VII SA/Wa 183/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zespołu Opieki Zdrowotnej w D. na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. Zakład Opieki Zdrowotnej w D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] informujące stronę skarżącą o braku możliwości rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...], w ramach której Rzecznik Praw Pacjenta stwierdził naruszenie prawa pacjenta J. S. do świadczeń zdrowotnych o których mowa w art. 6 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta przez Zespół Opieki Zdrowotnej w D.. W piśmie z dnia 10 listopada 2016 r. Rzecznik poinformował, że aktualnie obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przypadku rozstrzygnięcia Rzecznika Praw Pacjenta na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 i art. 53 ust 4 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Przepis art. 53 ust 3 wyraźnie stanowi, że uprawnienie to przysługuje tylko i wyłącznie w przypadku rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 53 ust 1 pkt 1 ww. ustawy. Tym samym uprawnienie to jest przyznane jedynie pacjentowi (lub wnioskodawcy), który nie jest zadowolony z rozstrzygnięcia Rzecznika Praw Pacjenta niestwierdzającego naruszenia prawa pacjenta. W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Pacjenta wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, ewentualnie o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania, czy w przedmiotowej sprawie skarga jest dopuszczalna. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), określa art. 3 tej ustawy. Jest to katalog zamknięty co oznacza, że kategorie spraw nie mieszczące się w tym przepisie nie podlegają rozpoznaniu przez sądy administracyjne. W konsekwencji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Charakter pisma Rzecznika Praw Pacjenta, które zostało zaskarżone przez skarżącą, został już zbadany przez Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2759/12, a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjnego w sprawie II OSK 1469/13. Sąd rozpatrujący sprawę niniejszą podziela stanowisko zajęte przez sądy w ww. sprawach. Nie ulega wątpliwości, że objęte skargą pismo Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] listopada 2016 r. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Stanowisko to bowiem nie jest decyzją administracyjną, ani zaskarżalnym postanowieniem administracyjnym. Stanowi jedynie pismo o charakterze informacyjnym pouczające wnioskodawcę, że ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej stanowiskiem Rzecznika z dnia [...] października 2016 r. nie jest możliwe. Jak słusznie zauważył organ zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje tylko w przypadku, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik Praw Pacjenta nie stwierdzi naruszenia praw pacjenta. W dodatku prawo złożenia takiego wniosku przysługuje wyłącznie wnioskodawcy, którym w niniejszej sprawie była J. S., a nie Zespół Opieki Zdrowotnej w D. Sąd doszedł również do przekonania, że pismo to nie stanowi również aktu lub czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a, a zatem tych, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nie rozstrzyga ono o prawach i obowiązkach skarżącej. Jak już wcześniej wskazano miało jedynie charakter informacyjny. Mając zatem na uwadze, że skarga Zespołu Opieki Zdrowotnej w D. została wniesiona w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego, podlega ona odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.