VII SA/Wa 1856/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...]11.2012r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. R. choroby zawodowej: choroby wywołanej działaniem promieniowania jonizującego - przewlekłe uszkodzenie szpiku kostnego. Jak wynika z akt sprawy do siedziby Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] wpłynęło w dniu [...].01.2010 r. zgłoszenie dokonane przez samego zainteresowanego podejrzenia u S. R. dwóch chorób zawodowych: choroby układu wzrokowego oraz nowotworu złośliwego pod postacią białaczki. Jako czynnik narażenia podano działanie promieniowania jonizującego. W związku z powyższym, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wszczął w dniu [...].02.2010 r. postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u w/w, o czym zawiadomił strony postępowania. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] po dokonaniu oceny narażenia zawodowego w dniu [...].07.2010 r. skierował S. R. na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej przekazując jednocześnie do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] formularze Kart oceny narażenia zawodowego, wraz z załącznikami. Jednostka orzecznicza I stopnia wydała w dniu [...]04.2011 r. orzeczenie lekarskie Nr [...] [...] o braku podstaw do rozpoznania u S. R. chorób zawodowych w tym choroby wywołanej działaniem promieniowania jonizującego - przewlekłe uszkodzenie szpiku kostnego. Od powyższego orzeczenia lekarskiego S. R. w dniu [...].05.2011 r. złożył wniosek o ponowne badanie w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy. Rozpatrujący sprawę w trybie odwoławczym Instytut Medycyny Pracy w [...] podtrzymał stanowisko jednostki orzeczniczej I stopnia i w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...].09.2011 r. stwierdził brak podstaw do rozpoznania u S. R. choroby zawodowej przewlekłego uszkodzenia szpiku kostnego wywołanego działaniem promieniowania jonizującego. Na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...].09.2011 r. Instytutu Medycyny Pracy w [...] oraz oceny narażenia zawodowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...].11.2012 r. decyzję [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. R. choroby zawodowej: choroby wywołane działaniem promieniowania jonizującego - przewlekłe uszkodzenie szpiku kostnego. Jak wynika z zebranej w sprawie dokumentacji S. R. był w okresie [...].10.1953-[...].06.1981 r. zatrudniony w [...] [...] S.A. w [...]. Do jego obowiązków zawodowych należało uruchamianie aparatów rentgenowskich (w przypadku aparatów starych ich demontaż) oraz ich naprawa i serwisowanie. Podczas wykonywania czynności zawodowych S. R. był eksponowany na działanie promieniowania jonizującego. S. R. pracował w ramach połowy etatu w Państwowym Sanatorium im. [...] w [...], Wojewódzkim Zespole Traumatologii, Ortopedii i Rehabilitacji w [...], Szpitalu Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej im. [...] w [...] (obecna nazwa- SP Szpital Kliniczny im. prof. [...] w [...]) na stanowisku mistrza konserwatora aparatury rentgenowskiej, konserwatora aparatury RTG. W trakcie zatrudnienia S. R. był objęty opieką profilaktyczną lekarza zakładowego, ponadto był konsultowany w Ośrodku Medycyny Pracy w [...]. Nie orzekano przeciwwskazań zdrowotnych do pracy w narażeniu na promieniowanie jonizujące. Jak stwierdzono w orzeczeniu lekarskim z dnia [...].03.1980 r. Stołecznej Przychodni Przemysłowej w [...] stan zdrowia S. R. pozwala na pracę w narażeniu na promieniowanie jonizujące. Istniały przeciwwskazania do pracy precyzyjnej. Z dniem [...].06.1981 r. rozwiązano umowę o pracę z S. R. w [...] [...]S.A. w [...] w związku z przejściem w/w na rentę inwalidzką. Z orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [...].12.1980 r. S. R. został zaliczony do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia. Jako wskazania do zatrudnienia podano: "dla jednoocznych". W wystawionym w dniu [...].11. 1988 r. przez Obwodową Komisję Lekarską do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia orzeczeniu KIZ orzeczono inwalidztwo trwałe; jako chorobę podstawową wymieniono: "zez zbieżny oka prawego, z niedowidzeniem tego oka i praktyczną jednoocznością", bez wzmianki o chorobie układu krwiotwórczego. W okresie [...].05.1979 – [...].02.1982 tj. w trakcie zatrudnienia w [...] [...] S.A. w [...] oraz po przejściu na rentę S. R. pracował w niepełnym wymiarze czasu pracy w Lekarskiej Spółdzielni Pracy "[...]" w [...] na stanowisku konserwatora sprzętu medycznego. W zakładach pracy, gdzie był dodatkowo zatrudniony, S. R. zapewniał sprawność działania aparatów rentgenowskich, sprawował stały nadzór techniczny i wykonywał zabiegi konserwatorskie. Na wezwanie, w przypadku wystąpienia awarii, dokonywał koniecznej naprawy sprzętu rentgenowskiego. Z przeprowadzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] szczegółowej oceny narażenia zawodowego wynika, że w okresie zatrudnienia [...].10.1953 r.