art. 33 u.p.e.a., a wyliczenie to ma charakter wyczerpujący. Zgodnie z art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Biorąc pod uwagę treść zarzutów oraz zażalenia skarżącego organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że podstawą zarzutów sformułowanych przez skarżącego był art. 33 pkt 1 i 8 u.p.e.a. – zarzut nieistnienia obowiązku i zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka. W tym miejscu wskazać trzeba również na treść art. 29 § 1 u.p.e.a., który to przepis uniemożliwia organowi egzekucyjnemu badanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Będący przedmiotem przymusowego wykonania obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, która po upływie terminu do wniesienia odwołania stała się ostateczna i podlega wykonaniu. Jej wzruszenie możliwe jest jedynie w odrębnych postępowaniach nadzwyczajnych. Dopóki decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, strona zobowiązana musi dostosować się do nałożonego nakazu. Zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na tej podstawie z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 1993 r. Prezydent miasta [...]zatwierdził plan realizacji inwestycji na terenie przy ul. [...] w L. i zezwolił na budowę na terenie nieruchomości budynku magazynowo-gospodarczego na artykuły metalowe na okres czasowy do 2000 r. Z ustaleń organów obu instancji, opartych na ustaleniach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (wskazanych w pismach z dnia [...]sierpnia 2012 r. i z dnia [...]listopada 2012 r.) wynika jednoznacznie, że skarżący przy realizacji inwestycji w istotny sposób odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego zmniejszając parametry budynku, ponadto wybudował budynek w odległości 1 m od granicy, zamiast przy granicy, jak przewidywał to zatwierdzony plan realizacyjny. Ponadto, wpisy w dzienniku budowy z września 1997 r. oraz maja 1998 r. świadczą, że na etapie wykonanych zgodnie z ww. wpisami pracami budowlanymi inwestor zakończył budowę obiektu. Ponieważ inwestor zrealizował budynek o innych parametrach niż to wynikało z zatwierdzonego projektu, dokonał w ten sposób istotnych odstępstw. Ustalenia organu nadzoru budowlanego są prawidłowe, zatem słusznie organy orzekające w niniejszej sprawie przyjęły je za podstawę wydanych rozstrzygnięć. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby obalić poczynione przez organy ww. ustalenia. Z wniosku o pozwolenie na budowę budynku magazynowo-gospodarczego wynika, że na nieruchomości znajduje się budynek warsztatowy do rozbiórki. Bez znaczenia jest przy tym, że skarżący mógł zrealizować inwestycję wykorzystując istniejące ściany warsztatu, istotne jest natomiast to, że odstąpił od zatwierdzonego planu realizacyjnego, a nadto, pozwolenie na budowę było wydane jedynie do 2000 r., i właśnie ta decyzja stanowi podstawę obowiązku inwestora dokonania rozbiórki budynku magazynowo-gospodarczego, po upływie okresu obowiązywania pozwolenia. Wobec niewykonania przez skarżącego owego obowiązku dobrowolnie, skierowano do niego upomnienie, a następnie wystawiono tytuł wykonawczy, na podstawie którego wszczęto postępowanie egzekucyjne. Należy wskazać, że podniesiony zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego przysługuje skarżącemu w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wnosi się go w terminie przewidzianym w art. 32 § 1 u.p.e.a. Próbę zdefiniowania pojęcia uciążliwości w świetle art. 33 u.p.e.a. podjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. (I SA/Gd 26/08, LEX nr 489620), przyjmując, że jest to dokuczliwość zastosowanego środka dla codziennego życia czy prowadzonej działalności, powodująca niemożność czy utrudnienia codziennego funkcjonowania dłużnika. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie taka okoliczność nie zachodzi. Całokształt zebranego w sprawie materiału nie wskazuje, aby zastosowany środek egzekucyjny był na tyle dolegliwy, iż utrudniałby, czy wręcz uniemożliwiał skarżącemu normalne funkcjonowanie, w tym prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, zwłaszcza, że sam skarżący takich okoliczności nie zgłaszał. Ponadto, jak już wspomniano, treścią obowiązku skarżącego jest rozbiórka obiektu budowlanego, a w takim przypadku przyjmuje się, zgodnie z ugruntowanym poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 r. II OSK 2315/10, Lex nr 1138139; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r. II OSK 1387/10, Lex nr 1151859), że zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia. Warto w tym miejscu wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r. (II OSK 388/08, LEX nr 525859), w którym stwierdzono, że trudna sytuacja materialna skarżących nie ma wpływu na prawidłowość zastosowanego środka egzekucyjnego, gdyż dobrowolne wykonanie obowiązku rozbiórkowego spowoduje, że grzywna w celu przymuszenia stanie się bezprzedmiotowa i nie będzie podlegać ściągnięciu. Zatem nawet ewentualna trudna sytuacja materialna skarżącego, na którą, dla przypomnienia, materiał zebrany w sprawie nie wskazuje, nie stanowi przeszkody dla zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Nie można przy tym pominąć celu, jaki spełnia ww. środek egzekucyjny. Nie ma on bowiem charakteru penalnego (nie stanowi sankcji dla dłużnika), ale ma za zadanie doprowadzić dłużnika do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wynika to pośrednio także z przepisu art. 125 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, a co więcej, zgodnie z art. 126 powołanej ustawy, uiszczone lub ściągnięte grzywny, mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Nie można zatem zgodzić się z zarzutami, że zastosowany środek egzekucyjny jest niecelowy, niewspółmiernie wysoki do charakteru i wagi zaniechania dłużnika wykonania obowiązku ujętego w tytule wykonawczym, czy też niezmierzający do realizacji ww. obowiązku. W świetle powyższych rozważań, nie można uznać, że organy naruszyły art. 7 § 2 u.p.e.a. i art. 119 u.p.e.a. Ponadto, Sąd stwierdza, że organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie z zachowaniem reguł wyrażonych w art. 7, 9 i 77 k.p.a. Na ocenę bezzasadności przedmiotowej skargi wpłynął niewątpliwy fakt, iż zaskarżone i poprzedzające je postanowienie zawierają rzetelne i wyczerpujące uzasadnienia, spełniające wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).