VII SA/Wa 1870/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, , sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] lipca 2021 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z [...] maja 2021 r. znak[...]; II. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącej A.S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...], Minister Klimatu i Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoznanej postanowieniem tego organu z [...] maja 2021 r., znak: [...] odmawiającym uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], gmina K. – utrzymał w mocy ww. własne postanowienie z [...] maja 2021 r. Wnioskiem z 14 maja 2021 r. (wniesione za pomocą e-PUAP), Wójt Gminy K. zwrócił się do Ministra Klimatu i Środowiska (zwanego dalej także "Ministrem") o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], gm. K., w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Minister postanowieniem z [...] maja 2021 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ powołał się na treść art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm. zwanej dalej także "u.p.z.p."), w myśl których, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wydaje decyzję o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Minister stwierdził, że przepis art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1064 z późn. zm. dalej również: "p.g.g.") nakazuje ujawnienie udokumentowanych złóż kopalin w celu ich ochrony w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Wobec tego organ uznał, że celem uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organem administracji geologicznej jest zapewnienie możliwości ochrony udokumentowanych złóż kopalin oraz wykluczenie takiego sposobu zagospodarowania nieruchomości, która mogłaby w przyszłości uniemożliwić ich eksploatację zgodną z racjonalnym gospodarowaniem i kompleksowym wykorzystaniem kopaliny głównej i towarzyszących. . W ramach postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że trwała zabudowa budynkiem mieszkalnym na działce nr [...], obręb [...], gm. K. uniemożliwi przyszłą eksplorację udokumentowanego złoża węgla brunatnego "[...]"[...]. Takie warunki zalegania węgla brunatnego spowodują, że najbardziej prawdopodobną metodą wydobycia będzie metoda odkrywkowa wymagająca zdjęcia nadkładu i przeniesienia go na zwałowisko, co uniemożliwia jakąkolwiek zabudowę nad złożem. Z powyższych względów organ odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Pismem z 2 czerwca 2021 r. A. S. (zwana dalej także "skarżącą") złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrzonej ww. postanowieniem Ministra. We wniosku skarżąca powołała się na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z [...] czerwca 2018 r., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w K. wskazując, że przedmiotowa działka leży na obszarze przeznaczonym pod funkcję mieszkaniową z usługami nieuciążliwymi. Skarżąca zwróciła uwagę na rosnącą liczbę zabudowań w gm. K., przywołując jednocześnie inwestycje polegające na budowie linii gazowej czy linii kanalizacyjnej, a także wyniki referendum z 27 września 2009 r., w którym większość gmin objętych potencjalną kopalnią odkrywkową głosowało przeciwko jej budowie. Minister ponownie analizując sprawę przypomniał, że proces planowania przestrzennego powinien uwzględniać wymagania ochrony środowiska (art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.), jednak już bezpośrednio z norm dotyczących ochrony środowiska wynika, że proces planowania przestrzennego powinien zapewnić warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż – art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U, 2020 poz. 1219, dalej: "p.o.ś.". Ochrona środowiska polega bowiem m.in. na racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju (art. 3 pkt 13 lit. a p.o.ś.). Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie Prawa ochrony środowiska oraz przepisów szczególnych (art. 81 ust. 1 p.o.ś.). Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża ochrony środowiska określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (art. 8 ust. 3 p.o.ś.). Złoża te podlegają zaś ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących (art. 125 p.o.ś.). Konsekwencją upoważnienia ministra właściwego do spraw środowiska do załatwiania spraw związanych z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi złóż kopalin objętych własnością górniczą jest zatem właściwość rzeczowa tego organu do uzgadniania projektów decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5 oraz art. 60 ust. 1 u.p.z.p. a także studium, planów miejscowych oraz planów zagospodarowania przestrzennego województwa, w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. a tiret czwarte u.p.z.p. Organ uzgadniający podtrzymał stanowisko, wedle którego, zabudowa na działce nr [...], obręb [...], gm. K. uniemożliwi wydobycie węgla brunatnego ze złoża "[...]"[...], co prowadziłoby do naruszenia zasady racjonalnego gospodarowania kopalinami oraz kompleksowego ich wykorzystania, określonej w art. 125 p.o.ś. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Minister podkreślił m.in., że gmina K. nie jest położona w całości na obszarze przedmiotowego złoża, co nie wyklucza realizacji zabudowy poza jego granicami, a tylko na terenie udokumentowanego złoża. Mając to na uwadze Minister uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji. Z takim postanowieniem nie zgodziła się A. