VII SA/Wa 1839/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skarg B. G. oraz Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi Decyzją z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowanego (dalej: GINB), po rozpoznaniu odwołań Gminy [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej PKP [...] S.A. w [...] pozwolenia na budowę infrastruktury systemu łączności GSM-R dla podsystemów radiowych ERTMS/GSM-R na liniach kolejowych - budowę obiektu radiokomunikacyjnego o symbolu c0002336_MAL_A sieci łączności bezprzewodowej GSMR dla potrzeb linii kolejowej nr [...], obejmującą wieżę strunobetonową o wysokości 40,56 m n.p.t. wraz z odgromnikiem oraz z zespołem anten, kontener technologiczny z klimatyzatorem i urządzeniami sterującymi, utwardzenie terenu, przyłącze energetyczne oraz ogrodzenie terenu, na działce nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...]– umorzył postępowanie odwoławcze. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego wniosły [...]oraz Gmina [...]. Skargi zostały złożone w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...], Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił PKP [...] S.A. w [...] pozwolenia na budowę infrastruktury systemu łączności GSM-R dla podsystemów radiowych ERTMS/GSM- R na liniach kolejowych - budowę obiektu radiokomunikacyjnego o symbolu c0002336_MAL_A sieci łączności bezprzewodowej GSM R dla potrzeb linii kolejowej nr [...], obejmującą wieżę strunobetonową o wysokości 40,56 m n.p.t wraz z odgromnikiem oraz z zespołem anten, kontener technologiczny z klimatyzatorem i urządzeniami sterującymi, utwardzenie terenu, przyłącze energetyczne oraz ogrodzenie terenu, na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. Odwołania od powyższej decyzji Wojewody [...] wniosły [...] oraz [...]. Decyzją z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowanego umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowanie odwołaniami od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r. W uzasadnieniu powołanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art., 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i wskazał, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określany w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy materialnego prawa administracyjnego. Organ podniósł, iż z poczynionych przez niego ustaleń wynika, że Gmina [...] posiada prawo władania działkami nr [...], położonymi w [...], co potwierdzają nadesłany wypis z rejestru gruntów, kopia rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. w sprawie zmiany zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...], na podstawie którego drogi w przebiegu po działkach nr [...] w [...] zaliczono do dróg gminnych oraz kopia uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. w sprawie opinii Rady Gminy [...] o aktualizacji wykazu dróg gminnych na terenie Gminy [...]. Z ustaleń organu wynika ponadto, iż [...] posiada prawo współwłasności działki nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestycyjną, co potwierdza księga wieczysta [...]. Następnie organ wskazał, że jak wynika z projektu budowlanego (str. 32-34), przedmiotem inwestycji jest budowa obiektu radiokomunikacyjnego w postaci wieży strunobetonowej o wysokości 40,56 m (37,56 m - szczyt trzonu strunobetonowego) wraz z kontenerem teletechnicznym, ogrodzeniem, systemem antenowym oraz urządzeniami teletechnicznymi w miejscowości [...] na działce nr [...] (obręb [...]). Dwie anteny sektorowe zawieszone na wysokości 35 m n.p.t. skierowane są na azymuty 145° i 303°. Organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy znajduje się mapa, na której zaznaczono przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m2 (jest to obszar o ograniczonym zagospodarowaniu co wynika z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883). Obszar oddziaływania wyznaczony dla gęstości mocy pola elekromagnetycznego o wartości powyżej 0,1 W/m2 emitowanego przez projektowany obiekt radiokomunikacyjny znajduje się w obrębie części działek nr [...], położonych w [...] oraz fragmentu działki nr [...]. GINB wskazał, iż stosownie do art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2015r., poz. 1297 z późn. zm.), budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m. Jak natomiast wynika z akt sprawy, działki nr [...] znajdują się częściowo na obszarze kolejowym, a częściowo w bliskim jego sąsiedztwie. Również fragment działki nr [...], na którym gęstość mocy pola elekromagnetycznego emitowanego przez projektowany obiekt radiokomunikacyjny przekracza 0,1 W/m2 znajduje się w strefie zakazu zabudowy wynikającego z ww. art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym. W ocenie organu odwoławczego, powyższe oznacza, iż ograniczenie w zagospodarowaniu działek nr [...] i fragmentu działki nr [...] wynika z art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, a nie z uwagi na realizację przedmiotowego obiektu. Ponadto, nieruchomości nr [...] są działkami drogowymi, nie zaś działkami budowlanymi, na których możliwa byłaby realizacja obiektu przeznaczonego na stały pobyt ludzi. W związku z powyższym, projektowana inwestycja nie powoduje ograniczeń w ich zagospodarowaniu, w tym w zabudowie, w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. GINB wskazał również, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych tj. 0,1 W/m2, nie występują w miejscach dostępnych dla ludności. W ocenie organu, przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może teoretycznie się znaleźć jeśli dysponuje potrzebnymi do tego środkami technicznymi. Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego ludzie mogą stale przebywać (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12.12.2008r., sygn. akt IV SA/Wa 1683/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.07.2008r., sygn. akt IV SA/Wa 724/08). Brak jest innych przepisów, które mogłyby ewentualnie wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości w związku z powstaniem obiektu radiokomunikacyjnego. GINB podkreślił ponadto, że w "Karcie kwalifikacji przedsięwzięcia" wskazano, iż "Zgodnie z dokonanymi obliczeniami oraz analizą graficzną, miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległościach większych niż 70 m liczonych wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania dla każdej rozpatrywanej anteny. W związku z powyższym, obiekt radiowy c0002336_SLA_A nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. Nr 213 poz. 1397 z późn. zm.)". Powołując się na utrwaloną linię orzeczniczą organ odwoławczy stwierdził, że pewnych ustaleń dotyczących uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). W ocenie GINB, prowadząc postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę organ powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Organ podkreślił, iż praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednak nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Interes faktyczny zaś, pomimo iż istotny dla zainteresowanych, nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 Kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Podsumowując, w ocenie organu odwoławczego, działki należące do Gminy [...] oraz [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, tym samym skarżące nie posiadają przymiotu strony w tym postępowaniu. W konsekwencji, wobec wniesienia odwołania przez osoby nie legitymujące się przymiotem strony, organ umorzył postępowanie odwoławcze. Organ wskazał również, iż interesu prawnego adresata nie kreuje samoistnie fakt zawiadomienia o wszczęciu postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, jak również doręczenie decyzji o pozwoleniu na budowę. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia brak jest możliwości odniesienia się do merytorycznych zarzutów odwołania dotyczących niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły [...] oraz Gmina [...]. [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art 8, 9 i 10 kpa poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów poprzez niepełne pouczenie o przysługujących prawach, w związku z czym naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego, b) art. 7 i 77 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, niepodjęcie wszelkich czynności wymaganych do wyjaśnienia stanu sprawy i nie uwzględnienie słusznego interesu skarżącej, c) art. 138 § 1 pkt 3 kpa poprzez umorzenie postępowania z uwagi na brak przymiotu strony, podczas gdy taka sytuacja nie miała miejsca, a organ II instancji powinien uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać ją do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż nie jest ona stroną postępowania, gdyż jej działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, b) art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego w niniejszej sprawie i uznanie, że działka będąca jej własnością się w nim nie znajduje, podczas gdy projektowany obiekt budowlany w sposób rażący ogranicza możliwość gospodarowania i korzystania z nieruchomości skarżącej, c) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu niezgodnego z ustaleniami planu miejscowego. Powołując się na powyższe naruszenia [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Gmina [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7, 77 kpa poprzez dokonanie błędnych ustaleń i niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego sprawy, co skutkowało uznaniem, iż skarżąca nie miała legitymacji do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie, w konsekwencji czego umorzone zostało postępowanie odwoławcze, b) art. 10 w zw. z art, 107 § 3 kpa poprzez jego niezastosowanie i nie zapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, poprzez doręczenie przez organ I instancji zawiadomienia o wszczęciu postępowania w dniu [...] grudnia 2015 r. bez pouczenia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów i wydanie decyzji bez uwzględnienia, a nawet jakiegokolwiek odniesienia się do twierdzeń skarżącej podniesionych w piśmie z dnia 23 grudnia 2015 r., c) art. 138 § 1 pkt 3 kpa poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i umorzenie postępowania odwoławczego, podczas gdy nie zachodziły przesłanki do umorzenia tego postępowania, z uwagi na posiadanie przez skarżącą przymiotu strony, podczas gdy zastosowanie powinien mieć