-[...].02.1982 r. w czasie sprawdzania aparatu rentgenowskiego przed podjęciem naprawy i po jej zakończeniu S. R. był bezpośrednio narażony na oddziaływanie promieniowania jonizującego w pomieszczeniu pracy aparatu rentgenowskiego od 1 do 3 godzin w przypadku naprawy. S. R. przez ponad 25 lat pracował w ekspozycji na promieniowanie jonizujące. Pomimo powyższego, w obu uprawnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednostkach służby zdrowia jednomyślnie orzeczono brak podstaw do rozpoznania u S. R. choroby zawodowej: choroby wywołane działaniem promieniowania jonizującego — przewlekłe uszkodzenie szpiku kostnego, co dodatkowo potwierdził Instytut Medycyny Pracy pismem z dnia [...].05.2013 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 2351 znowelizowanego Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej może być wystawiona przez państwowego inspektora sanitarnego wyłącznie w przypadku rozpoznania u pacjenta, przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą schorzenia, wymienionego w wykazie chorób zawodowych, oraz bezspornie lub z przeważającym prawdopodobieństwem zostanie potwierdzony związek przyczynowy rozpoznanej choroby z warunkami środowiska pracy. Rozpatrujący sprawę po raz kolejny, w ramach badania konsultacyjnego Instytut Medycyny Pracy w [...] analizując ponownie nadesłaną dokumentację (w tym sugestie Pana S. R. zawarte w jego piśmie z dnia [...].01.2012 r.) w odpowiedzi z dnia [...].10.2012 r. potwierdził bezdyskusyjne narażenie Pana S. R. na promieniowanie jonizujące, szczegółowo wyjaśniając powody zajęcia stanowiska o braku podstaw do rozpoznania u S. R. choroby zawodowej. Poinformował, że informacja od pacjenta o przebytym leczeniu hematologicznym i brak jakiejkolwiek dokumentacji medycznej odnośnie choroby układu krwiotwórczego uniemożliwia lekarzom orzekanie na jej temat. Instytut Medycyny Pracy w [...] w piśmie z dnia [...].05.2013 r. podtrzymał swoje stanowisko, cyt; "W przypadku badanego nie istnieją żadne dowody obiektywizujące fakt występowania u niego zarówno w przeszłości jak i obecnie schorzenia, którego domniemaną etiologię zawodową zgłosił on sam. W chwili obecnej brak jest jakichkolwiek danych (oprócz własnych oświadczeń badanego) potwierdzających, iż pacjent kiedykolwiek chorował na chorobę układu krwiotwórczego, co a priori czyni próbę rozpoznania jej zawodowej etiologii bezprzedmiotową." Zajmowane przez S. R. stanowisko o przebytej w przeszłości chorobie szpiku, jak określił sam w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej - nowotworu złośliwego, nie zostały potwierdzone w jednostkach orzeczniczych w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym. Zgodnie bowiem z opinią lekarza zawartą w orzeczeniu lekarskim nr [...] cyt: "W wykonanych w Klinice badaniach nie stwierdzono zaburzeń w obrazie morfologicznym krwi świadczących o obecności przewlekłej choroby szpiku kostnego" a także: "wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji nie dają podstaw do rozpoznania zawodowej przewlekłej choroby szpiku kostnego wywołanej promieniowaniem jonizującym". W skardze S. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, zarzucając decyzji nr [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].06.2013r. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeksu pracy. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w okresie zatrudnienia (lata 1953-1982) Skarżący był bezpośrednio narażony na oddziaływanie promieniowania jonizującego w pomieszczeniu pracy aparatu rentgenowskiego. Ponieważ praca Skarżącego przypadała na lata początków powszechnego użytku aparatów rentgenowskich, wiedza na temat zagrożeń wiążących się z takim rodzajem pracy nie była powszechna. Klient pracował bez osłon i innych materiałów ochronnych. Następnie przytoczył definicję choroby zawodowej określoną w Kodeksie pracy, wymagania odnośnie rozpoznawania chorób zawodowych określone w Kodeksu pracy oraz poz. 16 wykazu chorób zawodowych, stwierdzając, że z uwagi na upływ czasu, nie jest możliwe udowadnianie przez skarżącego związku przyczynowego między narażeniem zawodowym a chorobą. Z uwagi na upływ czasu od zakończenia leczenia, nie jest możliwe uzyskanie przez skarżącego dokumentacji medycznej. S.R. podał, że 2010 r. zwrócił się do Instytutu Hematologii i Transfuzjologii z prośbą o wydanie dokumentacji, dostał jednak odpowiedź, że "okres przechowywania dokumentacji w takim przypadku wynosi 20 lat". Przedstawił wszystkie dostępne mu dokumenty, które wg skarżącego w wysokim stopniu uprawdopodabniają zawodową etiologię choroby, takie jaki np. skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej wystawione przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...]. Według skarżącego warunki pracy z całą pewnością wskazują na zawodowa etiologię. Zdaniem S.R., powyższe stwierdzenie nie zostało zakwestionowane przez organ wydający decyzję. W konkluzji skargi podniósł, iż organ Inspekcji Sanitarnej w takcie postępowania podkreślił konieczność udowodnienia przez skarżącego zawodowej etiologii chorobowej, podczas gdy przepisy kodeksu pracy dopuszczają wprost także możliwość uprawdopodobnienia tego stanu. Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] stwierdza, że decyzja w sprawie została wydana zgodnie z § 8 ust. 1 Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, a więc nie jak twierdzi skarżący na podstawie braku wiarygodnego udokumentowania istnienia choroby układu krwiotwórczego. Przywołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opinia Instytutu Medycyny Pracy w [...] jest jednym z dowodów w prowadzonym postępowaniu, uzyskaną na mocy § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, a zgodnie z art. 75 § 1 kpa. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Odnosząc się do twierdzenia, iż skarżący nie mógł uzyskać dokumentacji medycznej z Instytutu Hematologii i Transfuzjologii, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] informuje, iż powyższy fakt był znany lekarzom orzecznikom. Ponadto został on uwzględniony w rozpatrywanym przypadku o czym świadczy szczegółowa analiza przeprowadzona przez organ w piśmie z dnia [...].02.2013r. Podsumowując, organ stwierdził, że w przypadku S. R. nie zostały wypełnione przesłanki, zawarte w definicji choroby zawodowej - nie rozpoznano bowiem schorzenia: choroby wywołane działaniem promieniowania jonizującego - przewlekłe uszkodzenie szpiku kostnego, wymienionego w poz. 16 pp 4 wykazu chorób zawodowych. Zgodnie z art. 235 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej może być wystawiona przez państwowego inspektora sanitarnego wyłącznie w przypadku rozpoznania u pacjenta, przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą schorzenia, wymienionego w wykazie chorób zawodowych, oraz bezspornie lub z przeważającym prawdopodobieństwem zostanie potwierdzony związek przyczynowy rozpoznanej choroby z warunkami środowiska pracy. Organ wydający decyzję jest związany treścią orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia pracownika i określa czy rozpoznane schorzenia mieszczą się w wykazie chorób zawodowych i mają związek z warunkami pracy. Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowymi nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby. Organ wskazał, że z całości akt sprawy wynika, ze w przypadku postępowania prowadzonego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej wymienionej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych u S. R., informacje odnośnie przebiegu zatrudnienia, jak i oceny narażenia zawodowego zostały należycie zebrane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (w tym zapoznano się z obszernymi wyjaśnieniami uzyskanymi od samego zainteresowanego, powołanych świadków i przedstawicieli pracodawców oraz dokumentacją badań profilaktycznych). Lekarze orzecznicy dokonali wnikliwej analizy środowiska pracy S. R. w przebiegu zatrudnienia, pod kątem jego wpływu na uszkodzenie szpiku kostnego. Zostały więc spełnione wymagania określone w § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydano na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego zainteresowanego. Biorąc powyższe pod uwagę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 235² Kodeksu Pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Przepis art. 235² Kodeksu Pracy stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki: musi zostać stwierdzona choroba wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, uprawniona do orzekania w zakresie chorób zawodowych jednostka służby zdrowia potwierdzi jej związek przyczynowy z wykonywaną pracą zawodową, oraz nie zostanie przekroczony - wymieniony w wykazie chorób zawodowych okres, uprawniający do jej rozpoznania. Należy podkreślić, że rozpoznawanie chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne i orzeczenia lekarskie są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej. Organy sanitarne wbrew orzeczeniu lekarskiemu nie mogły dokonać rozpoznania choroby i ustalić, że występujące u skarżącej schorzenie stanowi chorobę zawodową. Jednocześnie wskazać należy, iż organy dokonały prawidłowej oceny, czy wydane orzeczenia lekarskie uwzględniły okoliczności sprawy wymagające wyjaśnienia. Organ skorzystał z możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a posiadany materiał pozwalał mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Orzeczenia lekarskie, odniosły się do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. W sposób przekonujący wyjaśniały stawiane przez skarżącą wątpliwości. Kluczowe dla rozpoznania choroby zawodowej jest bowiem wystąpienie objawów chorobowych oraz związek wystąpienia tych objawów z narażeniem na szkodliwe czynniki występujące w środowisku pracy. Za chorobę zawodową można uznać tylko wybrane schorzenia spełniające określone kryteria, nie tylko medyczne ale i formalne. Oznacza to, że podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. W przypadku skarżącego bezspornie ustalono na podstawie orzeczeń lekarskich, że nie wystąpiło u niego schorzenie mogące być potencjalnie zakwalifikowane jako choroba zawodowa wymienioną w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). mimo wieloletniego narażenia zainteresowanego na promieniowanie jonizujące. Po przeprowadzonych badaniach i konsultacjach medycznych w jednostkach orzeczniczych, nie rozpoznano występowania choroby wywołanej działaniem promieniowania jonizującego - przewlekłe uszkodzenie szpiku kostnego. Zgodnie bowiem z opinią lekarza zawartą w orzeczeniu lekarskim nr [...] Instytutu Medycyny Pracy w [...] cyt: "W wykonanych w Klinice badaniach nie stwierdzono zaburzeń w obrazie morfologicznym krwi świadczących o obecności przewlekłej choroby szpiku kostnego" a także: "wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji nie dają podstaw do rozpoznania zawodowej przewlekłej choroby szpiku kostnego wywołanej promieniowaniem jonizującym". Ponadto z opinii Instytutu Medycyny Pracy w [...](pismo z dnia [...].05.2013r.) wynika, że "W przypadku badanego nie istnieją żadne dowody obiektywizujące fakt występowania u niego zarówno w przeszłości jak i obecnie schorzenia, którego domniemaną etiologię zawodową zgłosił on sam. W chwili obecnej brak jest jakichkolwiek danych (oprócz własnych oświadczeń badanego) potwierdzających, iż pacjent kiedykolwiek chorował na chorobę układu krwiotwórczego, co a priori czyni próbę rozpoznania jej zawodowej etiologii bezprzedmiotową." Odnosząc się do twierdzenia Skarżącego, iż leczył się On w Instytutu Hematologii i Transfuzjologii lecz nie mógł uzyskać dokumentacji medycznej z tego Instytutu podkreślić należy, iż powyższy fakt był znany lekarzom orzecznikom. Ponadto został on uwzględniony w rozpatrywanym przypadku przez organy orzekające o czym świadczy szczegółowa analiza przeprowadzona przez organ w piśmie z dnia [...].02.2013r. Zdaniem Sądu wydane w sprawie orzeczenia lekarskie oraz opinie, zawierają przekonywujące uzasadnienie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowe. Skoro skarżący nie przedstawił dowodów podważających zasadność wydanych przez kompetentne placówki medyczne opinii, brak jest podstaw do stwierdzenia ich niewiarygodności lub nierzetelności. Takim dowodem nie może być subiektywne odczucie skarżącego, iż zgromadzona w sprawie dokumentacja medyczna świadczy o zawodowej etiologii schorzenia, którego dotyczy postępowania. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej charakteryzuje się istotną specyfiką w zakresie postępowania dowodowego. Organy inspekcji sanitarnej, jak i sądy administracyjne kontrolujące wydane przez te organy decyzje administracyjne, nie posiadają bowiem specjalistycznej wiedzy medycznej pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. Organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest zatem uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani też dokonywania w tym zakresie własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 246/12, z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1230/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, należy stwierdzić, że w przypadku S. R. nie zostały wypełnione przesłanki, zawarte w definicji choroby zawodowej - nie rozpoznano bowiem schorzenia: choroby wywołane działaniem promieniowania jonizującego - przewlekłe uszkodzenie szpiku kostnego, wymienionego w poz. 16 pp 4 wykazu chorób zawodowych. Zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej może być wystawiona przez państwowego inspektora sanitarnego wyłącznie w przypadku rozpoznania u pacjenta, przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą schorzenia, wymienionego w wykazie chorób zawodowych, oraz bezspornie lub z przeważającym prawdopodobieństwem zostanie potwierdzony związek przyczynowy rozpoznanej choroby z warunkami środowiska pracy. Organ wydający decyzję jest związany treścią orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia pracownika i określa czy rozpoznane schorzenia mieszczą się w wykazie chorób zawodowych i mają związek z warunkami pracy. Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowymi nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby. Jak wynika z całości akt sprawy w przypadku postępowania prowadzonego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej wymienionej w poz. 16 wykazu chorób zawodowych u S. R., informacje odnośnie przebiegu zatrudnienia, jak i oceny narażenia zawodowego zostały należycie zebrane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (w tym zapoznano się z obszernymi wyjaśnieniami uzyskanymi od samego zainteresowanego, powołanych świadków i przedstawicieli pracodawców oraz dokumentacją badań profilaktycznych). Lekarze orzecznicy dokonali wnikliwej analizy środowiska pracy S. R. w przebiegu zatrudnienia, pod kątem jego wpływu na uszkodzenie szpiku kostnego. Zostały więc spełnione wymagania określone w § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydano na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego zainteresowanego. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.