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuca: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez błędne przyjęcie, że organ wydając postanowienie z [...] maja 2021 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie naruszył: - art. 7b k.p.a. - w ocenie skarżącej naruszenie polegało na błędnym przyjęciu, iż odmowa uzgodnień projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji podyktowana jest ochroną interesu społecznego, a także błędne przyjęcie, iż ww. odmowa uzgodnień jest środkiem adekwatnym do charakteru i okoliczności sprawy, - art. 8 k.p.a. – które polegało na wydaniu postanowienia w przedmiocie odmowy uzgodnień projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji w sytuacji gdy w tej samej miejscowości na przestrzeni ostatnich lat wzniesiono szereg podobnych inwestycji co stanowi o braku równego traktowania oraz o odstąpieniu od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, - art. 7 i 77 k.p.a. – które polegało na niewyjaśnienie istoty sprawy a przede wszystkim na niezbadaniu w jaki sposób inwestycja będąca przedmiotem decyzji o warunki zabudowy uniemożliwi eksploatację złoża, zaniechanie zbadania czy na sąsiednich działkach posadowione są nieruchomości, niezbadanie ilości rozpoczętych i zakończonych inwestycji budowlanych w miejscowości G. oraz całej gm. K. obejmującej obszarem ujawnione złoża w okresie od ujawnienia spornych złóż, niezbadanie czy w ogóle eksploatacja złoży na spornej działce kiedykolwiek będzie prowadzana. 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 125 p.o.ś. – które polegało na przyznaniu dla złóż kopalin abstrakcyjnej, nieograniczonej ochrony podczas gdy po pierwsze; nie ustalono czy w ogóle eksploatacja złóż na obszarze spornej inwestycji kiedykolwiek będzie prowadzana, po drugie pominięcie, że wystarczającym środkiem ochrony w realiach przedmiotowej sprawy jest procedura wywłaszczenia wskazana w art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ze względu na powyższe zarzuty, skarżąca wnosi o uchylenie postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z [...] lipca 2021 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozstrzygnięcia tego organu z [...] maja 2021 r. Skarżąca domaga się przy tym zobowiązania Ministra do wydania w terminie 30 dni postanowienia o uzgodnieniu projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla omawianej inwestycji, a także zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca wnosi również o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci wydruków z geoportal.gov.pl na okoliczność położenia działki [...] wśród zabudowań mieszkalnych, gęstości zabudowy w m. G. W odpowiedzi na skargę Minister Klimatu i Środowiska podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia z [...] lipca 2021 r., znak: [...], przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska, jak i poprzedzające je postanowienie z [...] maja 2021 r. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności, co jest wynikiem uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu wadliwości wynikającej z zaistnienia w sprawie przyczyny nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Wymaga zauważenia, że wywiedziona z art. 20 k.p.a. reguła, iż właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania odpowiednie zastosowanie znajduje również w postępowaniu uzgodnieniowym. Pozostaje ona w łączności z wymaganiem art. 19 k.p.a. nakazującym organowi administracji publicznej przestrzeganie z urzędu swojej właściwości (rzeczowej, miejscowej oraz instancyjnej) i oznacza, że organ uzgadniający nie jest uprawniony do dokonania uzgodnienia w ramach zainicjowanej przez organ rozstrzygający sprawę główną procedury uzgodnieniowej, jeżeli przepisy kompetencyjne nie przyznają mu prawa do wypowiedzenia się odnośnie do wnioskowanej kwestii. W piśmiennictwie w tym kontekście zauważa się, że jakkolwiek postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej, to również na organie współdziałającym ciążą wszystkie prawa i obowiązki wynikające z przepisów procesowych, a zatem również obowiązek przestrzegania swojej właściwości w każdym stadium postępowania (por. Cz. Martysz [w:] System Prawa Administracyjnego Procesowego. Tom II, Część 4. Dynamika postępowania administracyjnego ogólnego, red. Cz. Martysz, Warszawa 2021, s. 610-611). Przepisy normujące właściwość organów administracji mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Naruszenie przepisów o właściwości nie może być w żaden sposób konwalidowane, co oznacza, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 k.p.a. sytuacja taka stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia uzgodnieniowego, niezależnie od oceny trafności rozstrzygnięcia podjętego z naruszeniem właściwości przez organ współdziałający. Należy przypomnieć, że w kontrolowanej sprawie zakresem rozpoznania został objęty projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...], obręb G., gm. K. Kierując się treścią art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. nakazującego projekt tego rodzaju decyzji uzgodnić z właściwym organem administracji geologicznej w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, a także stwierdzeniem, że na terenie wnioskowanym znajdują się udokumentowane złoża węgla brunatnego "[...]"