art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, tj. organ II instancji powinien uchylić zaskarżoną decyzję i orzec merytorycznie poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym pozbawienie jej przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, b) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu niezgodnego z ustaleniami planu miejscowego, c) art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, dalej "ustawa o transporcie kolejowym" poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że ograniczenia wynikające z tego przepisu determinują brak uprawnień skarżącej do domagania się zmiany decyzji organu I instancji i brak wpływu projektowanej inwestycji na możliwość zagospodarowania działek będących we władaniu skarżącej. Powołując się na powyższe naruszenia Gmina [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismami procesowymi z dnia 19 czerwca 2017 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skarg przedstawiając argumentację na poparcie swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2016 r., którą organ odwoławczy, działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej PKP [...] S.A. w [...] pozwolenia na budowę obiektu radiokomunikacyjnego opisanego w tej decyzji. Organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze uznając, iż działki należące do [...] i Gminy [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W konsekwencji, w ocenie organu, skarżące nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Z takim stanowiskiem organu nie zgodziły się skarżące. Odnosząc się do tak zarysowanego sporu podnieść trzeba, iż pojęcie strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę zostało zdefiniowane w art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290), dalej zwanej "Prawem budowlanym". W myśl powołanego przepisu, stronami tego postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem tego postępowania. Zatem, postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego lub obowiązku: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2685/12, dostępny w internetowej bazie orzeczeń: ww.nsa.orzeczenia.gov.pl). Poprzez obszar oddziaływania obiektu należy z kolei rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Wskazać trzeba, iż dla interpretacji tego pojęcia zasadnicze znaczenie ma końcowy fragment art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ustawodawca powołał się bowiem w tym przepisie nie tylko na przepisy odrębne jako źródło uprawnień właściciela działki sąsiedniej, ale wyraźnie wskazał, że chodzi o takie przepisy, które są nośnikiem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu otaczającego inwestycję. Przepisy, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego są więc przepisami, które regulują relację projektowanego obiektu budowlanego względem otoczenia ograniczając możliwość zagospodarowania tego otoczenia (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2620/14). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem spornej inwestycji jest budowa obiektu radiokomunikacyjnego w postaci wieży strunobetonowej o wysokości 40,56 metra (37,56 metra - szczyt trzonu strunobetonowego) wraz z kontenerem teletechnicznym, ogrodzeniem, systemem antenowym oraz urządzeniami teletechnicznymi w miejscowości [...] na działce nr [...]. W aktach sprawy znajduje się opracowanie zatytułowane "Karta Kwalifikacji Przedsięwzięcia", którego przedmiotem jest, między innymi, ocena czy w związku z planowaną budową obiektu radiokomunikacyjnego zachowane zostaną dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). W rozporządzeniu tym zaś wskazano, iż negatywne dla zdrowia ludzi w miejscach dla nich dostępnych jest natężenie pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od 0,1 W/m2. W aktach sprawy znajduje się mapa, na której zaznaczono przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania powyżej 0,1 W/m2. Z dokumentu tego wynika, iż obszar oddziaływania wyznaczony dla powyższej wartości mocy promieniowania znajduje się, między innymi, w obrębie pozostających we władaniu Gminy [...] działek nr [...] oraz [...]. Jak wynika z akt sprawy (pismo Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r.), powyższe działki stanowią fragment dróg gminnych na terenie województwa nowosądeckiego. Mogą one zatem być zagospodarowane wyłącznie jako droga publiczna (gminna). Podzielić zatem trzeba stanowisko organu odwoławczego, iż sporna inwestycja nie spowoduje jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu tych działek, w tym w ich zabudowie, w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przy tym, jak trafnie zaznaczył organ odwoławczy, nawet gdyby przedmiotowe działki nie były działkami drogowymi lecz działkami budowlanymi, na których możliwa byłaby realizacja obiektu przeznaczonego na pobyt ludzi, to z faktu graniczenia z obszarem kolejowym podlegałyby one ograniczeniom wynikającym z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1727 ze zm.). W konsekwencji, w kontekście stanu faktycznego przedmiotowej inwestycji, niemożliwe byłoby korzystanie przez skarżącą Gminę w sposób dowolny z prawa własności ww. działek, co wynika z ich odległości od torów. Prawidłowa jest zatem ocena organu odwoławczego, iż skarżącej Gminie nie przysługuje przymiot strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy potwierdza również prawidłowość oceny organu odwoławczego co do braku przymiotu strony tego postępowania po stronie [...]. Zauważyć trzeba, iż opisana wyżej mapa z przewidywanym zasięgiem obszarów o gęstości mocy promieniowania powyżej 0,1 W/m2 wskazuje, iż obszar oddziaływania wyznaczony dla gęstości pola elektromagnetycznego o wartości powyżej 0,1 W/m2 emitowanego przez sporny obiekt znajduje się, między innymi, w obrębie fragmentu działki nr ewid. [...] pozostającej własnością [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie pól elektromagnetycznych zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., II OSK 2245/15 i powołane tam orzecznictwo). Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż działka ner ewid. [...] objęta jest ustaleniami uchwały Rady Gminy w [...] z [...] marca 2004r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...],[...],[...] w Gminie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...]). Ponadto, z ww. wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu zagospodarowania terenu wynika, iż przedmiotowa działka znajduje się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem M (tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego) oraz częściowo ZN (tereny zieleni nie urządzonej o szczególnym znaczeniu przyrodniczym). Przy tym, projekt zagospodarowania terenu wskazuje, iż pole elektromagnetyczne o wartości wyższej od 0,1 W/m2 występuje na obszarze oznaczonym symbolem M. Powyższe oznacza, iż zabudowa działki o nr ewid. [...] jest częściowo dopuszczalna. Niemniej jednak, jak prawidłowo podniósł organ odwoławczy, jakakolwiek zabudowa na przedmiotowej działce podlegać będzie ograniczeniom wynikającym z powołanego wyżej art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, zgodnie z którym budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 metrów od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 metrów. Ograniczenie w zagospodarowaniu działki nr ewid. [...] wynika zatem z faktu graniczenia z obszarem kolejowym, a nie z uwagi na realizację spornej inwestycji. Interesu prawnego [...] w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie można również wywodzić ze wskazanych przez nią w skardze uciążliwości w korzystaniu z jej działki wywołanych realizacją spornej inwestycją. Jak już wskazano powyżej, prawo do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę dają właścicielowi nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną tylko takie ograniczenia, które są związane z konkretnym przepisem prawa je wprowadzającym, a takich ograniczeń w zagospodarowaniu należącej do niej nieruchomości skarżąca nie wykazała. Z uwagi na powyższe, nietrafne okazały się podniesione w obu skargach zarzuty naruszenia art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do powyższego zarzutu wyjaśnić trzeba, iż w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie rozstrzygał o zgodności z prawem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, lecz wyłącznie o tym, czy odwołującym się przysługuje przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe, zarzuty dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pozostają bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, których skarżące upatrują w dokonaniu błędnych ustaleń stanu faktycznego i niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych. Analiza akt sprawy zarzutów tych nie potwierdza. Z akt sprawy wynika, iż organ odwoławczy podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrał niezbędny materiał dowodowy. Organ szczegółowo wyjaśnił również motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Nietrafny okazał się również podniesiony w skargach zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu przed organ I instancji. W odniesieniu do powołanego zarzutu wyjaśnić trzeba, iż kontrola Sądu w niniejszej sprawie obejmuje rozstrzygnięcie organu odwoławczego o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Organ II instancji umorzył to postępowanie uznając, iż odwołania zostały wniesione przez podmioty nie legitymujące się przymiotem strony postępowania. Tego rodzaju rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest równoznaczne z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Nie mogą zatem podlegać kontroli Sądu zarzuty skarżących dotyczące rozstrzygnięcia organu I instancji, gdyż wykraczają one poza zakres sprawy objętej zaskarżoną decyzją. Wobec powyższego, skoro nieruchomości należące do Gminy [...] i [...] nie pozostają w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, to skarżące nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu radiokomunikacyjnego. Wobec zatem wniesienia odwołań przez podmioty nie posiadające przymiotu strony, w sprawie wystąpiła przeszkoda o charakterze podmiotowym uniemożliwiająca prowadzenie zainicjowanego tymi odwołaniami postępowania przed organem drugiej instancji i merytorycznego rozpoznania sprawy, co prowadzić musiało do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), orzekł jak w sentencji.