VII SA/Wa 1832/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego oddala skargę Przedmiotem skargi M. S. jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2019 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego. Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. decyzją z [...] września 2017 r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), nałożył na M. S. obowiązek: 1) rozbiórki części budynku przy ul. G. [...] w M., w której znajdują się pomieszczenia określone w inwentaryzacji budowlanej z [...] lutego 2007 r. autorstwa arch. M. G.: - nr 8 pomieszczenie gospodarcze o powierzchni użytkowej 12,8 m2, - nr 9 pralnia o powierzchni użytkowej 10,2 m2, - nr 10 pomieszczenie gospodarcze o powierzchni użytkowej 20,9 m2 (łączna suma powierzchni użytkowej pomieszczeń przeznaczonej do rozbiórki 43,9 m2, co daje powierzchnię zabudowy ze ścianami 53,79 m2), oraz 2) wypełnienia luksferami otworów okiennych ściany budynku usytuowanej w odległości ok. 3,0 m od strony granicy z działką budowlaną (położoną przy ul. G. [...]) Państwa J. - w terminie trzech miesięcy od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. W związku z niewykonaniem przez M. S. obowiązku wskazanego w ww. decyzji organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1314), dalej u.e.p.a., przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. [...] kwietnia 2018 r. wystawił upomnienie nr [...] wzywające zobowiązanego do wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją. Następnie, [...] maja 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który skutecznie doręczono zobowiązanemu [...] czerwca 2018 r. Powyższe skutkowało wszczęciem niniejszego postępowania egzekucyjnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. nr [...], znak: [...], nałożył na M. S. jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 46.194,85 zł (słownie: czterdzieści sześć tysięcy sto dziewięćdziesiąt cztery złote 85/100) z powodu uchylania się od wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] września 2017 r. Nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu powiatowego. W dniu [...] kwietnia 2019 r. organ powiatowy przeprowadził czynności kontrolne, podczas których stwierdził, że obowiązek nałożony ww. decyzją nie został wykonany.  Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. postanowieniem z [...] maja 2019 r. nr [...], znak: [...], wydanym na podstawie art. 127 i art. 128 w zw. z art. 17 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a., skierował obowiązek objęty tytułem wykonawczym z 25 maja 2018 r. nr 8/18 do wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego M. S., celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją organu powiatowego z [...] września 2017 r. nr [...]. Zażalenie na ww. postanowienie, w ustawowym terminie, wniósł M. S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym do Sądu postanowieniem z [...] lipca 2019 r., nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu ww. zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] maja 2019 r. nr [...] kierujące obowiązek objęty tytułem wykonawczym z [...] maja 2018 r. nr [...] do wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją z [...] września 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym: "Wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt". Ze względu na uchylanie się przez zobowiązanego M. S. od wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] września 2017 r. nr [...] (pomimo zastosowania wcześniej środka egzekucyjnego w postaci jednorazowej grzywny w celu przymuszenia) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. zasadnie skierował niniejszy obowiązek do wykonania zastępczego w oparciu o przepisy ww. ustawy. W myśl art. 128 ww. ustawy, organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. doręczył zobowiązanemu wraz z zaskarżonym postanowieniem odpis tytułu wykonawczego (załącznik do zaskarżonego postanowienia). Organ II instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. w postanowieniu z [...] maja 2019 r. nr [...] określił przybliżoną kwotę kosztów wykonania obowiązku nałożonego decyzją organu powiatowego z [...] września 2017 r. nr [...[\] w kwocie 25.000 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych). W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ I instancji zasadnie i zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydał postanowienie z [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego egzekwowanego obowiązku. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w zażaleniu organ II instancji podał, że jedynie całkowite wykonanie przez zobowiązanego obowiązku nałożonego ww. decyzją organu powiatowego może skutkować odstąpieniem od czynności egzekucyjnych. Zadaniem organu powiatowego jest kontrola wykonywania obowiązku, a następnie podejmowania czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. W świetle art. 6 § 1 ww. ustawy "W razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych". Zatem zainicjowanie postępowania egzekucyjnego następuje w okolicznościach wskazanych w art. 6 § 1 ww. ustawy. Przepis ten stanowi, że w razie uchylania się zobowiązanego od wykonywania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Uregulowanie to nie pozostawia zatem organowi wyboru, nakładając na niego prawny obowiązek podjęcia odpowiednich działań w celu wszczęcia egzekucji w przypadku zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. Organ przystępuje do czynności mających na celu przymusowe wykonanie obowiązku ciążącego na zobowiązanym w każdym przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania. W wyroku z 20 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1988/17 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Za spełnienie obowiązku należy uznać jego wykonanie w całości, nie zaś częściowe jego wykonanie i podjęcie starań w celu realizacji tego obowiązku w przyszłości. Wykonalność aktu administracyjnego obejmuje wszystkie obowiązki określone przez właściwy organ administracyjny. Adresat decyzji nie jest uprawniony do dzielenia obowiązków na te obowiązki, które wykona oraz te, których wykona w późniejszym terminie". Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W ramach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny jak również organ II instancji nie mają prawnych możliwości dokonania oceny weryfikacji wydanego rozstrzygnięcia nakazowego w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 1998 r. sygn. akt IV SA 2081/97). Organ II instancji stwierdził, że dopóki w obiegu prawnym znajduje się ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] września 2017 r. nr [...] organ egzekucyjny ma obowiązek podejmowania czynności celem jej wyegzekwowania (w całości). Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzji ostatecznej służy domniemanie legalności. Zgodził się ze stanowiskiem organu powiatowego, że adresat decyzji, który odmawia jej wykonywania czyni to na własne ryzyko, bowiem do czasu, kiedy decyzja nie zostanie wycofana z obrotu prawnego, może być egzekwowana w trybie egzekucji administracyjnej przy użyciu dostępnych środków. W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego ani organ egzekucyjny ani organ wojewódzki nie ma możliwości wyznaczenia nowego terminu wykonania nakazu wynikającego z ww. decyzji. W tym miejscu organ II instancji podał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] września 2017 r. nr [...] objęta niniejszym postępowaniem egzekucyjnym jest ostateczna, zatem podlega wykonaniu w całości, a organy administracji publicznej są nią związane. W niniejszej sprawie nie zapadło żadne rozstrzygnięcie sądowe lub administracyjne skutkujące wycofaniem z obrotu prawnego egzekwowanej decyzji ostatecznej. Wobec powyższego nie nastąpiła sytuacja pozbawiająca cech wykonalności obowiązku nałożonego ww. decyzją organu powiatowego. Egzekwowany obowiązek nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd wojewódzki ani organ administracyjny, a także jest obowiązkiem istniejącym. Wobec powyższego organ powiatowy prawidłowo podjął czynności egzekucyjne celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją z [...] września 2017 r. nr [...]. Zobowiązany nie tylko nie wykonał obowiązku w całości, ale uchyla się od jego wykonania pomimo upływu ok. 1,5 roku od dnia wymagalności obowiązku, jak również nie poczynił realnych działań (czynności) w celu dobrowolnego przystąpienia do jego wykonania. Zdaniem organu II instancji w zażaleniu nie wskazano żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zakwestionowania stanowiska organu powiatowego. Wobec powyższego organ nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. Egzekucja prowadzona jest zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Argumenty przedstawione przez skarżącego w zażaleniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle obowiązujących przepisów nie mogą skutkować uchyleniem postanowienia organu I instancji. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Organ I instancji dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] lipca 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] maja 2019 r. nr [...]. Ponadto, organ II instancji poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2015 r., poz. 525) Wojewoda może, w drodze decyzji administracyjnej, wstrzymać egzekucję administracyjną. Wstrzymanie egzekucji administracyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4, może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na czas określony, i może dotyczyć czynności każdego organu prowadzącego egzekucję administracyjną. Powołany powyżej przepis zawiera upoważnienie zarówno do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, jak i wstrzymania czynności egzekucyjnych, dając Wojewodzie szerokie uprawnienie do ingerowania w każde postępowanie egzekucyjne - tak odnośnie należności o charakterze pieniężnym, jak i niepieniężnym, na każdym jego etapie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2019 r., nr [...] wniósł M. S. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. polegające na tym, że organ zastosował najbardziej uciążliwy dla skarżącego środek egzekucyjny, nieadekwatny do okoliczności sprawy, pomimo że wcześniej nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia, i w tym zakresie toczy obecnie postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ nie tylko wybrał dolegliwość najbardziej dotkliwą dla skarżącego, ale zdublował je prowadząc jednocześnie dwa postępowania - przymuszenia poprzez nałożenie grzywny i wykonania zastępczego. Zdaniem skarżącego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. całkowicie pominął kwestię nałożonej wcześniej grzywny, zaś [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał co prawda na grzywnę orzeczoną postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r., jednak całkowicie pominął kwestię wykonania tego postanowienia i zdublowania środków represji wobec zobowiązanego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonego postanowienia - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2019 r., nr [...], znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] maja 2019 r. nr [...] kierujące obowiązek objęty tytułem wykonawczym z [...] maja 2018 r. nr [...] do wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego M. S. celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] września 2017 r. nr [...]. Sąd podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego, jak również zastosowanych przepisów prawa. Wskazać należy, że wykonanie zastępcze jest środkiem egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym znajdującym zastosowanie wtedy, gdy egzekucja administracyjna dotyczy obowiązku polegającego na wykonaniu czynności, a więc związanego z podjęciem przez zobowiązanego pewnych działań. Chodzi tu o obowiązki polegające na wykonaniu czynności, które mogą być wykonane za zobowiązanego przez inną osobę. Wykonanie zastępcze to środek egzekucyjny zaspokajający, czyli prowadzący wprost do osiągnięcia celu egzekucji, którym jest wykonanie obowiązku. Zastosowanie tego środka następuje na koszt zobowiązanego. Z uwagi na to, że obowiązek ciążący na zobowiązanym wykonuje inny podmiot, ale na koszt zobowiązanego, dochodzi tu do powstania układu stosunków między organem egzekucyjnym, zobowiązanym i wykonawcą. Z akt sprawy wynika, że skarżący uchyla się od wykonania nałożonego na niego obowiązku (pomimo upomnienia, a następnie nałożonej grzywny w celu przymuszenia). Zatem orzekające w sprawie organy zasadnie przyjęły, że konieczne jest zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego, znajdującego oparcie w art. 127 i następnych u.e.p.a. Sąd stwierdza, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia nie doszło do żadnych uchybień formalnych, w szczególności zobowiązany miał doręczony tytuł wykonawczy wydany na podstawie ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] września 2017 r. nr [...]. Zgodnie z art. 127 u.e.p.a., wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. W orzecznictwie administracyjnym przyjęto pogląd, że wykonanie zastępcze, unormowane w ww. przepisie może być orzeczone, gdy mimo wymierzenia grzywny zobowiązany nie wykona wynikającego z ostatecznej decyzji obowiązku. Ponadto, z istoty zasady racjonalnego działania i zasady niezbędności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika obowiązek zastosowania takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji obowiązku. Grzywna w celu przymuszenia co do zasady stanowi środek o mniejszej dolegliwości niż wykonanie zastępcze, jednak organ powinien porównać wysokość grzywny w celu przymuszenia z kosztami wykonania zastępczego, nie ma bowiem podstaw, aby przesądzać a priori o wyższym koszcie wykonania zastępczego. Skoro więc przepisy u.p.e.a. nie określają, które środki egzekucyjne są mniej uciążliwe dla zobowiązanego, pozostawiając w tym zakresie ocenę organom administracji, to organy egzekucyjne, które wybierają środek egzekucyjny w danej sprawie, powinny każdorazowo mieć na uwadze przedmiot, zakres oraz charakter nałożonego obowiązku, a także uwzględnić jego celowość i uciążliwość dla zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3318/14, LEX nr 2 169 126 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2525/14, LEX nr 2 106 679). Nie budzi wątpliwości, że organ egzekucyjny, po ustaleniu jakie środki egzekucyjne ma do wyboru w sprawie, winien zastosować wobec osoby zobowiązanej taką dolegliwość, która prowadzić będzie bezpośrednio do wykonania obowiązku, i będzie dla niej najmniej uciążliwa. Bezsprzeczne w okolicznościach sprawy jest to, że skarżący jest zobowiązany do wykonania nakazu objętego tytułem wykonawczym, jak również to, że skarżący nie wykonał nałożonego na niego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] września 2017 r. nr [...] określonych obowiązków. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji kierujące obowiązek objęty tytułem wykonawczym z [...] maja 2018 r. nr [...] do wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego M. S. celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] września 2017 r. nr [...]. Z tych też powodów, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie w okolicznościach sprawy prawa nie narusza. Dlatego też Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. polegającego na tym, że organ zastosował najbardziej uciążliwy dla skarżącego środek egzekucyjny, nieadekwatny do okoliczności sprawy, pomimo że wcześniej nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia. Wyjaśnić należy, że niewątpliwie wykonanie zastępcze obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej jest surowym środkiem egzekucyjnym zmierzającym do wykonania danej decyzji, a więc zmierzającym do respektowania prawa. Zastosowanie tego środka powinno nastąpić wtedy, gdy inne środki egzekucyjne nie odnoszą skutku, a zarazem dany obowiązek może być wykonany przez inną osobę niż zobowiązanego. Dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego w okolicznościach danej sprawy, organ egzekucyjny powinien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego wyrażonymi między innymi w art. 7 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W ocenie Sądu, konieczności i efektywności zastosowanego przez organ I instancji środka egzekucyjnego w rozpoznawanej sprawie nie sposób podważyć. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. G. wykorzystał bowiem wszelkie możliwe okoliczności w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] (utrzymanym w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2018 r. nr [...]) nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia (z jednoczesnym zagrożenie zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego), co również nie doprowadziło do wykonania obowiązku. Ponieważ ww. środki egzekucyjne nie odniosły zamierzonego skutku zasadnie organ I instancji skierował obowiązek objęty tytułem wykonawczym z [...] maja 2018 r. nr [...] do wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją z [...] września 2017 r. nr [...]. Dodać przy tym należy, że działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania mają wyłącznie charakter formalnoprawny i są jedynie konsekwencją niewykonania decyzji nakładającej określone obowiązki. Organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego nie bada zatem ponownie tzw. decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa do jej wykonania. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zarzuty skargi są niezasadne, a zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz organu I instancji nie naruszały przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu konieczność wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. postanowienia z [...] maja 2019 r. nr [...] kierującego obowiązek objęty tytułem wykonawczym z [...] maja 2018 r. nr [...] do wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. G. z [...] września 2017 r. nr [...]. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).