[...], Wójt Gminy K. wnioskiem z 14 maja 2021 r. wystąpił do Ministra Klimatu i Środowiska o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Takie działanie procesowe organu właściwego do ustalenia warunków zabudowy nie stwarzało jednakże materialnej podstawy prawnej do zastosowania procedury współdziałania, w której minister właściwy do spraw środowiska mógł wydać postanowienie merytoryczne w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i w konsekwencji upoważniony był do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wobec zaskarżenia wydanego postanowienia w drodze skorzystania z prawa do jego kontroli w toku instancji (art. 106 § 5 k.p.a.). Minister działający w charakterze organu uzgadniającego nie pozostawał bowiem prawnie związany stanowiskiem Wójta Gminy K. (odnośnie do przypisania Ministrowi Klimatu i Środowiska posiadania właściwości rzeczowej) i konsekwencje niedostrzeżenia wadliwości w działaniu tego organu mającej związek ze sposobem zastosowania art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. obciążają wydane przez niego akty. Niesporne pozostaje, że zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Klimatu i Środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1720), Minister Klimatu i Środowiska jest organem kierującym działem administracji rządowej – środowisko. Nie może równocześnie być kwestionowane w sprawie to, że świetle art. 156 ust. 1 p.g.g., organami administracji geologicznej są: 1) minister właściwy do spraw środowiska; 2) marszałkowie województw; 3) starostowie. Właściwość rzeczową poszczególnych organów administracji geologicznej określa art. 161 p.g.g. Za zasadę przepis ten przyjmuje, że organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa (art. 161 ust. 1 p.g.g.). Wyjątki od tej zasady przewidują natomiast art. 161 ust. 2-4 p.g.g., przy czym zgodnie z treścią art. 161 ust. 3 i 4 p.g.g. do ministra właściwego do spraw środowiska, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą wyszczególnione w tych przepisach sprawy, wśród których nie mieści się jednak kompetencja do dokonywania uzgodnień projektów decyzji o warunkach zabudowy w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w całości podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lutego 2021 r. (sygn. akt II OSK 3266/19, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej "CBOSA"), zgodnie z którym kompetencje ministra właściwego do spraw środowiska ograniczone zostały do spraw związanych z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacją geologiczną dotyczącą spraw określonych w art. 161 ust. 3 pkt 1-10 p.g.g., a także zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej złoża węglowodorów i nie ulega wątpliwości, że w świetle brzmienia wskazanych wyżej przepisów minister ten nie jest organem właściwym do dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jako organ administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Wskazane regulacje nie dają podstaw do przyjęcia, że skoro minister jest organem właściwym w sprawach związanych z zatwierdzeniem projektów geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi w wypadku złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1 p.g.g., w tym m.in. złoża węgla brunatnego, to będzie on również właściwy do dokonania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli określona inwestycja planowana jest na terenie, gdzie znajdują się złoża kopaliny. Należy mieć na uwadze, że pojęcie "sprawy związanej z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych" oraz pojęcie "sprawy związanej z dokumentacjami geologicznymi" mają swoje własne znaczenie normatywne (por. postanowienie NSA z 18 listopada 2014 r. sygn. II OW 131/14, CBOSA). Analogiczne stanowisko odnoszące się do rozstrzygnięcia zbliżonej kwestii dotyczącej tego, czy minister właściwy do spraw środowiska jako organ administracji geologicznej jest właściwy w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych do opiniowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na gruncie art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. w zw. z art. 161 ust. 1 i 3 p.g.g. wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 czerwca 2021 r. (sygn. II OSK 2902/18, CBOSA). Kompetencja organu administracji do działania nie może być dorozumiana, lecz musi wynikać wprost z obowiązującego przepisu prawa. Oznacza to, że skoro w art. 161 ust. 3 p.g.g. przewidziano przypadki stanowiące odstępstwo od generalnej reguły, to uprawnienia ministra właściwego do spraw środowiska wynikające z tego uregulowania nie mogą być przenoszone na sytuacje nieobjęte dyspozycją wskazanego przepisu. Podnoszone w piśmiennictwie trudności w nadaniu właściwego znaczenia rozwiązaniom wyznaczającym właściwość rzeczową organów administracji geologicznej (por. A. Lipiński, Prawne podstawy geologii i górnictwa, Warszawa 2019, s. 231 i n.) nie mogą wpływać na rozważaną przez Sąd ocenę legalności zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia zachowania przez Ministra Klimatu i Środowiska właściwości rzeczowej w sprawie. Zaprezentowany pogląd Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał również w orzeczeniu z dnia 17 września 2021 r. (sygn. akt II OSK 29/21, CBOSA). Powyższy wniosek determinuje uznanie, że zaskarżone postanowienie Ministra z [...] lipca 2021 r. znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie z [...] maja 2021 r., które zostało utrzymane w mocy, pomimo że właściwym do jego wydania po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy K. był Marszałek Województwa [...], jako wydane w warunkach opisanych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. pozostają wadliwe w stopniu kwalifikowanym i ich wyeliminowanie z obrotu prawnego musi nastąpić z pominięciem odniesienia się przez Sąd do zarzutów postawionych w skardze. Zarzuty skarżącej i argumentacja powołana na ich poparcie w swojej zasadniczej części powinna stać się przedmiotem rozpatrzenia przez Marszałka Województwa [...] jak organu właściwego rzeczowo w sprawie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z zasadą zwrotu skarżącej kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, ustalając je na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. (wpis od skargi - 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł).